บทที่ 133 ยืดหลังของคุณให้ตรง

“จากนี้ไป เธอจะอยู่ที่นี่” ฌอนพาเจนกลับไปที่ชั้น 28 ของอีสต์ เอ็มเพอเรอร์ กล่าวเพิ่มเติมว่า “ฉันได้ส่งจดหมายลาออกของเธอสำหรับสถานที่นี้แล้ว เมื่อเธอเข้าร่วมสจ๊วต อินดัสตรี้ เธอจะต้องอยู่กับฉัน”

“ฉันโอเคกับงานของฉัน!” เธอจ้องมองเขา เขามีสิทธิ์อะไรในการตัดสินใจให้เธอ?

"โอ้ จริงเหรอ? คุณคิดว่างานขายบริการของคุณให้ผู้ชายนั้น ‘โอเค’ สำหรับเธออย่างงั้นหรอ? เจน แม้ว่าคุณจะยังอยากทำงานที่นั่นต่อไป แต่ฉันก็ไม่ต้องการให้คุณทำ"

เจนอยากจะหัวเราะ…แล้วก่อนหน้านี้ล่ะ? ใครคือคนที่ย้ายเธอไปที่แผนกประชาสัมพันธ์ในตอนแรก?

เอาจริงดิ…น่าขำชะมัด!

"คุณสจ๊วต นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณพูดในตอนนั้นใช่ไหม? คุณเป็นคนที่ทำให้ฉันอยู่ในแผนกประชาสัมพันธ์จำได้ไหม?” เจนกัดฟันพูด “ย้อนกลับไปคุณเป็นคนหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องทำงานแบบนั้น ตอนนี้ทำไมคุณถึงไม่อยากให้ฉันทำงานที่นั่นแล้วล่ะ?”

ฌอนแสดงออกอย่างซับซ้อนต่อเจน “เธออยากรู้จริงๆเหรอ?” เจนไม่ได้พูดอะไร ฌอนจึงพูดต่ออย่างใจเย็น “เร็ว ๆ นี้เธอก็จะรู้”

“แต่ ฉันไม่ต้องการ…”

“เจน ดันน์เธอมีความสุขตอนที่เธอทำงานนั้นหรอ?”

เธอมีความสุขไหม…? เจนซะงัก

ฌอนหันไปและทิ้งคำพูดเหล่านั้น ทิ้งเจนไว้คนเดียวอยู่ข้างหลังเขา…เมื่อเวลาผ่านไปเธอเข้าใจเขาได้น้อยลงเรื่อย ๆ

มีส่วนหนึ่งของเขาที่ไม่เปลี่ยนแปลง เลย

นั่นคือ วิธีที่เขาทำทุกอย่างที่ต้องการ ทุกการตัดสินใจของเขาคือคำสั่ง!

นั่นคือส่วนหนึ่งของเขาที่เธอเกลียดที่สุด ... มันเหมือนกับว่าเธอรู้สึกผิดเพียงเพราะเขาบอกว่าเธอเป็น!

จนถึงวันนี้ จนถึงวินาทีนี้ เธอก็ยังไม่มีพลังที่จะต้านทานเขาได้!

“คุณต้องการให้ฉันทำอะไรกันแน่ว่ะ?!”

บ่ายวันนั้น เขาทำงานของเขาในการเรียนของเขา ขณะที่เจนจ้องมองไปในอากาศในห้องนั่งเล่น…เธอรู้ว่าหลังจากนี้เธอต้องทำอะไร

มันเป็นแผนเดียวกัน ... เธอต้องหนี!

ความคิดหนึ่งกำลังก่อตัวขึ้นในหัวของเธอ

การกระทำของฌอนแปลกเพิ่มมากขึ้นในแต่ละวัน เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่เธอรู้สึกได้โดยธรรมชาติว่ามันอันตราย ในทำนองเดียวกัน เธอไม่มีเวลาให้เสียมากนัก ดังนั้นเธอจึงต้องวางแผนเรื่องนี้อย่างรอบคอบ

คืนนั้นหลังจากที่พวกเขาทานอาหารเย็นแล้ว เขาก็กลับไปเรียนและกลับมาอีกครั้งหลังจากเก้าโมง

เมื่อเขาพบเจนในห้องนั่งเล่น เขาก็พูดอย่างใจเย็นว่า “เธอไปนอนที่ห้องนอนก็ได้ ฉันจะนอนบนโซฟา”

เจนลุกขึ้นยืนโดยไม่พูดอะไรแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน…ยิ่งเขาทำแบบนี้เธอก็ยิ่งรู้สึกกลัวและตกใจ

วันถัดไป

เขาโยนชุดสูทอีกตัวใส่เจนและพาเธอไปที่ประตูของสจ๊วตทาวเวอร์อีกครั้ง ทำให้เธอตัดสินใจอีกครั้ง “ เข้ามาที่นี่และเข้าร่วมการประชุมกับฉันหรือหันหลังกลับไปที่ห้องสวีทที่อีสต์ เอ็มเพอเรอร์”

ในขณะที่เจนหันกลับ แต่ ฌอนก็เอื้อมมือออกและใช้แรงเพียงเล็กน้อยดึงเธอผ่านประตูเข้าไป

"คุณสจ๊วต คุณบอกฉันว่าฉันเลือกได้!”

“นั่นฉันทำ” ชายคนนั้นดูไม่สะทกสะท้าน

“คุณกำลังจะกลับคำพูดของคุณ” เธอพูดเสียงเบา

“คุณสามารถโยนฉันทิ้งตอนนี้และจากไป ทุกอย่างเหมือนกันหมด”

ไม่ มันไม่ใช่! ตอนนี้เขาลากเธอไปแล้ว และทุกสายตาก็มองมาที่เธอ โดยเฉพาะ “เขา” เป็นคนลากเธอเข้ามาข้างใน!

ถ้าเธอสะบัดเขาออกไปตอนนี้และวิ่งหนีไปเอง ... เธอไม่มีความกล้าที่จะวิ่งออกไปจากที่นี่ที่ขอบถนนในขณะที่คนเหล่านี้ทั้งหมดเฝ้าดูและสงสัย

สิ่งที่เธอทำได้คือฝังศีรษะของเธอไว้ที่หน้าอกของเธออีกครั้ง บังคับให้ตัวเองตามหลังเขา ความคิดของเธอคือเมื่อเธอเข้าไปในลิฟต์ การจ้องมองและเสียงกระซิบเหล่านั้นจะหายไปตามธรรมชาติ

“เธอจะต้องเผชิญกับสิ่งนี้ไม่ช้าก็เร็ว เงยหน้าขึ้น ดันน์ และยืดหลังให้ตรง มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”