บทที่ 129 รอฉันที่เตียง

น้ำร้อนตกลงมาที่เธอ เธอหลับตาและปล่อยให้ความคิดของเธอโลดแล่นไป…เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะเดินไปตามถนนสายนี้ต่อไปอย่างไร

มันจะง่ายมากถ้าเธอแค่ยอมแพ้ พ่อของเธอไม่ได้รักเธอ แม่ของเธอก็ไม่ได้สนใจเธอ มันคงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอที่จะจบเรื่องทั้งหมด… แต่ เธอก็ไม่อยากยอมแพ้แบบนั้น!

เธอยังไม่ได้ชำระหนี้ให้กับลูก้า นั่นหมายความว่าเธอไม่มีเหตุผลที่จะยอมรับความพ่ายแพ้

สำหรับผู้ชายคนนั้น…เจนรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง เธอต้องเล่นเกมของเขาต่อไปอีกนานแค่ไหน?

ไม่ เธอไม่สามารถนั่งรอความตายได้ ตอนแรกเธอหวังว่าเขาจะเบื่อเธอในไม่ช้า และจากนั้นเขาจะปล่อยเธอไปโดยที่เธอไม่ต้องเสี่ยงที่จะทำให้เขาขุ่นเคือง สำหรับเงินที่เธอต้องการ…สิ่งแรกก่อนอื่นเธอต้องคิดหาวิธีที่จะออกไปจากสายตาของเขา

เธอหันหน้าไปทางกระจกและมองไปที่เงาสะท้อนของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังจากอาบน้ำเจนก็ใส่เสื้อผ้าที่เธอใส่อีกครั้ง ใช้เวลามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในห้องน้ำ

เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่ แต่เธอเดาว่าต้องเป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบถึงสี่สิบนาที ถ้าผู้ชายคนนั้นยังไม่จากไป เขาคงจะตะโกนใส่เธอไปนานแล้ว เพื่อเร่งเธอหลังจากที่เธอเสียเวลาไปขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้ยินเสียงใด ๆ จากภายนอกตลอดเวลานี้เลย

หัวใจของเธอสงบลงเล็กน้อยแล้วเธอก็เอื้อมมือไปเปิดประตู เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบ ๆ อย่างไม่เป็นทางการเธอก็ตัวแข็งทันที…มันเป็นไปได้อย่างไร?

คนนั้นยังอยู่ตรงหน้าหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานอยู่ใต้โคมไฟตั้งพื้น เขายังไม่ได้จากไป

เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังที่นั่งเดี่ยว ดูเหมือนสุภาพบุรุษที่สมบูรณ์แบบ เรียบง่ายและฉลาด เจนยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำไม่สามารถขยับได้แม้แต่ก้าวเดียว ... เพราะเธอไม่อยากเข้าใกล้เขามากขึ้น ตอนนี้เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการปิดประตูห้องน้ำด้วยเสียงหวีดร้องโดยวางกำแพงกั้นระหว่างเขากับเธอ

แต่ในความเป็นจริง สถานการณ์อยู่เหนือการควบคุมของเธอ

ชายคนนั้นได้ยินเสียงที่เธอทำและเงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมือของเขา เมื่อเขามองไปที่เธอดวงตาที่เหมือนเหยี่ยวของเขาลึกล้ำและมืดมนมากมองไปที่เธอที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของ

อย่างไรก็ตามสายตาของเขาจ้องมองเธอเพียงไม่ถึงวินาทีก่อนจะเดินออกไป

เจนแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทันใดนั้น!

มีเสียงลมเบา ๆ และร่างเพรียวของชายคนนั้นก็ลุกขึ้นจากโซฟาทันที เขาก้าวไปหาเธอทีละก้าวเดินเข้าไปหาเธออย่างสงบ

เจนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเธอได้ แต่ผู้ชายคนนั้นสามารถมองเห็นได้ชัดเจน

ถ้าเขาประเมินอย่างรอบคอบในดวงตาของเธอในระดับสเกลริกเตอร์ มันอาจเป็นคำเตือนแผ่นดินไหว 7.0 หรือ 8.0 ริกเตอร์…ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเขา แต่เขาก็เพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด มุ่งตรงไปที่เธอ

ในขณะที่เขาเข้ามาใกล้เธอ เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปครึ่งก้าว โดยจ้องมองไปที่ชายตรงหน้าเธออย่างตั้งใจราวกับว่าเขาเป็นทหารศัตรูที่บุกรุกเข้ามา วิธีที่เธอมองเขา ... ทำให้เขารู้สึกอึดอัดมาก

เขาก้าวไปหาเธออีกก้าว ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็ไม่สามารถทนต่อความกลัวที่ไม่อาจบรรยายได้ในใจของเธอได้อีกต่อไป สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างประหม่าและตื่นตระหนก

"คุณ…"

“อาบน้ำเสร็จหรือยัง” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นทันเวลา

เจนยังคงมองไปที่เขา โดยเพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่เขา และระมัดระวังตัวตลอดเวลา “ช ... ใช่”

“คุณเสร็จแล้ว แต่ฉันยัง”

“ ... ” เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบจนเจนไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรในขณะนั้น หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็อ้าปากค้าง “โอ้…” เมื่อเธอเข้าใจแล้วเธอก็ถามโดยสัญชาตญาณว่า “คุณอยากอาบน้ำที่นี่ไหมคุณสจ๊วต”