บทที่ 137 เป็นเด็กดี อย่ามาเล่นตลกแถวนี้ และ กลับบ้านไป

รถหยุดอยู่หน้าบ้านของตระกูลดันน์

มีรถหรูมากมายจอดอยู่ข้างทางอยู่แล้ว

ขณะนี้ เจนยืนอยู่หน้าประตูเหล็ก เธอไม่ได้ก้าวไปข้างหน้า

"เธอกลัวไหม?" เสียงของชายคนนั้นพูดอย่างใจเย็น “ถ้าเธอกลัว เราก็แค่กลับบ้าน”

“ไม่!” เธอปฏิเสธข้อเสนอของเขาทันที เธอหายใจเข้าลึก ๆ และกำลังจะเดินผ่านประตูเหล็ก

“เธอจะเข้าไปแบบนี้หรอ?” เสียงทุ้มถาม

เจนสงสัย "อะไร?"

เขาเอื้อมมือออกและยืดหลังของเธอให้ตรง เขาจับคางของเธอแล้วเงยหน้าขึ้น “เจนถ้าเธอกลัว เราก็ไม่ต้องเข้าไปข้างใน ถ้าหากเธอตัดสินใจที่จะเข้าไป อย่างไรก็ตาม เธอจะไม่เพียง แต่เป็นตัวแทนของตัวเองเมื่อคุณเดินผ่านประตูนี้ในวันนี้

“อย่าลืมในตอนนี้คุณก็เป็นภรรยาของฌอน สจ๊วตด้วยเช่นกัน”

เจนได้ยินคำพูดเย็นชาของชายคนนี้และเห็นท่าทีที่เย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง อย่างไรก็ตามเป็นเรื่องยากที่จะเห็นชายคนนี้พูดด้วยความระมัดระวังเช่นนี้

“ยืดหลังของคุณให้ตรงและเงยศีรษะขึ้น นี่คือบ้านตระกูลดันน์ เป็นสถานที่ที่คุณเคยอยู่มากว่า 20 ปี คุณไม่ควรกลัวหรือหวาดกลัว คุณไม่ควรหนีไปแบบนี้”

เขาพูดต่อไปว่า “เจน ไม่เพียงแต่โจเซฟ ดันน์เท่านั้น แต่ยังมีภรรยาของเขาและเจสัน ดันน์อยู่ในนั้นด้วยผู้อาวุโสดันน์เช่นกัน”

“คุณต้องการให้ผู้อาวุโสเห็นว่าคุณไม่มีความกล้าพอที่จะเดินเข้าไปในบ้านหลังนี้หรือ? คุณต้องการให้เขาเห็นคุณเต็มไปด้วยความต่ำต้อยและไม่สุภาพในบ้านหลังนี้หรือไม่? คุณต้องการให้เขาเห็นว่าคุณหลีกเลี่ยงการมองคนอื่นและก้มหัวลงต่อหน้าทุกคนหรือไม่?”

คำถามเดินทางเข้าสู่หูและหัวใจของเจน เธอต้องการที่จะโต้กลับ เธออยากจะบอกว่า "ฌอน คุณไม่ใช่เหตุผลว่าทำไมวันนี้ฉันถึงเป็นแบบนี้หรือ? คุณไม่ใช่หรอที่ต้องการเห็นทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับฉัน? ตอนนี้คุณกำลังร้องไห้น้ำตาจระเข้ใช่ไหม?

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้พูดออกเสียงคำเหล่านั้น คุณปู่ของเธอไม่เคยสอนให้เธอวิ่งหนีหรือหลีกเลี่ยงปัญหาของเธอ แม้ว่าในใจเธอจะมีความเกลียดชังไม่จำกัด และแม้ว่าเธอจะเกลียดและกลัวผู้ชายคนนี้ที่อยู่ข้าง ๆ เธอ แต่ในตอนนี้เจนรู้ว่าเธอไม่ควรกลัวที่จะเข้าไปในบ้านหลังนี้ เธอไม่ควรกลัวที่จะเข้าไปในบ้านหลังนี้ซึ่งเต็มไปด้วยความคาดหวังของคุณปู่ที่มีต่อเธอ คุณปู่อาศัยอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต!

หน้าอกของเธอเพิ่มขึ้นและลดลงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็มีพายุในใจของเธอ มันไม่สงบเลย! เธอหลับตาและหายใจเข้าลึก ๆ หลาย ๆ ครั้ง ทันใดนั้นเธอก็ลืมตาขึ้น

ในขณะนี้สนามพลังของเธอถูกเปลี่ยนแปลง

ด้วยหัวใจของนักรบที่พร้อมจะตาย เธอจึงเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของชายที่อยู่ข้าง ๆเธอ เสียงของเธอไม่ดัง แต่ตั้งใจ "ไปกันเถอะ"

เธอไม่สามารถเดินได้คล่องเป็นพิเศษดังนั้นเธอจึงต้องใส่ใจกับก้าวของเธอ วันนี้เธอสวมชุดนางเงือกสีดำและรองเท้าส้นสูง

รองเท้าส้นสูงประดับเพชรสีเงินสวยงามมาก อย่างไรก็ตามมันทรมาน

ขาที่ซุ่มซ่ามของเธอค่อย ๆ เดินเข้าไปในบ้านของตระกูลดันน์ ในขณะที่สวมรองเท้าส้นสูงคู่นั้น

เป็นเวลาสามปีแล้วที่เธอเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้ เธอยังจำวันนั้นเมื่อสามปีก่อน เธอหยุดอยู่หลังประตูเหล็กและอำลาครอบครัวของเธอโดยมีประตูกั้นระหว่างพวกเขา

วันนี้เธอกำลังก้าวผ่านประตูที่แยกเธอออกจากบ้านของดันน์

เธอเดินอย่างจริงจังและมีความมุ่งมั่นมาก แม้ว่าเธอจะช้า แต่ก้าวของเธอก็มั่นคงและเธอก็เหยียบลงบนพื้นแข็ง

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไป พวกเขาก็กลายเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจ

ฌอนดึงดูดสายตาตามธรรมชาติ ดังนั้นจะไม่มีการขาดความสนใจในตัวของเขา

อย่างไรก็ตามวันนี้สายตาของแขกจับจ้องไปที่เจน

เธอแต่งหน้า จึงดูเหมือนตัวเธอคนเก่าเมื่อสามปีก่อน หลายคนจำเธอได้

“นั่น…เจนเหรอ?”