บทที่ 136 ปกป้องเธอโดยไม่กระพริบตา

หลังจากที่เธอออกจากคุก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำว่า "กองทุนสตอร์จ ทรัสต์"จากคนอื่น เจนตั้งใจละเว้นข้อเท็จจริงนี้หลังจากที่เธอออกมาแล้ว

“กองทุนสตอร์จ ทรัสต์ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันอีกต่อไป พ่อของฉันและพี่น้องตระกูลดันน์คนอื่น ๆ จะดูแลมันเป็นอย่างดี”

ท้ายที่สุดกองทุนสตอร์จ ทรัสต์ไม่ได้เป็นของเธอจริงๆ นั่นคือของปู่ของเธอ มันจะไม่สมเหตุสมผลถ้าดันน์คนอื่น ๆ ไม่ให้ความสำคัญกับมัน

ผู้ชายตรงหน้าเธอหัวเราะเบา ๆ “เจนถ้าฉันไม่ได้เห็นว่ากองทุนสตอร์จ ทรัสต์แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออยู่ในความดูแลของเธฮ ฉันคงคิดว่าเธอไร้เดียงสาเกินไป เจน เธอกำลังหลงใหลในตระกูลดันน์”

เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น เจนก็ใจสลาย ความรู้สึกแย่ ๆ พุ่งเข้ามาในหัวใจของเธอ “คุณหมายถึงอะไรคุณสจ๊วต?”

“พูดอย่างจริงจังเลย ปาร์ตี้คืนนี้คือการประมูลและตระกูลดันน์เป็นคนจัดงาน สถานที่จัดงานเลี้ยงอยู่ในบ้านของ ตระกูลดันน์”

ยิ่งเจนฟังแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ “การประมูล…อะไรนะ?”

ไม่มีทาง…

“พ่อและพี่ชายของคุณต้องการเปลี่ยนประธานกองทุนสตอร์จซึ่งหมายความว่า…”

“พวกเขาต้องการขายกองทุนสตอร์จ!” เป็นครั้งแรกที่เจนขัดจังหวะฌอนและกรีดร้อง

ฌอนไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เขายืนขึ้น “ขึ้นอยู่กับเธอว่าเธอต้องการไปหรือไม่”

เจนกัดฟันเข้าด้วยกัน พูดตามตรงคือ เธอกลัวที่จะไปที่ที่มีคนเยอะ ๆ เธอกลัวที่จะเผชิญหน้ากับสายตาที่น่ารังเกียจจากคนที่เธอเคยรู้จัก เธอกลัวที่จะปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา อย่างไรก็ตาม…นี่คือกองทุนสตอร์จ ทรัสต์ที่พวกเขากำลังพูดถึง

"ฉันกำลังไป ฉันจะไปกับคุณ” เธอจำเป็นต้องเตรียมตัวเอง ไม่เช่นนั้น เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความเสียใจ

ฌอนพยักหน้า เขาม้วนนิ้วไปที่สไตลิสต์ที่กำลังรอพวกเขาอยู่ “เธอเป็นของคุณ”

เจนนั่งบนโซฟาและอนุญาตให้สไตลิสต์ทาผลิตภัณฑ์ต่างๆบนใบหน้าของเธอ เธอยืนยันที่จะไปเพราะกองทุนสตอร์จ ทรัสต์เป็นของขวัญจากคุณปู่ที่มอบให้เธอ แม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในการดูแลของดันน์ แต่เธอก็ยังอยากเห็นว่า ‘ครอบครัว’ ของเธอกำลังทำลายเลือดและหยาดเหงื่อของเธอและปู่ของเธออย่างไร

เธอเป็นเหมือนหุ่นเชิด เธอทำทุกอย่างที่สไตลิสต์บอกให้เธอทำ ฌอนยืนอยู่ด้านหนึ่งและเขากำลังดูเรื่องทั้งหมดอย่างเงียบ ๆ

การแต่งหน้าบนใบหน้าของเธอไม่ได้ทำให้เธอดูสวยหรือมีสีสัน แต่มันทำให้เธอดูคล้ายกับผู้หญิงที่เจนเคยเป็นมากขึ้นเรื่อย ๆ มันแปลกมาก เขาเริ่มจำได้ว่าเจนหน้าตาเป็นอย่างไรในตอนนั้น เป็นเวลาสามปีแล้วที่ใบหน้าของโรซาลีนเริ่มพร่ามัวและพร่ามัวในหัวของเขา ในทางกลับกันเขาจำใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ได้อย่างชัดเจนตั้งแต่ตอนที่เธอสารภาพรักกับเขา เขาจำได้ว่าหน้าตาของเธอเป็นอย่างไรเมื่อใดก็ตามที่เธอโกรธ ภูมิใจ และแม้กระทั่งบางครั้งเธอก็ทำตัวน่ารังเกียจ

เธอฟังคำแนะนำของสไตลิสต์และเปลี่ยนเป็นชุดสีขาว

"รอก่อน" ฌอนเปิดปากของเขา เจนและสไตลิสต์หันหน้ามามองเขา ฌอนสับเท้าเดินไปที่ชั้นวางเสื้อผ้าที่สไตลิสต์นำเข้ามาในห้องทำงาน เขาสแกนชุดคลุมหลากสีและดึงออกมา “สวมชุดสีดำนี้”

เจนเหลือบมองชุดสีดำในมือแล้วค่อย ๆ เอามันมาจากเขา

เธอเดินเข้าไปในห้องพักที่อยู่ติดกับสำนักงาน หลังจากนั้นไม่นานประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบงัน ฌอนมองไปและเขาก็ตกใจ ไม่ใช่เพราะความงามของเธอ แต่เป็นเพราะเขาได้เห็นฉากที่เธอสารภาพรักกับเขาอีกครั้งเมื่อเธออายุ 18 ปีในความคิดของเขา

ในขณะที่มองเธอในชุดหางนางเงือกสีดำมีอารมณ์ที่เร้าอารมณ์ในดวงตาของเขาที่แม้แต่เขาก็ไม่รู้สึกได้ก็ตาม เจนรู้สึกไม่สบายใจ เขาโบกมือ "ไปกันเถอะ"

…

รถกำลังแล่นไปตามถนน ขณะที่พวกเขาอยู่ระหว่างการเดินทางรถก็เลี้ยวเข้าเลนเล็ก ๆ เลนไม่ใหญ่ มันแทบไม่เพียงพอสำหรับรถยนต์

หลังจากนั้นไม่นานรถก็มาหยุดที่หน้าโรงฝึกงาน

ฌอนลงจากรถและเดินไปที่ฝั่งเจน เขาเปิดประตู "ลงมา"

"คุณสจ๊วต งานเลี้ยงไม่ได้จัดที่บ้านของดันน์หรอ?” เจนถามขณะลงจากรถ

ชายคนนั้นคว้ามือของเธอและกำลังเดินไปข้างหน้า “ก่อนที่เราจะไปงานเลี้ยงเราต้องดูแลบางสิ่งบางอย่างก่อน”