บทที่ 165 ฉันจะไม่ขออะไรคุณอีกเลย

พร้อมกับเสียงหายใจดังเสียงฮืด ๆ ความหลงใหลกำลังถูกกระตุ้น แต่หัวใจกลับเย็นชา

“ฉันจะเกลียดคุณ ฌอน สจ๊วต”

ปลายนิ้วของชายหนุ่มสั่นอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังคงยื่นมือออกมาในขณะที่เขาค่อย ๆเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเธอ ดวงตาที่ลึกซึ้งของเขาดูราวกับว่าพวกมันซ่อนอารมณ์ที่ขัดแย้งกันไว้เบื้องหลัง เจนไม่สามารถสรุปได้ว่ามันคืออะไร แม้ว่าเมื่อเธอได้พบกับดวงตาคู่นั้น ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยที่หายไปนานก็พุ่งผ่านเข้ามาในหัวใจของเธอที่มันด้านชาไปแล้ว…เธอกัดฟันรู้สึกซับซ้อนและเสียใจในเวลาเดียวกัน ตอนนี้เธอน่าจะต้องรู้สึกด้านชา แต่ทำไมเธอถึงยังคงรู้สึกเหมือนการจ้องมองจากเขาเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะส่งความเจ็บปวดผ่านหัวใจของเธอเหมือนที่ผ่านมา

บนหน้าผากของเธอ เธอรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่มาจากนิ้วของเขาขณะที่พวกมันค่อย ๆเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเธอเบา ๆ ...

“อย่าแตะต้องตัวฉัน!” เจนจ้องมองชายที่อยู่ด้านบนของเธออย่างเย็นชา “ฉันจะเกลียดคุณคุณสจ๊วต ฉันจะเกลียดคุณตราบเท่าที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าวันหนึ่งฉันจะลืมว่าฉันเป็นใคร แม้ว่าฉันจะลืมชื่อของตัวเอง แต่ฉันก็จะไม่มีวันลืมความจริงที่ว่าฉันเกลียดคุณ”

เธอพูดทีละคำว่า “เจน ดันน์เกลียดฌอน สจ๊วต!”

เจน ดันน์เกลียดฌอน สจ๊วต!

รูม่านตาของชายคนนั้นหดตัวอย่างรุนแรง เขาอยากจะเอามือปิดหัวใจของเขาและปกปิดความเจ็บปวดที่กำลังยิงผ่านมัน!

ทางเลือกของเขาตอนนี้คือปล่อยเธอไปหรือทำให้เธอเกลียดเขา…ทางเลือกของเขาก็ยังเหมือนเดิม - ไม่มีวันปล่อยไป เธอสามารถเกลียดเขาได้ทั้งหมดที่เธอต้องการ!

“คุณบอกฉันก่อนหน้านี้ว่าคุณรักฉัน แม้ว่าวันหนึ่งคุณจะลืมว่าคุณเป็นใคร แต่คุณจะไม่มีวันลืมความจริงที่ว่าคุณรักคนที่ชื่อฌอน สจ๊วต…คุณเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ ที่รัก!”

‘คุณพูดอย่างนั้นชัดเจน คุณจะกลับคำพูดตอนนี้ได้ยังไง!

‘คุณเปลี่ยนไปแบบนั้นได้ยังไง!’

“ฉันจำมันไม่ได้อีกแล้ว”

ฌอนเจ็บอย่างอธิบายไม่ถูก ... เขากำลังมองไปที่เธอ

เขาจริงใจมาก กังวลมาก แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ ‘ฉันจำมันไม่ได้อีกแล้ว’?

เขาไม่เคยเจ็บปวดมากขนาดนี้

แม้แต่ความเจ็บปวดที่เขารู้สึกเมื่อเธอทำทุกอย่างเพื่อหนีจากเขาก็ไม่มีอะไรเทียบได้กับความเจ็บปวดที่เขารู้สึกในตอนนี้

มันรู้สึกราวกับว่ามีระเบิดอยู่ในหัวใจของเขา และเธอคือชนวนแห่งกาลเวลาที่แผดเผา…ด้วยเสียงดังตู้ม เธอได้จุดชนวนระเบิด

ฌอนยื่นนิ้วเรียวยาวของเขาออกมาและพวกมันก็ค่อย ๆขึ้นไปยังคางของเธอ ปาก จมูก และตาของเธอ ทันใดนั้นเขาก็ปิดตาของเธอ!

“ฉันไม่ถือ” เสียงทุ้มและต่ำฟังดูเย็นชามาก “เธอมีคุณสมบัติพอที่จะพูดว่าเธอเกลียดฉันฃั้นหรอเจน? นอกจากนี้ทำไมเธอถึงมั่นใจมากโดยคิดว่าฉันฌอน สจ๊วตจะสนใจสิ่งที่คุณเจน ดันน์คิด”

คำพูดเย็นชาเหล่านั้นพ่นออกมาจากปากของเขาอย่างไร้ความปราณี ทุกคำที่เขาพูดฟังดูโหดร้ายเสียดแทงหัวใจ

อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกอื่น!

“เจน ฉันสนใจแค่ร่างกายของเธอ ฉันไม่สนใจว่าเธอจะคิดอย่างไรภายใน เก็บความคิดของเธอไว้กับตัวเอง”

ขณะที่เจนฟังคำพูดที่เลือดเย็นและไร้ความปราณีของฌอนหัวใจของเธอก็ยังคงกระตุกด้วยความเจ็บปวดอย่างช่วยไม่ได้ ดวงตาของเธอถูกฝ่ามือกว้างของเขาปิดไว้ดังนั้นเธอจึงมองไม่เห็นความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่กำลังจะไหลออกมาจากดวงตาสีดำสนิทของชายคนนั้น

ในขณะนี้ ความรู้สึกที่ซับซ้อนในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสน มีความสำนึกผิด รำคาญและอ้อนวอน แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือความเกลียดชังที่อัดอั้น - ความเกลียดชังตัวเอง!

เขาพลิกตัวและลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นโค้งตัวไปข้างหน้าและอุ้มผู้หญิงขึ้นจากเตียงในแนวนอน

"อา!"

ทันใดนั้นร่างกายของเธอก็หยุดอยู่กลางอากาศ เธอก็ส่งเสียงร้องดังเสียดหู “ฌอน สจ๊วต! คิดว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่!

“ ฌอน สจ๊วต! วางฉันลง!

“ฌอน สจ๊วต! ฉันไม่อยากบ้าไปกับคุณ!”

ในขณะที่อุ้มเธอไปในแนวนอนโดยไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว ชายหนุ่มก็ก้าวเข้าไปในห้องน้ำแล้วโยนเธอลงไปในอ่างอาบน้ำ เขาไม่ได้อ่อนโยน แต่เขาก็ไม่ทำร้ายเธอเช่นกัน

"สายแล้ว" หลังจากโยนเธอลงในอ่างอาบน้ำแล้วริมฝีปากบางของชายคนนั้นก็โค้งเป็นส่วนโค้งที่เย็นยะเยือกขณะที่เขาจ้องมองเธอในความเงียบงัน “ฉันเป็นนักล่าและคุณคือเหยื่อในการล่าครั้งนี้ ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจตอนท้ายในเรื่องนี้เพียงคนเดียว”

เจนเกลียดฌอน ตราบเท่าที่เธอยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าเธอจะลืมว่าเธอเป็นใครก็ตาม เธอจะไม่มีวันลืมความจริงที่ว่าเธอเกลียดเขา ...

เนื่องจากไม่มีอะไรที่สามารถทำได้และเนื่องจากเธอต้องการที่จะเกลียดเขาตลอดไป เขาจะปล่อยให้เธอเกลียดเขาหลังจากนั้น!

มันจะดีมากถ้าเธอสามารถเกลียดเขาได้จนถึงวันสิ้นโลก นั่นคงเป็นความสุขที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฌอนไปตลอดชีวิต…เพียงเพราะถ้านี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำได้เขาก็จะยอมรับความเกลียดชังของเธอและยินดีที่จะอดทนต่อความยากลำบากที่จะมาพร้อมกับมันเพียงเพื่อ พัวพันกับเธอตลอดไป!

เมื่อได้ยินคำพูดของเขาเลือดทุกหยดก็ไหลออกมาจากใบหน้าของเจน…ถูกต้อง ใครให้ความกล้าหาญและความมั่นใจแก่เธอ? เธอไม่มีค่าอะไรเมื่ออยู่ตรงหน้าเขา!

ฌอนก้มตัวไปข้างหน้าและยื่นมือไปหาเจน หญิงสาวพยายามบ่ายเบี่ยง แต่ถูกเขายึดไว้ เธอเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหันและพบกับดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่งที่เจาะเข้ามาในตัวเธอ “ตลอด 20 ปีที่ผ่านมาฉันหาทางมาตลอด”

ด้วยเสียงที่คมชัดของการแตก เจนก็ส่งเสียง “ชู่วว!” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเด็ดเดี่ยว…นี่มันบ้า! จากนั้นเธอก็มองลงไปที่น่องของตัวเองและเห็นรอยนิ้วมือบนผิวหนังของเธอ

“ฉันบอกแล้วใช่ไหม? ทำตัวให้ดีแล้วคุณจะเจ็บปวดน้อยลง”

"ฉันเกลียดคุณ!"

เธอพูดถึงคำเหล่านี้หลายครั้งเกินไปในวันนี้

"อยากทำอะไรก็ทำเถอะ" เขาพ่นคำสี่คำนี้ออกมาอย่างไม่ไยดี ฌอนใช้น้ำร้อนในอ่างอาบน้ำและอาบน้ำให้เธอจนทั่ว

“ฉันทำเองได้”

เจนเอื้อมมือไปดึงผ้าขนหนูออกจากมือของฌอน

น่าเสียดาย ที่เขาหลบเลี่ยงมือของเธออย่างชำนาญ เขาล้างออกอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไร เมื่อลุกขึ้นยืน เขาก็ดึงผ้าขนหนูออกจากชั้นวางของข้าง ๆด้วยมือข้างเดียวแล้วพันเธอให้มิด จากนั้นเขาก็อุ้มเธอขึ้นมาในขณะที่เธอห่อด้วยผ้าขนหนูเดินไปที่เตียงและโยนเธอลงบนเตียง

เขารีบนั่งบนเตียงตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอยกเท้า เลื่อนออกจากเตียง แล้วก้าวยาว ๆไปข้างหน้าขณะที่เธอรีบไปที่ประตูห้องนอน

ความหวังอยู่ตรงหน้าเธอ ทันใดนั้น เธอก็ถูกระงับกลางอากาศขณะที่เธอถูกยกขึ้นจากเอว เลือดทุกหยดไหลออกจากใบหน้าของเจน มีความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอเมื่อเธอเปิดปากและกัดลงบนไหล่ของเขาอย่างรุนแรง

กล้ามเนื้อของเขามีเลือดออกจากการกัดของเธอ แต่เขาก็ไม่หลบเลี่ยง