บทที่ 166 ถ้าเพียงเธอตาย

หลังจากคืนนั้นระหว่างพวกเขา หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปในพริบตา

เมื่อถึงเวลาเลิกงานจากสจ๊วต อินดัสตรี้ ชายหนุ่มรีบหยิบกุญแจรถจากโต๊ะแล้วรีบไปที่ชั้นใต้ดิน

เขาเร่งเครื่องยนต์และขับออกจากห้องใต้ดิน รถพุ่งไปบนทางด่วนยกระดับ หัวใจของเขากำลังบินกลับบ้านตอนนี้

ในช่วงฤดูหนาวตอนค่ำ คฤหาสน์สจ๊วตจะถูกปกคลุมไปด้วยชั้นที่อ่อนนุ่มของพลบค่ำ ท้องฟ้าก็จะมืดเร็วมากเช่นกัน มีเพียงไฟถนนสองข้างทางเท่านั้นที่กะพริบเปิดและปิด ประตูเหล็กดัดสีดำดูราวกับว่ามันแข็งกว่าในตอนฤดูร้อน อย่างไรก็ตามสีดำทำให้คฤหาสน์ทั้งหมดดูไร้ชีวิตชีวาและน่าเบื่อมาก

เมื่อเปิดไฟหน้า รถเบนท์ลีย์สีดำกำลังขับเข้าไปในประตูที่เปิดอยู่ มีใบไม้แห้งอยู่ที่พื้นซึ่งคนสวนของคฤหาสน์ไม่สามารถเก็บกวาดได้ทันเวลา เมื่อรถเบนท์ลีย์ขับผ่านใบไม้แห้งก็ม้วนและปลิวไปก่อนที่จะตกลงมาในวงกลมอีกครั้ง

เขาผลักประตูให้เปิดและก้าวออกจากรถ เขาเดินด้วยฝีเท้าที่มั่นคง เขามีร่างกายที่สูงและล่ำสันดังนั้นเขาจึงเป็นผู้นำด้านแฟชั่นอย่างแท้จริงเมื่อสวมเสื้อผ้า สวรรค์มองดูชายคนนี้ด้วยความโปรดปรานที่แม้แต่เส้นผมของเขาแต่ละเส้นก็ยังได้รับความสมบูรณ์แบบ

“คุณกลับมาแล้ว นายท่าน” ตามปกติพ่อบ้านชรายืนเงียบ ๆ ที่ประตู รอ เขาเอื้อมมือไปปลดกระเป๋าเอกสารของเขาและยื่นผ้าเช็ดตัวผ้ากำมะหยี่ให้เขา คนหลังเอาผ้าขนหนูเปียกอุ่นนึ่งด้วยนิ้วเรียวเช็ดหน้าด้วยความรวดเร็วก่อนจะโยนมันกลับไปให้พ่อบ้านคนเก่า "เธออยู่ที่ไหน?"

“ ... ” เมื่อได้ยินคำถามจากเสียงต่ำและสั้น ๆ พ่อบ้านชราก็หยุดชั่วขณะ แม้ว่าเขาจะปกปิดทุกอย่างไว้อย่างดี ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็กลับไปเป็นพ่อบ้านมืออาชีพที่เป็นกลางและมีคุณสมบัติเหมาะสมที่เขาควรจะเป็น “คุณดันน์อยู่ในห้องนอนของเธอครับ”

“ทั้งวันเธอไม่ได้ลงมาข้างล่างเลยเหรอ?”

"ใช่ครับ"

ชายคนนั้นหรี่ตาดำ “เธอไม่กินข้าวกลางวันอีกแล้วเหรอ?”

พ่อบ้านชรามองต่ำลงไป คิ้วของเขาหลบลง “ คุณดันน์ปฏิเสธที่จะออกมาจากห้องนอนดังนั้นเราจึงทำได้เพียงวางอาหารกลางวันไว้นอกประตูห้องนอนครับ”

ชายหนุ่มพยักหน้า ใบหน้าที่ดูดีของเขาแข็งกร้าว “ส่งอาหารเย็นไปที่ห้องนอนในอีกสิบนาที”

หลังจากได้รับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นก็เดินขึ้นไปชั้นบนดูเหมือนจะรีบร้อน

เมื่อเขาเดินไปที่ประตูห้องนอน เขาก็ลดสายตาลงเพื่อเหลือบไปเห็นอาหารที่วางอยู่บนรถเข็นอาหารหน้าประตูห้องนอน…เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย…“ ไม่กินอีกแล้วเหรอ?”

เขาเคาะประตู แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ที่อยู่ด้านหลังประตู เขาไม่แปลกใจเลย หากไม่เคยเป็นเช่นนี้ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา?

เขาเอื้อมมือไปหาลูกบิดประตู บิดมันลง แล้วเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออกสิ่งที่เขาเห็นเกือบทำให้หัวใจของเขาแทบพุ่งออกจากอก

การแสดงออกของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก “เจน ดันน์! ลงจากที่นั่น!” เขาคำราม

หญิงสาวนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างโดยห้อยขาอยู่นอกหน้าต่าง

เมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเธอเธอก็ขยับศีรษะและหันไปมองข้างหลังเธอ

“เป็นเด็กดีนะ ที่รัก…ลงมา” ในขณะนี้ มีความวิตกกังวลในใบหน้าที่ดูดีของฌอน

ผู้หญิงคนนั้นพุ่งไปข้างหลังเธอเพียงแวบเดียวก่อนที่จะบิดศีรษะไปมาโดยไม่มีอารมณ์ใด ๆ เกิดขึ้นบนใบหน้าของเธอ ด้านหลังศีรษะของเธอหันเข้าหาเขา

ขาของเธอยังคงห้อยอยู่นอกหน้าต่างขณะที่เธอแกว่งไปมา เธอทำเป็นไม่ได้ยินกับคำพูดของเขา

เขาก้าวไปข้างหน้าและเข้าหาเธออย่างระมัดระวัง

อย่างไรก็ตามผู้หญิงที่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างไม่ได้ทำอะไรที่ผิดปกติ ตอนนั้นฌอน สจ๊วตรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความคิดที่จะฆ่าตัวตาย

เขาโอบแขนรอบเอวของเธออย่างแน่นหนาอุ้มเธอขึ้นมาแล้วโยนเธอลงบนเตียง “เธอรู้ไหมว่าสิ่งที่เธอทำก่อนหน้านี้อันตรายมาก!”

เจนเงยศีรษะขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากของเธอขยับขณะที่เธอพูดเพียงสองคำว่า "สนุกดี"

"สนุกนักเหรอ?" ฌอนคลั่งจนกำลังจะระเบิด!

"สนุก? เธอรู้ไหมว่าที่นั่นอันตรายแค่ไหน? เธออาจล้มลงได้หากคุณไม่ระมัดระวังมากพอ! และเธอกำลังบอกว่ามันสนุกงั้นหรอ? เธอคิดว่าการล้อเล่นกับเรื่องแบบนั้นเป็นดีงั้นหรือ?