บทที่ 158 ฉันขอโทษ ฉันรักเธอ ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป

ตราบใดที่เธอประพฤติตัวดี แล้วก็จะไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป ฟังดูง่ายมาก…ทำไมเธอถึงไม่อยากทำล่ะ?

“เธอไม่จำเป็นต้องไปที่กองทุนสตอร์จอีกต่อไป”

"…" ทำไม? หญิงสาวเปิดปากและปิดปากของเธอสองสามครั้ง ในที่สุดก็กลืนคำถามของเธอที่แฝงนัยแห่งการต่อต้านกลับเข้าไปในท้องของเธอ…ตราบใดที่เธอประพฤติตัวดีก็จะไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป… “…อืม”

"วางมือโครงการปัจจุบันและทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับกองทุนสตอร์จให้กับคนที่เธอไว้ใจและปล่อยให้คนนั้นจัดการซะ... นั่นคือวิเวียนอาจเป็นตัวเลือกที่ดี" ให้ "ข้อเสนอแนะ" ของเขา

"แต่…"

'แต่ บางคนก็รับมือได้ยาก และวิเวียนอาจจะไม่สามารถรับมือได้ ... '

เธอพยายามโต้กลับโดยไม่รู้ตัว คำว่า "ตราบใดที่เธอประพฤติตัวดีฉันจะไม่ปฏิบัติกับเธอแบบนั้นอีกต่อไป" สะท้อนอยู่ในใจของเธอ เธอก้มศีรษะลงอย่างระมัดระวังและกัดริมฝีปากอย่างช่วยไม่ได้ ‘อย่าโต้กลับเจน ดันน์ ไม่มีประโยชน์ ความพยายามของเธอไร้ผล เธอไม่สามารถแม้แต่จะก้าวออกจากเมืองนี้ได้หากเขาไม่ยอมปล่อยเธอไป

‘อย่าโต้กลับ เขาจะทำให้กรามของเธอหลุดอีกครั้ง'

"ตกลง" เธอก้มหัวเล็ก ๆ ของเธอลงขณะที่เธอพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ถึงอย่างนั้น ทำไมเธอถึงเสียใจขนาดนี้!

ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีชมพูเล็กน้อย ด้วยความอัดอั้นในใจเธอไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้พูดว่า “ดอสอยู่ที่นี่แล้ว ฉันจะไม่สามารถหนีไปไหนได้”

ได้ยินเสียงเยาะเย้ยอย่างอ่อนโยนดังมาจากด้านบนของศีรษะของเธอ ดวงตาสีดำของชายคนนั้นจ้องมองไปที่ศีรษะของหญิงสาว เขาเอื้อมมือไปวางบนศีรษะของเธอลูบไล้เบา ๆ “งั้น ที่รักของฉันรู้ว่าเธอไม่ควรหนีไปไหน ใช่ไหมฮ่ะ?”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นผู้หญิงคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น…ตราบเท่าที่เธอจำได้ เมื่อไหร่กันนะที่คน ๆ นี้เคยเรียกเธอว่า ‘หวานใจ’ อย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลเหมือนตอนนี้?

หลังจากยี่สิบปีแห่งความปรารถนาที่จะได้ยิน ‘หวานใจ’ มันมาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าและจับเธอขณะที่ยังไม่ได้เตรียมตัว ถึงอย่างนั้นทำไมเธอถึงอยากจะหัวเราะ?

โชคดี ที่ศีรษะของเธอลดระดับลง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถมองเห็นการประชดในดวงตาของเธอได้

เธอยังกลัวว่าเขาจะเริ่มคิดวิธีใหม่ ๆ ในการทรมานเธอหากเขาเห็นการประชดในดวงตาของเธอ

“สิ่งที่คุณต้องทำคืออยู่เคียงข้างฉันอย่างเชื่อฟัง ไม่ต้องกังวลกับเรื่องที่เกิดขึ้นในกองทุนสตอร์จ หาก วิเวียนไม่สามารถจัดการได้เธอจะรายงานให้ฉันทราบและฉันจะจัดการให้เอง” เสียงต่ำและทุ้มของเขาดังมาจากด้านบนของศีรษะของเธอ “สิ่งที่คุณต้องทำคืออยู่เคียงข้างฉัน”

‘เหมือนกับตอนที่เธอเป็นตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา สิ่งที่เธอต้องทำคือรักฉันสุดหัวใจ… ’เขากล่าวเสริมในใจ

“...อืม” ตราบใดที่เธอประพฤติตัวดี…ริมฝีปากของเธอแตกออกเป็นส่วนโค้งขณะที่เธอยิ้มอย่างน่าสังเวชในความเงียบ ตราบเท่าที่เธอประพฤติตัวดี!

เขากำลังพยายามทำอะไรอยู่?

เธอหันศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เมื่อวานเธอถูกลากเข้าไปในรถจากล็อบบี้และนำไปให้อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ เขาไม่ได้สัมผัสเส้นผมแม้แต่เส้นเดียวบนร่างกายของเธอ คืนนี้เธอนับทุกวินาทีจนถึงรุ่งสาง

โดยไม่คาดคิด เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องไปทำงาน เขาก็วางเธอไว้ในรถอีกครั้ง

เสาไฟที่อยู่นอกหน้าต่างก็ส่งเสียงหวีดหวิวไปข้างหลัง

เธอจ้องมอง...

หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะขณะที่เธออุทานว่า “นี่ไม่ใช่เส้นทางไปสู่สจ๊วต อินดัสตรี้!”

คำพูดเพิ่งออกจากริมฝีปากของเธอเมื่อเธอรู้สึกว่ามีน้ำหนักบนไหล่ของเธอ จู่ๆเธอก็ถูกห่อด้วยผ้าห่มแห่งความอบอุ่น “แน่นอน” น้ำเสียงดึงดูดของเขามีกลิ่นหอมสีเขียวและมีนิโคตินอยู่ด้วย เขาเป่าใส่เธอและพูดว่า “คุณจะอยู่ที่คฤหาสน์สจ๊วตตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

“ฉันจะพาเธอกลับบ้าน…” เขาพูดในใจอย่างเงียบ ๆ นอกจากนี้ยังเป็นเพราะคำพูดเงียบ ๆ เหล่านี้ในใจของเขาที่ระลอกคลื่นเริ่มก่อตัวขึ้นที่ทะเลสาบอันเงียบสงบในใจของเขา เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก…บ้านของเขาจะกลายเป็นบ้านที่มีเธออยู่เท่านั้น

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเหมือนอยู่บ้าน เขาตั้งหน้าตั้งตารอที่จะกลับบ้านโดยมีเธออยู่รอบ ๆ

ในอดีต เมื่อผู้หญิงคนนี้จะเข้ามาในคฤหาสน์ของเขา เขาคิดเพียงว่าปัญหามาถึงประตูของเขาอีกแล้ว ไม่ว่าเขาจะเฉยเมยและแสดงท่าทีไม่เต็มใจมากแค่ไหนเมื่อเธอปรากฏตัวที่คฤหาสน์สจ๊วตผู้หญิงคนนี้ก็หน้าด้านและมีผิวหนามาโดยตลอด เธอจะทำราวกับว่าเธอไม่รู้ว่าเขากำลังไล่เธอออกไปและยืนกรานที่จะป้วนเปี้ยนอยู่ที่คฤหาสน์ของเขา

ถ้าเขาทำงาน เธอก็จะนอนอาบแดดกับโรซาลีนในสวนหลังบ้าน

บางครั้งเมื่อเขาเหนื่อย เขาจะเดินไปที่หน้าต่างฝรั่งเศสเพื่อดูเธอในสวนหลังบ้านจับขากางเกงของเธอด้วยเท้าเปล่า เธอไม่ได้ดูสงวนท่าทีและอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อยเมื่อเธอนอนราบบนสนามหญ้าบนหลังของเธอ

เมื่อคิดเช่นนั้นเขาก็ตระหนักว่าความทรงจำเหล่านี้ฝังลึกลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ ความจริงแล้วเขารอคอยที่จะได้เห็นอนาคตที่จะเกิดขึ้น

แม้ว่าผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆเขาไม่เห็นด้วย

ไหล่ของเธอสั่นสะท้าน…คฤหาสน์สจ๊วตมีความทรงจำของเธอกับฌอนและโรซาลีนมากเกินไป ต่อจากนี้ไปเธอจะอยู่ที่นี่จริง ๆเหรอ?