บทที่ 132 คุณไม่ต้องการฉันหรือ คุณสจ๊วต

“คุณต้องการอะไรวะ!” มือของเจนกำหมัดแน่น ผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรจากเธออีก? "คุณ สจ๊วต มองดูสิ! มองมาที่ฉันดี ๆ! ฉันมีอะไรที่เจ้าชายอย่างคุณจะต้องมาเสียเวลาไปเปล่าด้วย!

"บอกฉันสิ! แค่บอกฉัน แล้วฉันจะให้คุณ! ทั้งหมดเลย!" ทำไมเขาต้องเข้ามาในชีวิตของเธออีกด้วย? เขาต้องการอะไร? "คุณสจ๊วต! ฉันไม่ใช่เจน ดันน์ที่คุณเคยรู้จักอีกต่อไป! โปรดรู้ไว้ด้วย!

“ฉันบอกไม่ได้ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมคนที่ร่ำรวยและได้รับการยอมรับอย่างคุณต้องเสียแรงมากมายกับฉัน อะไรที่คุณต้องการจากฉัน?”

ทุกอย่างเริ่มเข้าสู่นรกเมื่อวานนี้ และยังไม่จบลงจนถึงตอนนี้ ซูซาน วิลสันลากเธอขึ้นรถและไปงานปาร์ตี้ที่ไร้สาระ จากนั้นเธอก็ได้พบกับคนที่เธอไม่ควรเจอในบ้านที่น่ารังเกียจนั่น – ไฮด์ โซรอส!

ไฮด์เสียดแทงเข้าไปที่หัวใจของเธอ และเธอแทบจะไม่มีเวลาเอามันออก ก่อนที่พี่ชายร่วมสายเลือดของเธอจะเพิ่มมันเข้าไปอีก!

หลังจากนั้นคืออะไร? หลังจากนั้น ชายคนนี้ที่ปรากฏตัวต่อหน้าเธออย่างลึกลับ และทำสิ่งลึกลับมากมาย เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะทำอะไรอีกต่อไปและเธอเบื่อที่จะพยายามเข้าใจ

แม้ว่าเธอจะไม่มีความหมายอะไรเลยนอกจากวัวควายสำหรับพวกเขา แต่สัตว์เลี้ยงที่ต้องฆ่า…อย่างน้อยก็ควรให้เวลาเธอหายใจ! แม้แต่คนขายเนื้อก็ไม่สามารถฆ่าสัตว์ได้ด้วยการแทงมีดลงไปในเหยื่อของพวกมันและตามด้วยมีดอีกอันทันทีโดยไม่ต้องดึงออกก่อน ...

ทุกอย่างยุ่งเหยิง!

‘ฌอน สจ๊วตทำไมคุณต้องยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องนี้และทำให้มันแย่ลงด้วย?!

‘ด่าว่าฉัน ตีฉัน ดูถูกฉัน เหน็บแนมฉัน! อย่าฝืนเข้ามาในชีวิตของฉันโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้ ... ฉันขอร้องคุณ!

‘ฉันขอร้องคุณ หยุดทรมานฉันสักที…พอแล้ว! ฉันพอแล้ว!”

เธอก้มหน้าต่ำ เสียงของเธอหยาบและแหบแห้ง ทันใดนั้น เธอก็หัวเราะเบา ๆ จากที่ไหนสักแห่งที่ลึกเข้าไปในอกของเธอ "คุณสจ๊วต ฉันนึกถึงความเป็นไปได้ทุกอย่าง แต่สิ่งที่ฉันเหลืออยู่ก็คือร่างกายที่แหลกสลายนี้…ถ้าคุณไม่รังเกียจคุณสจ๊วต คุณก็เอาไปได้เลย”

มันไม่สำคัญ วิญญาณของเธอตายไปแล้ว ดังนั้นร่างกายที่โง่เขลานี้ใช้อะไรได้?

เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองเขาช้า ๆ จับมือเธอช้า ๆ ทุกสิ่งที่เธอทำเกือบจะเป็นแบบสโลว์โมชั่น แควก! มีเสียงผ้าขาด ตรงหน้าของฌอน เธอเริ่มเปลื้องผ้า

ฌอนรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกของเขาและกำลังจะหยุดเธอ แต่ในขณะที่เขาสบตาเธอ เท้าของเขาก็ถูกตราตรึงไว้ที่จุดนั้น เขาไม่สามารถขยับได้

เสื้อผ้าชิ้นแล้วชิ้นเล่า เธอค่อย ๆ สูญเสียการปกปิดจากเสื้อผ้าของเธอไปในขณะที่เขาจ้องมองต่อไป เผยให้เห็นร่างเปลือยของเธอ ทรุดโทรมและซูบผอมอย่างน่ากลัว เธอไม่ได้ร้องไห้ ในความเป็นจริง ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวในดวงตาของเธอ มีเพียงอาการด้านชาที่ไม่เหมาะกับคนอายุอย่างเธอเลย “ดู ดี ๆ ท่านสจ๊วต มีส่วนใดของร่างกายนี้ที่คุณสนใจหรือไม่? เอามันไปทั้งหมดเลย ฉันขอโทษที่ต้องบอกคุณว่าร่างกายที่ไร้ประโยชน์นี้มันไม่สมบูรณ์เช่นกัน ไตขาดไปข้างหนึ่ง”

สายตาของฌอนจับจ้องไปที่เจนอย่างตั้งใจ เขาไม่สามารถขยับขาได้ แต่ก็ไม่สามารถละสายตาได้เช่นกัน เมื่อเธอบอกว่าเธอ “ไตขาดข้างหนึ่ง” เขาหยุดชั่วคราวและค่อย ๆ จ้องมองลงไปด้านล่าง โดยที่มันเกาะอยู่ที่เอวซ้ายของเธอ

“หยุดล้อเล่นกับฉันสักที คุณต้องการอะไร? เอามันไปให้หมดเลย เมื่อคุณพอใจแล้ว ก็เลิกยุ่งกับฉันสักที” เธอหลับตาลงอย่างไร้ความรูสึก พร้อมกับการแสดงออกที่บอกว่า "ทำอะไรกับฉันก็ได้ที่คุณต้องการ" ... "มันไม่เป็นไร" เธอบอกกับตัวเอง มันไม่สำคัญ

ตึก ตึก ตึก ตึก ... ฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้เธอจนกระทั่งชายคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แม้ว่าตาของเธอจะปิดอยู่ แต่เจนก็ยังสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน เธอก้มหน้านิ่งและกัดฟันแน่น

มีบางอย่างกระทบไหล่ของเธอ เธอตัวสั่นและลืมตาขึ้น มองเสื้อโค้ทที่เขาคลุมตัวเธออย่างไร้คำพูด

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจแต่เป็นความสิ้นหวังที่ลึกยิ่งขึ้น ... เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ ซึ่งเป็นสาเหตุที่เธอไม่เข้าใจว่าอะไรจะรับประกันได้ว่าจะต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากในส่วนของเขา ทำไมเขาถึงยืนกรานที่จะเล่นเกมนี้กับเธอ?

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น และลดระดับลงอย่างเงียบ ๆ อีกครั้ง จากนั้นก็เงยขึ้นอีกครั้ง เธอทำแบบนั้นซ้ำสามรอบก่อนจะตัดสินใจในที่สุด กัดฟันของเธอและเหยียดแขนของเธอออก โดยไม่กระพริบตา เธอเหวี่ยงแขนไปรอบคอของชายคนนั้น ตลอดเวลา ร่างกายของเธอสั่น

“คุณไม่ต้องการฉันเหรอ คุณสจ๊วต?” ทันทีที่เธอพูดอย่างนั้น รอบคอของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงสด และความรู้สึกอับอายที่ไม่อาจบรรยายได้เต็มไปทั่วอก เธอได้เรียนรู้วิธีนั้นจากการดูผู้หญิงคนอื่นจีบชายวัยกลางคนในห้องของลูกค้า