บทที่ 135 ความลับของอดีต

ในขณะที่เจนยังมึนงง ฌอนก็เอื้อมมือไปลูบหัวของเธอ “ได้เลย ฉันจะโทรให้มาส่ง”

เจนยังคงมึนงงอยู่บ้างเมื่ออาหารมาถึง... และเธอก็ให้ฌอน ซึ่งยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองดูอีกครั้งอย่างระมัดระวัง –นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นฌอน สจ๊วตประนีประนอมกับบางสิ่งบางอย่าง

ขณะที่พวกเขากิน ฌอนบังคับให้เจนกินข้าวอีกครึ่งชาม

“ทำไมถึงคุณไม่ดื่มซุป? มันไม่อร่อยเหรอ?”

เขาไม่เคยเห็นเธอดื่มแม้แต่จิบซุปเลย

โดยไม่รอคำตอบ เขาตักซุปหนึ่งชามใส่ไว้ตรงหน้าเธอ

ถึงกระนั้น หญิงสาวก็ยังคงลังเลไม่ยอมดื่ม

เขาบังคับเธอมากขึ้น และในที่สุดเธอก็หยิบชามใบเล็กขึ้นมาด้วยความไม่เต็มใจอย่างยิ่ง ด้วยช้อน เธอจิบน้อย ๆ

อย่างไรก็ตาม…

ฌอนมองระหว่างเธอกับชามที่เธอถืออยู่ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็คิดออกจึงคว้าชามแล้วช้อนจากเธอ ในเวลาไม่นาน เขาหยิบต้นหอมลอยน้ำชิ้นเล็ก ๆ ออกมา แล้วยัดชามกลับไปในมือของเจนโดยไม่มีคำพูดใด ๆ

เขามองเธออย่างละห้อยและเงียบงัน หัวใจของเจนสั่นสะท้านและฝังใบหน้าลงไปในถ้วยซุปของเธอทันที ในความเป็นจริง เธอต้องการที่จะเอาทั้งหัวของเธอลงในชามและใช้ช้อนไปพร้อมกัน

“ถ้าเธอไม่ชอบ เธอต้องพูดออกมา” ชายคนนั้นพูดเสียงทุ้มอย่างสม่ำเสมอ

มือของเจนบนชามของเธอสั่น ถ้าชามไม่ว่างในตอนนี้ เธอคงจะทำซุปหกใส่มือของเธอ ในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ผู้ชายที่อยู่ตรงข้ามเธอ ... "ฉันไม่ชอบคุณคุณปล่อยฉันไปได้ไหม?"

เห็นไหม? เขาบอกว่าเธอต้องพูดออกมาถ้าเธอไม่ชอบอะไรบางอย่าง แต่สิ่งนั้นจะสำเร็จได้อย่างไร?

ดังนั้นเธอจึงมองลงไปอีกครั้งและหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ... ตอนนี้ สถานการณ์ที่ทั้งสองคนไม่รู้สึกอะไรที่เหมือนเรื่องสั้นตลกร้ายสำหรับเธอ

ในตอนนั้น เธอรักเขาด้วยความหลงใหลอย่างบ้าคลั่ง เธอติดเขา แต่เขาไม่ต้องการอะไรกับเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เกิดอะไรขึ้นกับโรซาลีน ซัมเมอร์ พวกเขาจะนั่งด้วยกันแบบนี้และรับประทานอาหารกลางวันอย่างสงบสุขได้อย่างไร? หลังจากสิ่งที่เขาทำกับเธอ แล้วเขาหยิบต้นหอมออกจากชามของเธอได้อย่างไร? ทำราวกับว่าพวกเขาไม่มีประวัติความรักและความเกลียดชังระหว่างพวกเขาที่ปั่นป่วนขนาดนี้

ถ้าเขาเกลียดเธอ ทำไมเขาถึงทำสิ่งเหล่านี้เพื่อแสดงว่าเขาห่วงใยเธอ? เขาทำตัวราวกับว่าเขารักเธอมาก แต่ถ้าเขารักเธอ เขาจะใจร้ายและไร้ความปราณีและโยนเธอไปยังสถานที่ที่เฮงซวยอย่างนั้นหรอ…? หลังจากสามปีนั้น ความรู้สึกที่เธอเก็บงำไว้สำหรับเขาได้ถูกฝังไว้นานแล้วด้วยความกลัวและความแค้นที่เธอรู้สึกต่อเขา ไม่มีวันกลับมา

จุดจบที่ดีที่สุดที่พวกเขาหวังได้ในตอนนี้คือให้พวกเขาแยกทางกันและไม่มาบรรจบเส้นทางกันอีกต่อไป อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่เจนคิด

ตลอดบ่ายหลังจากนั้น เขาทำงานที่โต๊ะทำงานของเขาขณะที่เธออ่านหนังสืออยู่บนโซฟา

หากคุณไม่ทราบเกี่ยวกับความขัดแย้งที่ขยายเป็นเหวลึกระหว่างพวกเขา พวกเขาทำให้เห็นภาพที่งดงาม

เมื่อวันทำงานสิ้นสุดลง มีเสียงเคาะบนประตูขนาดใหญ่ของสำนักงาน ชายและหญิงที่แต่งตัวทันสมัยเข้ามาในห้อง

“คืนนี้มีงานเลี้ยง คุณจะมากับฉัน” เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้งโดยพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “คุณอย่าปฏิเสธเลยดีกว่า ฉันไม่มีความอดทนมากขนาดนั้น คุณยังจำ กองทุนสตอร์จ ทรัสต์ได้ไหม”