บทที่ 131 วิธีการที่เขารักเจน ดันน์

สจ๊วต ทาวเวอร์

รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งค่อย ๆ หยุดลง อย่างแรกที่ปรากฏตัวจากรถคือขายาว ตามด้วยรูปร่างที่สง่างามของฌอน เขาเดินไปรอบ ๆ ที่นั่งของผู้โดยสารแล้วดึงประตูให้เปิดออก

ฌอนมองผู้หญิงข้างในผ่านดวงตาที่หรี่ลง เธอไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียวระหว่างทางที่มาที่นี่ เขาไม่ได้พยายามเร่งเธอด้วยเช่นกัน ในทางกลับกัน เขากลับรออย่างเงียบ ๆ เพื่อให้ผู้หญิงที่อยู่ในรถเป็นคนตัดสินใจเอง

จนถึงขณะนี้ เจนยังไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมเธอถึงยอมเขาเมื่อมองย้อนกลับไป ทำไมเธอต้องสวมเสื้อผ้าที่เขาเตรียมไว้ให้เธอและเชื่อฟังคำสั่งของเขาหรือ?

ความรู้สึกเกลียดชังตัวเองคืบคลานเข้ามาในหัวใจของเธอ - เธอเกลียดที่เธอไร้ประโยชน์เพียงใดเธอเกลียดที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะต่อกรกับเขา!

เมื่อพวกเขาไปที่บริษัท มีพนักงานของสจ๊วต อินดัสตรี้อยู่รอบ ๆมากมาย เจนไม่สามารถทนต่อสายตาอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาได้ เธอจึงต้องบังคับตัวเองเพื่อลงจากรถ

เมื่อเธอลงจากรถ ผู้คนที่เข้าและออกจากสจ๊วต ทาวเวอร์ก็เริ่มมองมาที่เธอด้วยความอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้น เธอลดศีรษะลงทันที เกือบจะหลุดสติ ฝังศีรษะของเธอไว้ที่หน้าอกของเธอเพื่อปกปิดตัวเองจากสายตาของพวกเขา เธอกลัวคนเหล่านี้และสายตาของพวกเขา ในแง่หนึ่ง เธอก็เหมือนคนที่อาศัยอยู่ในความมืดมานานแล้วจู่ๆก็ออกไปข้างนอก ช่วงเวลาที่เธอสัมผัสกับแสงแดดเธอจะพบว่ามันเสียดแทงและทำให้มองไม่เห็นแทนที่จะรู้สึกอบอุ่นและสบายใจ

ฌอนเดินไปข้างหน้าและเจนตามหลังเขา หลังจากฌอนเดินผ่านประตูสจ๊วต ทาวเวอร์ทันใดนั้นเขาก็หยุดและเอียงตัวบางส่วนเพื่อมองไปที่เจนที่อยู่ข้างหลังเขา

ผู้หญิงคนนั้นกำลังงัวเงียอยู่ที่ประตู โดยไม่เต็มใจที่จะก้าวไปอีกก้าวและเดินผ่านประตู ผ่านสิ่งกีดขวางนั้นไป

ฌอนหรี่ตาลง…ย้อนกลับไป ผู้หญิงคนนั้นจะเดินเข้ามาในบริษัทของเขาและแม้แต่ตลอดทางไปในห้องทำงานของเขาด้วยความมั่นใจเหมือนนกยูง

โรซาลีนเป็นคนขี้อายและตื่นตระหนกมาโดยตลอด ไม่ใช่เจน

แม้ตอนนี้อดีตยังคงฝังอยู่ในความทรงจำของเขา แต่ความเป็นจริงไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป

เขาจำได้ว่าเธอปฏิบัติตัวอย่างไรหลังจากได้รับการปล่อยตัวจากคุก เธอรู้สึกตัวเล็กและน่าสมเพชแค่ไหนต่อหน้าทุกคน เขาจำท่าทางการป้องกันตัวที่สมบูรณ์แบบของเธอเมื่อคืนได้ เธอกลัวมากจนกรีดร้องออกมาว่า “อย่าตีฉัน” ...

หาก ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เธอสูญเสียบางสิ่งที่สำคัญสำหรับเธอไป เขาคิดว่าเขาจะต้องเอามันคืนมาให้เธอ... ถ้าไฮด์ โซรอสรักเธอด้วยการเอารอยยิ้มกลับมาที่ใบหน้าของเธอ งั้นเขาจะช่วยให้เธอฟื้นคืนความภาคภูมิใจและศักดิ์ศรีที่หายไป - นั่นคือสิ่งที่เขารักเธอ

“เธอสามารถเดินเข้ามาที่นี่และเข้าร่วมการประชุมกับฉันได้ หรือเธอสามารถหันหลังกลับตอนนี้และกลับบ้าน” ฌอนกวาดสายตามองไปที่ใบหน้าของเจนอย่างสงบ "ฉันไม่ได้ล้อเล่น และฉันจะไม่ห้ามเธอ”

เจนกัดริมฝีปากของเธอและมองไปที่ชายตรงข้ามเธอ พยายามอ่านความตั้งใจของเขาจากการกระทำของเขา อย่างไรก็ตาม ฌอนไม่เคยแสดงอารมณ์บนใบหน้าของเขา และการจ้องมองที่เย็นชาของเขาตอนนี้เธออ่านใจเขาไม่ออกเลย

เธอมีสองทางเลือก…ใช่ไหม?

ศีรษะของเธอยังคงฝังอยู่ในอกของเธอครึ่งหนึ่ง แต่เธอใช้หางตาของเธอเพื่อมองไปรอบ ๆ ตัวเธออย่างระมัดระวัง คนอื่น ๆ ก็แอบมองเธอด้วยความระมัดระวัง ลักษณะของพวกเขาที่มีความอยากรู้อยากเห็นเหมือนกับว่ามันน่ากลัวสำหรับเธอราวกับสัตว์ป่า หลังเสียงหวิว เธอหันกลับไปมองฌอน ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

หูของเธอตั้งขึ้น แม้ว่าพวกเขาจะพูดด้วยเสียงกระซิบ แต่เธอก็ยังคงได้ยินการสนทนาที่พึมพำนั้นของพวกเขาและรู้สึกถึงการดูถูกที่อยู่เบื้องหลังความอยากรู้อยากเห็น ...

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? ทำไมเธอถึงขดตัวเหมือนหนู…?”

“ทำไมคุณสจ๊วร์ตถึงรู้จักกับคนบ้านนอกอย่างนั้น…?”

“ดูสิ เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่เป็นสินค้ามียี่ห้อ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถซ่อนกลิ่นเหม็นของความยากจนของเธอได้…”

เสียงแทบจะไม่ดังไปกว่าเสียงพึมพำและเธอไม่ได้ยินทุกคำ แต่มันก็เพียงพอสำหรับเธอที่จะได้ยินส่วนใหญ่

ใบหน้าของเธอซีดเผือด กดศีรษะของเธอไว้ต่ำ เธอกัดริมฝีปากของเธออย่างแรงจนได้ลิ้มรสเลือด

ฌอนไม่เคยหยุดมองเธอ เจนสามารถได้ยินเสียงกระซิบรอบ ๆ ตัวเธอ และฌอนก็เป็นธรรมชาติเช่นกัน แต่เขาไม่ได้บอกคนอื่น ๆ เขาจับจ้องไปที่เจน…เจนที่เขารู้จักในตอนนั้นไม่กลัวคำนินทาหรือคำวิจารณ์ใด ๆ ครั้งหนึ่งเธอยกศีรษะขึ้นสูงและประกาศกับเขาว่า “ทำไมฉันต้องสนใจเรื่องที่คนที่ต่ำกว่าฉันพูด?”

สำหรับเจนในวันนี้ แม้แต่ สายตาและคำพูดเหล่านั้นชะล้างเธอเหมือนคลื่นยักษ์ มากเกินพอที่จะทำให้เธอจมน้ำเหมือนมด

หน้าตาที่ดูดูถูก คนเหล่านั้นกระซิบแผ่วเบา…เจนหันหลังกลับและวิ่ง กระโจนไปที่ถนนและรีบเรียกรถแท็กซี่ทันที

ฌอนไม่ได้หยุดเธอ เพียงแค่เฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ ขณะที่ผู้หญิงคนนั้นขึ้นรถแท็กซี่และจากไป

เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วชี้นิ้วไปข้างหลัง อูโน่เข้ามาใกล้มากขึ้นและฌอนกระซิบข้างหู “ตามเธอไป จ่ายเงินค่าแท็กซี่ให้เธอด้วย เธอไม่ได้นำเงินมาเลย”