บทที่ 130 เปลี่ยน

เมื่อเธอจ้องมองไปที่การ์ดใบนั้น ไหล่ของเจนก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้…เขารู้มาตลอดว่าเธออยากทำอะไร!

ผมที่หน้าผากของฌอนเปียกชุ่มหยดน้ำไหลลงมาตามล็อคของเขา เขายกเท้าเดินไปหาเจน

เธอไม่มีที่จะหนี เจนกลืนน้ำลายโดยสัญชาตญาณ ข้างในเธอรู้สึกประหม่าอย่างบ้าคลั่ง

“ฉันขอโทษคุณสจ๊วต! ฉันขอโทษ!" แสงที่มองไม่เห็นแทบจะกระพริบผ่านดวงตาของเธอ ในขณะที่เธอพูดเธองอเข่าของเธอเพื่อที่จะหมอบตัวเองไปทางผู้ชายที่เข้ามาใกล้เธอ

มือข้างหนึ่งเอื้อมออกไปในแนวทแยงมุมเข้าหาเธอจับแขนของเธอไว้แน่นแล้วพยุงเธอขึ้น เจนเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้านั้นข้าง ๆ เธอ มองลงมาที่เธอด้วยรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง "คุณ สจ๊วต…ฉัน…ฉันขอโทษ ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว”

“โอ้? คุณผิดหรอ?" ศีรษะของชายคนนั้นลดลงและริมฝีปากของเขาโค้งขณะที่เขาถามเธอว่า “เธอรู้ไหมว่าเธอทำอะไรผิด?”

อะไรที่เขา…ฌอนหมายถึงอะไร? หัวใจของเจนค้างอยู่ในอก “ฉันไม่ควรฝ่าฝืนคำสั่งของคุณ คุณสจ๊วต…” ขณะที่เธอพูดอย่างนั้นเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะสัมผัสได้ถึงความไม่อดทนและความไม่เต็มใจที่แวบเข้ามาในดวงตาของเธอ

ก่อนที่เธอจะจบความคิดนั้น เธอก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ทันใดนั้นเจนก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอเบาขึ้นและเธอก็ลอยขึ้นไปในอากาศ "คุณสจ๊วต!” การที่เธอลอยออกจากพื้นอย่างกะทันหันทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง เธอจึงหน้าซีดทันทีและร้องไห้ออกมา

เธอไม่มีแม้แต่เวลาที่จะสงสัยว่าผู้ชายคนนี้ต้องการทำอะไรกับเธอ วินาทีต่อมาเธอถูกอุ้มตรงไปที่เตียงและกดลงบนผ้าปูที่นอนโดยนั่งตัวตรง “ชู่ ~” มีขนปกคลุมอยู่เหนือหัวของเธอ ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นเงาดำก็ตกลงมาทับเธอ เขาเอื้อมมือไปหาเธอและเธอคิดว่าเธอจะโดนตีอีกครั้ง “อย่าตีฉัน!”

เธอไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทันทีที่เธอเห็นฌอนยื่นมือเข้าหาเธอเธอก็กรีดร้องโดยสัญชาตญาณและเริ่มสั่นด้วยความกลัว ...

ชายที่ยืนอยู่ข้างเตียงหรี่ตาลงอย่างไม่เข้าใจ เขามองไปที่มือของเขาแล้วมองไปที่ผู้หญิงที่กลัวจนจับหัวเธอไว้ในมือ…เขารู้ได้อย่างรวดเร็วว่าปฏิกิริยาของผู้หญิงก่อนหน้านี้เป็นสัญชาตญาณร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอกระโดดขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองโดยสัญชาตญาณ

น้ำแข็งในดวงตาลึกของเขาเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ …ทันใดนั้นเขาก็เอื้อมมือไปคว้าเธอ คนปกติส่วนใหญ่จะทำก็คือหลบ แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นจนทำให้เธอกอดศีรษะเป็นนิสัยอ้อนวอนและกรีดร้องว่า “อย่าตีฉัน” ... ตอนนี้สายตาของฌอนดูคลุมเครือ

เจนกัดฟันแน่นแล้วเอามือกุมหัว วิธีที่เธอขดตัวในการป้องกันตัวดูเป็นมืออาชีพมากกว่ามืออาชีพ ถ้าเธอได้รับเกรดนั้นจะต้องได้คะแนนเต็มแน่นอน

ศีรษะของเธอฝังเข้าไปในหน้าอกของเธอดวงตาของเธอปิดแน่นและขนตาของเธอสั่น เธอรอให้ความเจ็บปวดมาถึงเหมือนนักโทษประหารที่รอการประหารชีวิต ทันใดนั้นฝ่ามือก็ตกลงบนศีรษะของเธอ เปลือกตาของเธอสั่นเทาและเธอก็กัดริมฝีปากอย่างเจ็บปวด ... มันมาถึงหรือยัง?

แทนที่จะรับหมัด แต่สิ่งที่เธอพบคือเสียงของไดร์เป่าผมในหูของเธออย่างกะทันหัน

หลังจากนั้น…เธอกระพริบตา

ทันใดนั้นเธอก็พบว่าเรื่องทั้งหมดไม่สมเหตุสมผล

ฌอน สจ๊วตช่วยทำให้ผมเธอแห้งหรอ?

เรื่องตลกอะไรเนี้ย!

เธอไม่กล้าที่จะเชื่อเธอจึงแอบมองข้างหลังเธอ…เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวพลิ้วไหวต่อหน้าต่อตาและความรู้สึกเหนือหัวของเธอไม่ใช่เรื่องโกหก เธอรู้สึกไวมากพอที่จะรู้สึกว่าผมของเธอหมุนวนระหว่างนิ้วของเขา

แต่…มันเป็นไปได้อย่างไร?

“อย่าขยับ” คำสั่งที่สงบของเขาส่งให้เจนนั่งตัวตรงกว่าเดิมกลัวเกินกว่าจะขยับได้แม้แต่นิ้วเดียว

เสียงเดียวในห้องนอนคือเสียงหวอของไดร์เป่าผม ไม่มีอะไรอื่น

“เสร็จแล้ว” ชายคนนั้นพูด

ฌอนวางไดร์เป่าผมกลับเข้าที่แล้วหันกลับไปมองเห็นผู้หญิงบนเตียง มองมาที่เขาอย่างระมัดระวังเหมือนนกกระทา ในขณะที่เธอเฝ้าดูฌอนก้าวไปที่ประตูด้วยขาที่ยาวและเรียวของเขา

ดวงตาของเจนเบิกกว้างขึ้นเท่านั้นไม่กล้าที่จะละสายตาออกไปจากเขาแม้แต่วินาทีเดียว…เธอคิดว่าเขาแค่จะปิดประตูหลังจากนั้นเขาก็…เขาจะ…“โอ้ ใช่แล้ว ถอดเสื้อผ้าก่อนนอน เธอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอทำเตียงของฉันสกปรก ฉันจะไม่ยินดี”