ตอนที่ 155
บทที่ 155 สกปรก สกปรกที่สุด
October 22, 2026
"คุณมาทำอะไรที่นี่?" ขณะนี้อูโน่กำลังค้นกล่องและตู้ ในห้องหนึ่งของคฤหาสน์สจ๊วต พ่อบ้านซัมเมอร์กำลังยืนถือถาดในมืออยู่ที่ประตู หลังจากมองไปที่อูโน่อย่างเย็นชา สักครู่เขาก็เอ่ยถามคำถามกับอูโน่
เสียงนั้นทำให้อูโน่สะดุ้งเล็กน้อย เสี้ยววินาทีต่อมาเขาหันกลับไปดู “โอ้ คุณนั่นเอง”
คิ้วสีเทาของพ่อบ้านซัมเมอร์สั่นระริก การจ้องมองของเขาไล่ระดับลงเรื่อย ๆ ในที่สุดก็หยุดลงบนสมุดเล่มหนึ่งในมือของอูโน่ “อะไรอยู่ในมือของคุณหรอ?”
“โอ้ นี่หรอ? นี่คือสมุดจดในชั้นเรียนของ โรซาลีน ซัมเมอร์ ใช่หรือไม่?”
“ทำไม คุณถึงต้องการสิ่งนั้นหรือ?”
“แน่นอนว่า เป็นเพราะ…” อูโน่กำลังจะอธิบาย แต่เมื่อจู่ ๆ ก็มีอีกเสียงร้องขึ้น “เร็วเข้าอูโน่ พวกพี่ ๆ กำลังรอให้คุณทำสิ่งต่าง ๆ ให้ลุล่วงโดยเร็ว” เขาเงยหน้าขึ้น และเห็นดอสกำลังเดินเข้ามาหาเขาและพ่อบ้านซัมเมอร์
อูโน่ไม่ใช่คนโง่ เขาไม่ได้นัดหมายกับพี่น้องของเขา แล้วจะมีธุระอะไรที่ต้องไปทำได้อย่างไร? ดอสจงใจที่จะเข้ามา ... หลังจากคิดเรื่องนี้ เขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “โอ้” เขาตอบ "คุณพ่อบ้านซัมเมอร์ฉผมยังมีสิ่งที่ต้องทำ ไว้มาคุยกันอีกที”
นี่ไม่ใช่วันแรกที่ทำงานของพ่อบ้านซัมเมอร์ มีรูปลักษณ์ที่ครุ่นคิดอยู่บนใบหน้าวัยชราที่แข็งกระด้างและเคร่งขรึมของเขา ดวงตาของเขาขยับ ‘สมุดจดในชั้นเรียนของโรซาลีน…ทำไมเขาถึงต้องการมัน?’
ด้วยความสงสัยในใจของพ่อบ้านซัมเมอร์ เขาจึงหันกลับมาและเดินออกไป เขาไม่ได้ออกไปไล่ตามอูโน่ เพื่อไปที่ด้านล่าง แต่เขากำลังก้าวอย่างรวดเร็วไปยังห้องนอนของตัวเองในคฤหาสน์
เขาล็อกประตูทันทีที่เข้าห้องนอนของเขา คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาทันที และโทรออกไปยังหมายเลขที่เขาไม่ได้โทรมาเป็นเวลานาน
ได้ยินเสียงเยาะเย้ยอย่างอ่อนล้าดังมาจากปลายสาย “โอ้วว คิดว่าใครโทรมา คุณซัมเมอร์นั้นเอง มีอะไรหรือเปล่า?” เห็นได้ชัดว่าเสียงของบุคคลที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ มีร่องรอยของการดูถูก ซึ่งมุ่งเป้าไปที่พ่อบ้านซัมเมอร์
พ่อบ้านซัมเมอร์ขมวดคิ้ว เขาไม่สนใจคำพูดที่เหยียดหยามและดูถูกที่ออกมาจากอีกฝ่าย เขาพูดอย่างเร่งรีบ “ตอนนี้อูโน่ เข้าไปในห้องในคฤหาสน์และเอาสมุดจดในชั้นเรียนของโรซาลีน ออกไป มีบางอย่างผิดพลาดแน่ ๆ คุณต้องช่วยฉัน ค้นหาว่าเขากำลังทำอะไรอยู่”
"เฮ้ เฮ้ คุณซัมเมอร์ คุณทราบดีว่าว่าต้องระวังอูโน่ ผู้คุ้มกันอย่างอูโน่จะไม่มาตามหาสมุดจดในชั้นเรียนนั่นโดยไม่มีเหตุผลแน่ ๆ เหตุผลเดียวที่จะอธิบายพฤติกรรมของอุโน่ได้ ก็คือเจ้านายของเขาส่งเขาไปปฏิบัติภารกิจใหม่อย่างไรละ”
ในขณะนี้ความโกรธที่ไม่สามารถบีบอัดได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าวัยชราของพ่อบ้านซัมเมอร์ส เขาส่งเสียงคำรามใส่บุคคลที่อยู่อีกด้านหนึ่งของการโทร “โรซาลีนตายไปแล้ว!”
โรซาลีนตายแล้ว เธอกลายเป็นฝุ่นละอองในอากาศไปแล้ว!
ทำไมตอนนี้ เขาถึงยังอยากได้สมุดของโรซารีนอยู่อีกละ ?!
“โอเค คุณซัมเมอร์ ฉันจะติดตามเขา และรายงานคุณ มาดูกันว่าเจ้านายของคุณ เขากำลังคิดที่จะทำอะไรอยู่" คนในโทรศัพท์หัวเราะเบา ๆ “นี่ คุณซัมเมอร์ คุณไม่คิดว่าการทำเช่นนี้คือการทรยศต่อเจ้านายของคุณหรือ?”
คุณพ่อบ้านติดตาม และตรวจสอบเจ้านายของตัวเองอย่างลับ ๆ ? ใครเขาจะทำอย่างนั้นบ้าง?
ใบหน้าวัยชราของพ่อบ้านซัมเมอร์เปลี่ยนเป็นเข้มขรึม เขาคร่ำครวญและพูดว่า “ทำไมคุณไม่สนใจเรื่องของตัวเองก่อนละ ฟังนะ ไมเคิล ลูเธอร์ พวกเราทุกคนแปดเปื้อน เราทุกคนมีภายในที่เน่าเฟะอยู่ภายใต้รูปลักษณ์ภายนอก คุณมีแรงจูงใจที่ไม่บริสุทธิ์ ในขณะที่ฉันแค่ทำเพื่อลูกสาวที่น่าสงสารที่เสียชีวิตตั้งแต่ยังสาว”
ในอีกด้านหนึ่งของการโทร ไมเคิลหัวเราะโดยไม่มีเสียง ไม่มีใครรู้ว่าเขาหัวเราะอะไร อย่างไรก็ตามการดูถูกของเขาที่มีต่อพ่อบ้านซัมเมอร์ ที่พูดว่าได้ทำเพื่อลูกสาวที่น่าสงสารของเขาที่เสียชีวิตตั้งแต่ยังสาวอย่างนั้น เขาคิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือ? ในบรรดาสิ่งต่าง ๆ ที่เขาได้ทำหลังประตูที่ถูกปิดสนิทไว้นั้น ซึ่งหนึ่งในนั้นมันน่ากลัวและเลวร้ายกว่าสิ่งที่ลูกสาวอันมีค่าของเขาต้องทนทุกข์ทรมานเป็นร้อย ๆ เท่า?’
อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่เรื่องของเขา
มีคนที่น่าสงสารมากมายในโลกใบนี้ เขาควรจะเห็นอกเห็นใจพวกเขาทั้งหมด และช่วยพวกเขาทีละคนหรือไม่ละ?
เขาทำได้เพียงโทษผู้หญิงดันน์คนนั้นที่โชคร้าย เธอกลายมาเป็นเพื่อนกับผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ได้อย่างไร!
“คุณไม่ต้องมายั่วยุฉัน คุณซัมเมอร์ ถ้ามีผลประโยชน์ฉันจะทำ และฉันจะรูดซิปปาก”
พ่อบ้านซัมเมอร์หรี่ตาลง หลังจากได้รับคำรับรองจากไมเคิลด้วยวาจาแล้ว เขาก็สบายใจขึ้นเล็กน้อย อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ลืมที่จะกระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของเขาเช่นกัน “คุณต้องเข้าใจว่าการเห็นลูกตายต่อหน้าฉัน มันยากแค่ไหน ไมเคิลฉันแน่ใจว่าคุณเข้าใจได้ ว่ามันรู้สึกอย่างไรที่ต้องสูญเสียลูกสาวที่มีค่า การสูญเสียคนที่สำคัญที่สุด และสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน ...
“ไมเคิลนามสกุลของคุณไม่ควรเป็นลูเธอร์ คุณควรได้รับการฉายแสงและส่องแสง ... ”
"หุบปาก!" ในอีกด้านหนึ่งของการโทรไมเคิลกัดฟันและตะคอก “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คุณซัมเมอร์? คุณคิดว่าสุนัขอย่างคุณที่ทำงานให้กับสจ๊วต จะมีสิทธิ์มาตัดสินฉันไหม?!
“ทำไมคุณถึงมาสนใจ ว่านามสกุลของฉันคืออะไร!
“ฉันจะเปล่งประกายเจิดจรัส ไม่ว่านามสกุลของฉันจะเป็นอย่างไร! ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนามสกุลของฉันเลย!”
ปัง !
โทรศัพท์มือถือของไมเคิล ถูกทุบอย่างรุนแรงบนโต๊ะทำงาน ดวงตาของเขามืดและมืดครึ้มสุด ๆ !
ใบหน้าของเขาดูคุ้นเคยมาก ไม่ว่าใครจะมองยังไงก็ตาม กรอบรูปกลับหัววางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ไมเคิลยกเฟรมขึ้นมา และรูปถ่ายก็น่าทึ่งมาก!
“ฌอน สจ๊วต!” เขากัดฟัน ความขุ่นเคืองในดวงตาของเขาดูราวกับว่ามันกำลังจะไหลออกมาจากดวงตาของเขา หมัดของเขาทุบลงบนโต๊ะในสำนักงานของ ฟีบี้ เจิ้นนาน ด้วยการกระหน่ำ ออร่าที่น่ากลัวกำลังเพิ่มขึ้น เขาบีบคำสามคำออกมา “แค่รอก่อยเถอะ!”
เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง เขาสูงมาก ในความเป็นจริง ความสูงของเขาใกล้เคียงกับของฌอน หลังจากหยิบกุญแจรถบนโต๊ะแล้วเขาก็เดินออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม
…
อีกด้านหนึ่งอูโน่และดอสกำลังเดินเคียงข้างกัน “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ตอนนี้?” อูโน่ถามดอส
"พี่ชาย" ดอสหยุดอยู่ในเส้นทางของเขา และเผชิญหน้ากับอูโน่ทันที “คุณไม่รู้จริง ๆ หรือคุณแค่เล่นเป็นใบ้? ถ้านายท่านต้องการให้คุณสืบเรื่องเมื่อสามปีที่แล้วเกี่ยวกับ โรซาลีน พ่อบ้านซัมเมอร์เป็นพ่อของ โรซาลีน ซัมเมอร์ ซึ่งเป็นความจริงที่เถียงไม่ได้ว่า พ่อบ้านซัมเมอร์ จะมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้อย่างแน่นอน
“เมื่อกี้…ถ้าฉันยังไม่ลากคุณออกมาอย่างกะทันหัน พี่ใหญ่” ใบหน้าที่แน่วแน่และเคคร่งขรึมของ ดอส ดูเข้มงวดขึ้นมากเมื่อเขาจ้องไปที่อูโน่ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขา “คุณจะสับสน และจะเปิดเผยทุกอย่างที่นายท่านบอกคุณกับพ่อบ้านซัมเมอร์ โดยที่ไม่ต้องขยี้เปลือกตาก่อนเลยหรือ?”