บทที่ 146 ฌอน สจ๊วต! คุณมันใจร้าย!

หลังจากจัดการกับพนักงานต้อนรับแล้ว เจนก็ยุ่งวุ่นวายกับการจัดการภายในทั้งวัน เจนรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะแสดงความเหนื่อยล้าออกมาแม้แต่น้อย

มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเธอเกือบจะหนีไป ในวินาทีที่เธอก้าวเข้าไปในห้องทำงานของประธาน

อย่างไรก็ตามเธอบอกกับตัวเองว่า ‘ไม่ได้ ฉันจะทำแบบนั้นไม่ได้'

ถูกต้องเธอไม่สามารถวิ่งหนีได้ นั่นคือเหตุผลที่เธอต้องเผชิญกับทุกสิ่งและพิชิตทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวของเธอเอง ไม่สำคัญว่าเธอจะต้องเจอกับอะไรบ้างในช่วงสามปีที่ถูกจำคุก ไม่สำคัญว่าบุคลิกของเธอจะเปลี่ยนไปแค่ไหนในช่วงสามปี และไม่สำคัญว่าสามปีนั้นจะทำให้เธอเสียศักดิ์ศรีที่จะมีที่ยืนในสังคม หรือแสดงความมั่นใจต่อหน้าคนอื่น ๆ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะต้องยืดหลังให้ตรง และเอาชนะความกลัวจนกว่าจะทำได้ตามความหวังของคุณปู่และหัวใจของเธอเองสำเร็จ

สิ่งที่เจนไม่รู้ก็คือชายผู้โหดร้ายและเลือดเย็นในสายตาของเธอนั้น เขาแค่ขับรถออกไปจากอาคารเพียงเพื่อเบี่ยงออกและเลี้ยวกลับไปจอดอยู่ที่ใต้อาคารเดียวกันกับเธอ ในขณะเดียวกัน ตอนนี้เจนกำลังเผชิญหน้ากับคนของตระกูลดันน์ ในตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงโดยมีพวกจิ้งจอกเฒ่าสมทบอยู่ด้านหลัง

ทุกสิ่งที่เจนพูดภายในอาคารถูกถ่ายทอดไปยังหูของฌอนพร้อม ๆ กัน

เขาฟังในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังเผชิญหน้ากับนักเขียนโค้ดวัยชราในบริษัท แม้ว่าจะเป็นเวลาสามปีแล้วที่เธอจากที่นี่ไป แต่รากฐานที่แข็งแกร่งของเธอทำให้เธอสามารถต่อต้านพวกเขาได้

ในตอนนี้ แม้แต่ฌอนก็อดสงสัยไม่ได้ว่าผู้เฒ่าดันน์ผู้ล่วงลับได้เลี้ยงดูเธออย่างเคร่งครัดเพียงใด ฌอนเกิดมาในตัวของสจ๊วตดังนั้นเขาจึงรู้ดีว่าแม้แต่ผู้ชายก็ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนเพื่อไปให้ถึงระดับทักษะและความสามารถของเจน มันไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถอธิบายเป็นคำหรือสองคำได้

ทันใดนั้น เขาก็จำบางสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดกับเขาในวันเกิดปีที่สิบเก้าของเธอได้ เธอกล่าวว่า “ทุกสิ่ง และทุก ๆ ความสำเร็จที่พวกคุณคิดว่ามันคือความโชคดีของโชคชะตานั้น จริง ๆ แล้วมันเกิดจากรากฐานของความพยายามที่คนอื่น ๆ มองไม่เห็นมัน”

ในเวลานั้นเขาไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเธอมากนัก แต่ในวันนี้เมื่อเขาฟังข้อโต้แย้งเชิงตรรกะของเจนและการดำเนินการที่เด็ดขาดผ่านโทรศัพท์ของดอส เขาก็เริ่มเข้าใจอย่างแท้จริงว่าเธอหมายถึงอะไรในวันนั้น

"เจน นั่นเป็นการต่อสู้ที่ดีทีเดียว” ฌอนพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้ม ขณะหันไปมองประตูที่เปิดกว้างของ สตอร์จ ทรัสต์ มีความรู้สึกภาคภูมิใจในคำพูดของเธอ; เขาภูมิใจในตัวเจน

จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถ และกระแทกคันเร่งขับรถไปตามถนนอย่างราบรื่น…เธอได้พิสูจน์แล้วว่า เธอไม่ต้องการความช่วยเหลือใด ๆ เธอสามารถจัดการกับมันได้ด้วยตัวของเธอเอง

เจนยืนอยู่ที่ด้านหน้าสุดของห้องประชุม เธอวางมือลงบนโต๊ะขณะที่เธอมองหน้าทุกคนที่นี่ในกลุ่มผู้บริหารระดับสูงทีละคน ๆ ด้วยเหตุนี้เธอจึงรู้ว่าชัยชนะครั้งแรกคือเธอ

“เนื่องจากเราตกลงกันได้ทั้งหมดแล้ว เรามารอดูกัน” เธอประกาศจบการประชุม เมื่อทุกคนเคลียร์ออกจากห้องยกเว้นเธอและดอส ในที่สุดเธอก็ยอมคุกเข่าลงและทรุดลงกับพื้น

ดอสรีบเดินเข้าไปหาเธอ “คุณโอเคไหมครับ คุณหนูดันน์?”

เมื่อเขาช่วยเธอขึ้นมาจากพื้น เขาก็ตกใจเมื่อเห็น ... “คุณหนูดันน์หลังของคุณเปียกโชกไปหมดแล้ว! ผมจะไปขอให้เลขาข้างนอกซื้อเสื้อคลุมตัวใหม่ให้กับคุณนะ”

“ไม่ อย่า!” รูม่านตาของเจนขยายใหญ่ขึ้น และเธอก็ตะโกนออกมาในทันที ดอสหยุดเดินและรู้สึกสับสน “แต่ เสื้อผ้าของคุณเปียกไปหมดเลยนะครับ คุณไม่อยากเปลี่ยนมันหรอ?”

เจนมองไปที่ดอสแล้วส่ายหัว “ถ้าคุณไป พวกเขาจะสงสัยในความมั่นใจและอำนาจที่ฉันแสดงให้เห็นในตอนนี้ พวกเขาจะคิดว่าฉันพูดอย่างกังวล” เธอมองดอสด้วยสายตาที่แน่วแน่ “ถ้าเป็นเช่นนั้น ความพยายามทั้งหมดของฉันก่อนหน้านี้ก็คงไร้ผล”

ดอสเปิดปากของเขา แต่เขากลับไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว

ใครบอกว่าคุณหนูดันน์ไร้สาระและน่ารังเกียจ?

ใครบอกว่าเธอกลายเป็นคนน่าสงสาร และน่าสมเพชเมื่อได้รับการปล่อยตัวจากคุก?

ใคร ๆ ก็บอกสิ่งเหล่านั้นพวกเขาต้องตาบอดแน่ ๆ!