บทที่ 145 การปฎิรูปใหม่

เจนรู้สึกไม่ดีขึ้นเมื่อฌอนทำเช่นนั้น

ในทางกลับกัน เธอเกือบจะคลั่งไคล้ไปกับพฤติกรรมที่ผิดปกติของผู้ชายคนนี้

เธอเหมือนสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ติดกับดัก เธอค่อย ๆ ถูกเขาบังคับให้จนมุม เขาจัดการทุกอย่างโดยที่ไม่มีช่องว่างให้เธอได้วิ่งหนีเลย

เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการทำอะไรกับเธอ แต่เธอก็ทนไม่ได้ที่เขาเป็นแบบนี้ เธออยากให้ผู้ชายคนนี้ปฏิบัติกับเธอเหมือนที่เคยทำมาก่อน เธอไม่ต้องการความอบอุ่นแบบกะทันหันและแปลกของผู้ชายคนนี้

มันน่ากลัวมาก

มันน่ากลัวกว่าที่เขาส่งเธอเข้าคุกด้วยซ้ำ เจนตกใจกับการการกระทำของเขาเป็นอย่างมาก

"คุณชายสจ๊วต ทำไมคุณถึงทำเช่นนี้คะ?” สุดท้ายเธอก็ไม่สามารถทนต่อไปได้อีกแล้ว เธอหลับตาลง และเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็ถามเขา

ทำไมเขาถึงทำตัวอ่อนโยนต่อเธออย่างกระทันหันราวกับคนละคนกับก่อนหน้านี้? ฌอนรู้วิธีที่จะทำตัวอ่อนโยนด้วยหรือ?

ใช่! เขารู้

แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยอ่อนโยนกับเธอเลยก่อนหน้านี้

ชายคนนั้นวางไดร์เป่าผมลง และดันผมของเธอไว้ข้าง ๆ หูของเธอ เขาไม่ตอบคำถามของเธอ แต่เขาเพียงพูดว่า “พักผ่อนให้เพียงพอเถอะ”

เขาหันกลับ เจนอยากจะดึงขอบเสื้อของเขาด้วยมือของเธอ อย่างไรก็ตามเธอกลับถอยมือของเธอกลับมา

เธอต้องการที่จะรักษาความเงียบสงบนี้ไว้ แม้ว่าเธอจะรู้ว่ามันอยู่ในระดับผิวเผินเท่านั้น

"โอ้ใช่ เธอต้องคิดถึงความรับผิดชอบที่เธอต้องรับผิดชอบตอนนี้ที่ สตอร์จ ทรัสต์ อยู่ในความครอบครองและดูแลของเธอ” เมื่อฌอนเดินไปที่ประตูเขาก็หยุด และพูดกับเจนอย่างสุดซึ้งหลังจากหันกลับมา

หลังจากที่เขาพูดอย่างนั้นเขาก็หันกลับและจากไป

คืนนั้นเป็นคืนที่เจนถึงกับนอนไม่หลับ

เป็นเรื่องยากที่เธอจะแต่งตัว สระผมและจัดทรงผมให้เป็นระเบียบ อย่างไรก็ตามเมื่อมือของเธอสัมผัสกับผมม้าของเธอ เธอก็ยังคงลังเล ในที่สุดเธอก็ยังไม่กล้าที่จะเสยผม และเผยให้ใคร ๆ เห็นรอยแผลเป็นนั้น

เธอมองตัวเองในกระจก เธอตรวจสอบตัวเองในกระจก ‘เจน เธอมีความกล้าที่จะปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอีกครั้งจริง ๆ หรือ?’

อย่างไรก็ตามไม่มีทางออกสำหรับเธอ

เธอไม่สามารถทำให้ลูก้าผิดหวังได้ เธอไม่สามารถทำให้คุณปู่ของเธอผิดหวังได้เช่นเดียวกัน

สิ่งเดียวที่เธอทำได้ตอนนี้คือเผชิญหน้ากับมัน

เธอเดาได้ว่า สตอร์จ ทรัสต์ อยู่ในสภาพที่น่าสยดสยอง หากเธอไม่ได้นำ สตอร์จ ทรัสต์ ไปสู่เส้นทางที่ถูกต้อง ก่อนที่เธอจะจากไปเธอก็คิดว่าเธอจะไม่มีทางที่จะให้อภัยตัวเองได้

วินาทีที่เธอเดินออกจากห้องน้ำ และเปิดประตูห้องนั้นแสงแดดก็สาดส่องมาที่ใบหน้าของเธอ เธอหลับตาลงและตระหนักว่าชายที่นอนหลับอยู่บนโซฟาได้ตื่นขึ้นแล้ว

ดวงตาสีเข้มของฌอนมองดูเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นเขาก็หยิบเสื้อสูทออกมาจากตู้ข้างหนึ่ง เขาพูดด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ว่า “ไปกันเถอะ”

เจนเดินตามเขาไป โดยไม่พูดอะไรสักคำ รถกำลังรอพวกเขาอยู่ที่ชั้นล่าง ในที่สุดเจนและฌอนก็นั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถ

คนขับส่งอาหารเช้าให้พวกเขาสองชุด ฌอนหยิบมาหนึ่งอันแล้วส่งให้เจน “รับไปสิ”

เจนไม่ยื่นมือไปรับมัน

“กินเข้าไป เธอจะได้มีพลังในการต่อสู้” ชายคนนั้นพูดต่อไปว่า “อีกไม่นาน สิ่งที่เธอจะต้องเผชิญนั้นจะยากกว่าที่เธอคิดไว้”

เจนรู้ว่าฌอนพูดถึงอะไร ตระกูลดันน์ใช้เวลาเพียงสามปีในการสับเปลี่ยน สตอร์จ ทรัสต์ คนสนิทของเธอถูกไล่ออกเมื่อนานมาแล้ว พร้อมกับคนอื่น ๆ ในตำแหน่งสำคัญของพวกเขา

กล่าวอีกนัยหนึ่ง แม้ว่าเธอจะได้รับ สตอร์จ ทรัสต์ กลับคืนมาแล้ว แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ถูกลดระดับเช่นกัน