บทที่ 141 สิ่งที่พูดไม่ได้

มีสีแดงจาง ๆ บนแก้มของเจสัน คำพูดของเจนไม่เพียงแต่กระตุ้นเขา แต่มันยังทำให้เขาอับอายต่อหน้าผู้คนมากมายอีกด้วย

ตามที่เธอกล่าวแม้จะถูกควบคุมดูแลภายใต้ปีกของผู้อาวุโส และเขาสั่งสอนทุกอย่างมา เขาก็มีสิ่งที่เธอมีเช่นกัน แต่อย่างไรก็ตามผู้คนยังคงนึกถึงเจนเป็นอันดับแรกก่อนที่จะจำเขาได้ใน ๆ ทุกครั้งที่มีคนพูดถึงตระกูลดันน์

ใบหน้าของโจเซฟซีดลง เขารู้สึกอับอาย ชื่อเสียงของเขาพังพินาศไปแล้ว ดวงตาของเขามืดลงขณะที่เขาคำรามใส่เจน “พอได้แล้ว! เราไม่ต้อนรับเธอที่นี่ ยังไม่เพียงพอหรืออย่างไร? ที่เธอทำให้เราเป็นตัวตลกของ เดอะบันด์ เมื่อสามปีก่อน? เธอยังมีหน้ามาที่นี่เพื่อสร้างความเดือดร้อนให้เราและทำเรื่องวุ่นวายมากมายนี่อีกหรือ?

“เธอมีเจตนาอะไรกันแน่?

“ตระกูลดันน์ ได้เลี้ยงดูและให้กำเนิดเธอมา เราไม่ได้เป็นหนี้อะไรเธอเลยสักนิด! เธอทำผิดเมื่อสามปีก่อน! เธอทำผิดพลาดอย่างมาก! เป็นเวลานานมาก หลังจากนั้นเราต้องทนทุกข์ทรมานจากการวิพากษ์วิจารณ์และความคิดเห็นจากผู้อื่น เมื่อใดก็ตามที่เราออกสู่สาธารณะ พวกเขาจะพูดว่า "ดูสินั่นคือ โจเซฟ ดันน์! เขามีฆาตกรเป็นลูกสาว! ’

“เมื่อพี่ชายของเธอไปงานสังคมใด ๆ เขาจะสนุกสนาน”

“แม่ของเธอ ไม่สามารถแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาต่อหน้าเพื่อน ๆ ของเธอได้!

“นางงูพิษ!

“เธอทำลายหัวใจของเราทุกคนทั้งหมด!”

เลือดในร่างกายของเจนไหลย้อนกลับ

‘ฉันทำลายหัวใจของพวกคุณทั้งหมด?

‘ฉันทำผิดพลาดอย่างมาก?

‘ฉันเป็นฆาตกร?’

มันก็ปกติถ้าไม่มีใครเชื่อเธอเลย มันก็ปกติถ้าฌอนไม่เชื่อเธอ แต่อย่างไรก็ตามไม่ใช่เรื่องดีที่แม้แต่สมาชิกในครอบครัวของเธอนั้นยังไม่เชื่อใจเธอเลย!

พวกเขาไม่เชื่อเธอจริง ๆ หรือไม่ต้องการที่จะเชื่อ?

เธอยอมรับว่าอาจเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่ครอบครัวของเธอจะยอมแพ้เธอ หากพวกเขาต้องเผชิญกับแรงกดดันจากสจ๊วต อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่เคยมาเยี่ยมเธอเลยสักครั้ง พวกเขาปฏิเสธด้วยซ้ำว่าลูกสาวของพวกเขากำลังทำอะไรอยู่

เธอโกรธมาก เธอลืมตาขึ้น และไม่ยอมกระพริบตา เธอกลัวว่าจะไม่สามารถควบคุมน้ำตาได้ถ้าหากว่าเธอกระพริบตา

ทำไมพวกเขาถึงมีข้อแก้ตัวมากมาย?

“ถ้าคุณต้องการ สตอร์จ ทรัสต์ คุณแค่เอ่ยถามฉันก็ได้ ฉันจะมอบให้คุณแน่นอน” มีร่องรอยของเจนคนเก่าบนใบหน้าของผู้หญิงโง่ ๆ คนนี้ อย่างไรก็ตามเธอดูเหมือนว่าเธอผึ่งผ่านศึกหนักมา ความขมขื่นแผ่ซ่านอยู่ในตัวเธอ และเธอฝืนยิ้มบนใบหน้าของเธอ เธออยากให้รอยยิ้มนี้อบอุ่น อย่างไรก็ตามเธอได้เปิดเผยความขมขื่นในใจโดยไม่ได้ตั้งใจออกมา เธอมองพวกเขาทั้งสามคน แล้วขยับริมฝีปาก “เพราะเราคือครอบครัว” เธอไม่สามารถควบคุมน้ำตาได้อีกต่อไป เธอก้มศีรษะลง และเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว เธอลืมไปว่าเธอแต่งหน้าอยู่ ในพริบตาเครื่องสำอางของเธอก็เปรอะเปื้อนเลอะเทอะไปทั่วใบหน้าของเธอ

เธอซับน้ำตา และเงยหน้าขึ้นขึ้นอีกครั้ง เพื่อไม่ให้ใครเห็นน้ำตาของเธอ

เธอไม่รู้ว่าเธอทำให้มันแย่ลงไปอีกหรือเปล่า มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่จะดูไม่ออกว่าธอกำลังร้องไห้ จากเครื่องสำอางค์ที่เลอะเทอเปรอะเปื้อนบนใบหน้าของเธอ

ในขณะนี้ไม่มีใครแสดงความคิดเห็นอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

คนปกติทั่วไปจะดึงดูดสายตาจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา หากพวกเขาเดินบนถนนโดยที่เครื่องสำอางมีรอยเปื้อนเช่นนี้ นอกจากนี้พวกเขายังเป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม อย่างไรก็ตามชาวโซเชียลมองเจนราวกับว่าเธอเป็นตัวตลก

ฌอนเหล่ตา พอยกขาขึ้นก็หยุด

“ฉันไม่ต้องการให้เธอมามอบ สตอร์จ ทรัสต์ ให้ฉัน ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอแล้วในตอนนี้” ด้านที่น่าเกลียดของเขาถูกเปิดเผยออกมาอย่างเต็มที่ โจเซฟประกาศว่า “ท่านฮอฟฟ์แมน สตอร์จ ทรัสต์ เป็นของท่านแล้ว”

"ฉันไม่เห็นด้วย!" เจนตะโกน “นี่คือเลือดเนื้อของคุณปู่และฉัน!”

“เธอกล้าพูดถึงคุณปู่แบบนั้นได้อย่างไร? คุณปู่มีความรักและปกป้องตระกูลดันน์ ตาเธอมันไม่มี มีแต่จะทำลาย! เธอคือฆาตกรใจร้ายในครอบครัวดันน์!”

ฆาตกรใจร้าย!

เจนกัดริมฝีปากของเธอ ราวกับว่าหัวใจของเธอถูกทุบด้วยค้อน ตอนนี้เธอน่าจะชินแล้ว แต่วันนี้เธอรู้สึกว่าอารมณ์แปรปรวนมาก ๆ