บทที่ 186 คำพูดของเอลิออร์ ไวท์

ทำไมฌอนถึงไม่ได้สังเกตเห็นบางสิ่งที่แม้แต่อโลร่ายังสังเกตเห็นได้กัน?

นี่ไม่ใช่อะไรมากไปกว่าการหลอกตัวเอง เมื่อการหลอกลวงถูกทำลายเท่านั้นเขาจึงจะสามารถหลุดออกจากภวังค์ของเขาได้

“ถ้าคุณพลาด คุณก็พลาดแล้วฌอน” เอลิออร์แทบจะไม่ได้พูดคุยอย่างจริงจังกับฌอนเกี่ยวกับเจน “ได้เวลาปล่อยแล้ว”

ในเวลาต่อมาลมหายใจเปลี่ยนเป็นหนักขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาอารมณ์เสียและดิ้นรน

“คุณรู้อะไรไหม เอลิออร์?”

เอลิออร์มองดูขณะที่ชายตรงหน้ายกแก้วกาแฟขึ้นด้วยแขนที่สั่นเทาแล้วจิบ ไม่แน่ใจว่าเขาจะลิ้มรสรสชาติของกาแฟได้ไหม เห็นเขาเป็นแบบนั้นก็ทำให้เอลิออร์อารมณ์เสียอย่างมาก ในขณะที่เขารอคำพูดปลอบใจมา ชายตรงหน้าก็วางแก้วกาแฟลง

“เธอกินยาคุมทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน เธออ้างว่าเป็นวิตามินเม็ด” ฌอนหัวเราะอย่างน่าสังเวช “ เธอไม่รู้เลยว่ายาที่อยู่ในขวดนั้นถูกเปลี่ยนเป็นวิตามินจริง ๆในเวลาต่อมา”

“ฉันเปลี่ยนยาคุมกำเนิดในขวดและบอกให้ใครบางคนปลอมมันขึ้นมาใหม่ ในเวลาไม่นาน ฉันก็ทำแผง "เม็ดวิตามิน" ที่มีรูปร่างและรสชาติที่เกือบจะเหมือนกัน

“ฉันรู้มานานแล้วว่าในขวดไม่มียาคุมกำเนิดที่เธอต้องการอีกต่อไป ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอย่างอธิบายไม่ได้เมื่อเห็นเธอเทยาออกจากขวดและหยิบมันทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน

“มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด”

ฌอนยกกำปั้นขึ้นและทุบที่ด้านซ้ายของหน้าอกของเขา ผู้ชายร้องไห้เมื่อพวกเขาเจ็บปวดอย่างมากเท่านั้น เอลิออร์ตกตะลึงเมื่อฌอนเงยหน้าขึ้น “คุณ…” ฌอนมีความรักอย่างสุดซึ้ง เขาจะปล่อยไปอีกต่อไปได้หรือไม่?! ไม่จำเป็นต้องพูด เอลิออร์เป็นคนแรกที่สงสัย

“ตอนนี้ คุณกำลังขอให้ฉันปล่อย…ส่วนนี้ตรงนี้” ฌอนทุบหน้าอกอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ “ยังรู้สึกอึดอัดใจ”

ริมฝีปากบางของเอลิออร์เปิดและปิด ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักได้ว่าคำพูดสร้างแรงบันดาลใจของเขาดูเหมือนจะไร้สาระมากเมื่อเปรียบเทียบกัน

หากต้องการเห็นผู้ชายอย่างฌอนถดถอยและบ้าคลั่ง การได้เห็นดวงตาแดงก่ำของเขาและดูว่าเขาจะเป็นอย่างไรเมื่อปากของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น...เอลิออร์เอื้อมมือไปตบไหล่คนตรงหน้าของเขา “การก้าวผิดครั้งเดียวทำให้การก้าวทั้งหมดผิดไปด้วย เมื่อคุณโยนเธอเข้าคุกในตอนนั้นคุณเคยคิดว่าวันนี้อาจจะมาถึงหรือไม่?” แม้ว่าเขาจะไม่ควรพูดถึงมัน แต่เขาก็ยังคงพูดอยู่ดี “ ฌอน คุณเป็นฝ่ายผิดก่อน เธอคือคนที่เริ่มรักและเกลียดคุณ ตอนนี้เธอถอนตัวออกไปแล้ว คุณควรปล่อยเธอไป คุณเป็นหนี้เรื่องนี้กับเธอ”

ฌอนยื่นมือออกไปและผลักมือของเอลิออร์ออกจากไหล่ของเขา “ออกไปก่อน ฉันต้องการเวลาอยู่คนเดียวสักหน่อย”

ริมฝีปากของเอลิออร์แยกออกเล็กน้อย ในที่สุด เขาถอนหายใจโดยไม่มีเสียงและลุกขึ้นยืน เขาโบกมือให้ผู้ดูแลและเรียกผู้จัดการ หลังจากหยิบกระเป๋าเงินของเขาออกมา เขาก็นำเงินทั้งหมดที่มีอยู่ในกระเป๋าสตางค์ไปวางบนเคาน์เตอร์บาร์โดยไม่สนใจกับการนับก่อนเลย “ แค่นี้พอมั้ย สำหรับการเคลียร์สถานที่?”

มันเป็นเงินตราต่างประเทศทั้งหมดที่ได้รับการแลกเปลี่ยนแล้ว ทั้งกองรวมกันเป็นจำนวนมากเพียงพอที่จะครอบคลุมรายได้ของธุรกิจของพวกเขาตลอดทั้งวัน ผู้จัดการรับเงินในขณะที่ยิ้มแย้มแจ่มใสและเคลียร์สถานที่ ร้านอาหารมีลูกค้าไม่มากนัก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องสูญเสียมากนักจากการทำเช่นนั้น

“เคลียร์สถานที่ รวมทั้งพนักงานด้วย”

หลังจากที่ทุกอย่างถูกแยกออกและทุกคนออกจากสถานที่ มีชายหนุ่มเพียงคนเดียวนั่งอยู่ที่โต๊ะในร้านอาหารขนาดใหญ่

ดนตรีไพเราะ บรรยากาศสบาย ๆ ร้านอาหารว่างเปล่า และชายหมุ่มที่ดิ้นรนและเสียใจ