บทที่ 138 แผนการ

“มาดามดันน์ คุณอยากให้ฉันกลับไปที่ไหน?” ความเจ็บปวดระดับต่าง ๆ ซ่อนอยู่ในใจของเธอ เจนมองมารดาผู้ให้กำเนิด ผู้ซึ้งให้กำเนิดเธอและเลี้ยงดูเธอ

มีคำใบ้ที่ไม่สามารถตรวจจับได้ของความลำบากใจบนใบหน้าของมาดามดันน์ อย่างไรก็ตาม มันก็หายไปในพริบตา เธอจับมือของเจนและดึงเธอไปที่ประตูบ้านของดันน์ “เจน เลิกเล่นตลกสักที ฉันขอร้องเธอละ ฉันไม่สามารถให้เธอเล่นตลกในช่วงงานสำคัญนี้ได้ กลับไป โอเค?”

ราวกับว่าเธอถูกฟ้าฟาด ไหล่ของเจนสั่นสะท้าน ราวกับว่าหัวใจของเธอถูกฉีกออกเป็นสองส่วน เธอกลับมามีสติและมองไปที่หญิงวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ

ผิวขาวกระจ่างใสของมาดามดันน์นั้นสมบูรณ์แบบเนื่องจากเธอได้รับการดูแลเป็นอย่างดีด้วยผลิตภัณฑ์บำรุงผิวราคาแพง เธอมีเพียงตีนกาเล็กน้อยรอบดวงตาของเธอเมื่อเธอยิ้ม เธอสวมชุดที่มีราคาหลายแสน เครื่องประดับที่เธอสวมใส่เป็นคอลเลกชั่นลิมิเต็ดเอดิชั่นของแบรนด์หรูที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อไม่นานมานี้ การแต่งหน้าของเธอพิถีพิถันและเธอก็เฟื่องฟู โอ้คนนี้คือมาดามดันน์จาก ตระกูลดันน์ของเดอะบันด์

เจนพูดกับมาดามดันน์ช้า ๆ "เพื่อที่จะเป็นมาดามดันน์ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม คุณสามารถละเลยตัวตนอื่น ๆ ของคุณได้ ใช่ไหม?" ตัวอย่างเช่น ตัวตนของเธอในฐานะมารดาผู้ให้กำเนิดของเจน เธอควรจะเป็นแม่ที่ปกป้องเธอและรักเธอ บางทีหญิงวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเธออาจลืมเกี่ยวกับตัวตนของเธอคนนี้ไปแล้ว

ใบหน้าของมาดามดันน์เปลี่ยนเป็นสีขาว เธอเคยชินกับชีวิตในสังคมชั้นสูงแล้วเธอจะจัดการกับข้อกล่าวหาเช่นนี้ได้อย่างไร? คนที่กล่าวหาเธอ ได้ออกมาจากท้องของเธอเอง อย่างไรก็ตามเมื่อเธอเห็นสามีและลูกชายจากมุมหางตาของเธอ เธอก็ยอมรับความลำบากใจนี้ รอยยิ้มปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าอันบอบบางของเธอ แม้รอยยิ้มนี้จะดูตึงเครียดมาก แต่เธอก็ยังจับมือของเจนและพูดอย่างจริงจังว่า “เจนแม่ขอร้องนะ ได้โปรดไป เถอะนะ? หลังจากวันนี้…แม่จะไปเยี่ยมลูก เรามีบางอย่างเกิดขึ้นในวันนี้ ดังนั้นได้โปรดกลับไปซะเถอะ”

เจนก้มศีรษะลงทันใดนั้น ไหล่ของเธอก็เริ่มเคลื่อนไหว การเคลื่อนไหวของเธอรุนแรงยิ่งขึ้น เสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่อยู่เล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ

“มาดาม ดันน์ฉันไม่ต้องการให้คุณมาหาฉัน” เป็นเวลานานแล้วที่เธอออกจากคุก ถ้าแม่ของเธอคิดถึงเธอจริง ๆ เธอคงจะไปเยี่ยมเธอเร็วกว่านี้ ไม่จำเป็นต้องให้เธอพูดทั้งหมดในตอนนี้

ใครคือคนที่ให้ความมั่นใจมากมายกับมาดาม ดันน์และทำให้เธอคิดว่าเด็กที่ปีนออกมาจากท้องของเธอนั้นหมดหวังที่จะให้เธอมาพบเธอ?

หลังจากคลื่นแห่งความสิ้นหวังผ่านไปเธอก็สำนึก เธอรู้ตัวตั้งแต่ตอนที่มาดาม ดันน์พูดถึงการไปเยี่ยมเธอ “มาดาม ดันน์คุณคิดว่าคุณกำลังทำการกุศลโดยการมาหาฉันหรือเปล่า?”

‘ถ้าไม่ คุณจะพูดด้วยจิตสำนึกที่ชัดเจนได้อย่างไร?’

เจนเอื้อมมือของเธอออกและปลดมือของมาดาม ดันน์ที่จับเธอไว้แน่น “ขออภัยมาดาม ดันน์ฉันยังมีธุระที่ต้องจัดการ ขอตัวนะคะ"

เธอพูดจบประโยคอย่างเรียบเฉยและหันหลังกลับมา เธอเดินไปหาฌอนในขณะที่พยายามอย่างหนักในการทรงตัวด้วยรองเท้าส้นสูงคู่ของเธอ เธอไม่ได้เดินไปหาเจสันและโจเซฟ ไม่จำเป็นต้องถามคำถามนั้นอีกต่อไป

โจเซฟและเจสันหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นเจนเดินจากไป อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะสงบสติอารมณ์ได้พวกเขาก็เริ่มรู้สึกกลัว “ทำไมเธอถึงเดินไปหาคุณสจ๊วต?” โจเซฟถามเจสัน

ถ้าแม้แต่โจเซฟยังไม่เข้าใจ เจสันจะเข้าใจได้อย่างไร?

มาดาม ดันน์สะดุ้งเมื่อเจนผลักเธอออกไป เธอรู้สึกร้อนรนเล็กน้อยเช่นกัน เธอเป็นผู้บริสุทธิ์ ครั้งหนึ่งเธอเคยมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบมีลูกชายและลูกสาว แต่ตอนนี้ กลายเป็นแบบนี้ ตอนนี้เธอเป็นคนตลกสำหรับคนอื่น ในตอนท้ายของวัน หากเจนไม่หันเข้าหาด้านมืดและทำสิ่งเหล่านั้นกับคุณซัมเมอร์สก็จะไม่มีสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น

มาดาม ดันน์เดินไปหาสามีและลูกชายของเธอ โจเซฟดึงมาดาม ดันน์ไปที่มุมหนึ่งแล้วถามด้วยเสียงต่ำ “คุณเป็นอะไรไป? ทำไมคุณถึงปล่อยให้เธออยู่?”

เมื่อมาดาม ดันน์ได้ยินคำกล่าวหาของสามีเธอก็โกรธมาก “ฉันไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะผลักฉันออก!”