บทที่ 159 เธอจะไม่เห็นความสิ้นหวังภายใต้ความสงบ

ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?

เธอมาที่นี่ได้อย่างไร?

นายท่านพาเธอเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?

นี่คือสถานที่ที่โรซาลีนเติบโตขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้รับการต้อนรับที่นี่!

ผมสีเทาของพ่อบ้านชราห้อยอยู่เหนือหน้าผากและมีเส้นเลือดยื่นออกมา

เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อระงับความโกรธที่กำลังคำรามอยู่ในอก!

เขาเป็นพ่อบ้านเก่าของสจ๊วต พวกเขารับใช้สจ๊วตมาหลายชั่วอายุคน ในตอนนี้พ่อบ้านชราพยายามอย่างเต็มที่ที่จะอดกลั้น ความหงุดหงิดในหัวของเขากำลังจะแตกออกมา แต่เขาก็ยังคงรักษาเหตุผลสุดท้ายในตัวเขาเอาไว้ได้ “นายท่าน ทำไมเธอถึง… ‘คุณ ดันน์’ มาที่นี่?”

เมื่อเขาเอ่ยชื่อ ‘คุณ ดันน์’ พ่อบ้านชราก็กัดฟันแน่นขณะที่จ้องมองเจนอย่างน่าขนลุก

เจนยังคงนั่งอยู่ที่เบาะหลัง เธอก็ไม่สงบเช่นกัน

เธอก้มหัวลงไม่ใช่เพราะเธอรู้สึกผิด แต่เป็นเพราะเธอเห็นชายชราคนนี้ซึ่งเธอเคยเรียกว่า “คุณซัมเมอร์” เมื่อตอนเด็ก แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเข้ากับเขาได้อย่างไร

เธอคือเจน ดันน์เธอถูกจับในข้อหาการตายของโรซาลีน ซัมเมอร์สอย่างไม่ถูกต้อง แต่ใครจะช่วยแบกรับความทุกข์ยากของชายชราผมหงอกคนนี้ที่ต้องเห็นลูกของเขาตายก่อนตัวเองงั้นหรอ?

“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่”

ผู้หญิงในรถทำลายความเงียบ

ชายที่อยู่นอกรถมีหน้าตาประหลาดใจ

จากนั้นเขาโบกมือให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่ในรถ "มานี่สิ" เสียงทุ้มและต่ำฟังดูน่าเกรงขามจนหยุดการต่อต้านทั้งหมด

ผู้หญิงในรถยังคงไม่ไหวติง ทันใดนั้นฌอนก็ยืดตัวไปข้างหน้าและผลักร่างของเขาเข้าไปในรถ เขาดึงผู้หญิงคนนั้นออกมาด้วยความชำนาญและทรงพลัง

ในขณะที่เธอถูกจับโดยไม่ได้เตรียมตัวไว้เจน ดันน์ก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ เธอไม่มีเวลาคิด เมื่อเธอถูกลากออกจากรถ เธอก็สูญเสียจุดยืน และแขนที่แข็งแกร่งและร้อนแรงจับเธอไว้ที่เอวในเสี้ยววินาที จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเย็นชาของชายคนนั้นดังมาจากด้านบนของศีรษะของเธอ

"คุณซัมเมอร์ ถ้าคุณปฏิเสธที่จะอยู่ในคฤหาสน์นี้ คุณสามารถเก็บของในวันนี้และกลับไปที่บ้านของปู่ได้ แน่นอนฉันจะให้เงินจำนวนมหาศาลสำหรับเงินบำนาญของคุณ มันเพียงพอสำหรับใช้ชีวิตอย่างสบายในช่วงบั้นปลายของคุณ

ตุ้บ!

มิสเตอร์ซัมเมอร์สะดุ้งจนหัวใจเต้นรัว เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน “คุณเข้าใจผิดครับ นายท่าน ผม... ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมคุณ ดันน์ถึงมาอยู่ที่นี่ ผม...ผมไม่ทันได้ตั้งตัวว่าคุณดันน์จะมา ผมไม่ได้หมายความอย่างอื่นเลย”

“เป็นอย่างนั้นเหรอ?” เสียงดึงดูดถามในจังหวะที่ไม่เร็วเกินไปหรือช้าเกินไป

หลังของคุณซัมเมอร์เปียกโชก การจ้องมองเขานั้นคมราวกับใบมีดคมจนสามารถทะลุหัวใจของเขาได้ เขาเรียกความกล้าหาญของเขาและพยักหน้า “ไม่ต้องกังวลครับท่าน ชาวซัมเมอร์มีความภักดีต่อเจ้านายของเรามาหลายชั่วอายุคน สิ่งแรกที่ชาวซัมเมอร์เรียนรู้ในวันที่เราเกิดคือการปฏิบัติตามจรรยาบรรณในวิชาชีพของพ่อบ้าน ไม่ว่า…ไม่ว่าความขัดแย้งระหว่างคุณดันน์กับผม ผมจะรักษาวินัยในฐานะพ่อบ้านและรับใช้คุณดันน์ด้วยความสุภาพ”

หลังของคุณซัมเมอร์โค้ง แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นการแสดงออกของฌอน แต่เขาก็ตึงเครียดและวิตกกังวลอย่างมาก เฉพาะเมื่อสายตาที่จ้องมองเหนือศีรษะของเขาหันไปเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความโล่งอก

ไม่มีใครรู้ว่าฌอนเชื่อคำพูดของคุณซัมเมอร์จริงหรือไม่ เขากวาดสายตามองไปยังคุณซัมเมอร์และพูดว่า “คุณควรรักษาคำพูดของคุณไว้ดีกว่า” แม้ว่านั่นจะเป็นสิ่งที่เขาพูด แต่เขาก็วางแผนที่จะมองหาผู้สมัครคนต่อไปที่จะมาแทนที่คุณซัมเมอร์

อย่างไรก็ตามครอบครัวซัมเมอร์ได้รับใช้สจ๊วตมาหลายชั่วอายุคน ถ้าเขาเปลี่ยนคุณซัมเมอร์ออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ ... ฌอน สจ๊วตจ้องมองชายชราคนนี้ที่มีความแข็งแรงและความจริงใจ แต่ก็อายุมากแล้วและคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างนายกับบ่าวหลายปีที่พวกเขามีร่วมกัน ตราบเท่าที่เขาจำได้คุณซัมเมอร์เป็นคนที่ดูแลหลาย ๆ ด้านในชีวิตประจำวันของเขามาโดยตลอด

“มาหาฉันที่ห้องทำงานในอีกสิบนาที” เขาพูดคำเหล่านั้นก่อนจะพาเจนเข้าไปในบ้าน