บทที่ 201 นี่ไม่ใช่พี่ชายของฉันหรอกหรอ

เจนที่ยังถือบัตรประจำตัวอยู่ก็เงียบลง

"ไม่เป็นไร แสร้งทำเป็นว่าฉันไม่เคยพูดอะไรเลยแล้วกัน” อโลร่าพูดในขณะที่เจนส่ายหัวในทันที

เธอมองไปที่อโลร่า “ฉันไม่รู้” อโลร่าตกใจมาก เธอหมายถึงอะไร "ไม่รู้"

ราวกับว่าเจนเข้าใจความตกใจของอโลร่าเจนส่ายหัวอีกครั้ง “ฉันไม่รู้จริง ๆ” คำถามนี้ยังคงมีความสำคัญหรือไม่ หลังจากที่มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น? เธอโค้งงอมุมริมฝีปากของเธอ “อย่างไรก็ตาม ฉันรู้ว่าฉันเจ็บปวดตลอดเวลาเมื่ออยู่ข้าง ๆ เขา เมื่อฉันนอนข้าง ๆ เขาฉันนอนไม่หลับอยู่หลายคืน”

อโลร่ามองเห็นอาการบวมบนตาของเจน

“หลังจากเดินออกจากคุก ฉันก็อยากจะออกไปจากเมืองนี้ เมื่อฉันเห็นเขาอีกครั้งใน อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ ฉันไม่กล้าที่จะรักคน ๆ นี้อีกต่อไป สิ่งเดียวที่ฉันคิดคือการชำระหนี้ของฉัน "เธอหัวเราะเบา ๆ เธอไม่ต้องการบอกอโลร่าเกี่ยวกับลูก้า

ลูก้าคือความอบอุ่นและความปรารถนาสุดท้ายที่ยังคงอยู่ในหัวใจของเธอ

อโลร่าไม่เข้าใจว่าเจนหมายถึงอะไรจากการ "ชำระหนี้ของฉัน" พ่อบ้านซัมเมอร์ไม่ได้บอกเธอแล้วหรอ ว่าเขาคือคนที่ฆ่าโรซาลีน?

แล้วเธอจะชำระหนี้อะไรอีก?

อโลร่ารู้สึกงงงวย เธออยากที่จะถาม แต่เจนไม่อยากพูดอะไรมาก

เจนกำลังจะจากไป แต่อโลร่าก็หยุดเธอ "เดี๋ยว" เธอถอดสร้อยคอและแหวนออก เธอรวบรวมทุกอย่างไว้ในมือของเจน “ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน คุณจะต้องใช้เงิน ฉันไม่รู้ว่าคุณเตรียมการไว้หรือยัง แต่คุณจะได้รับเงินที่เหมาะสมในตลาดมืดด้วยสิ่งของเหล่านี้”

เจนหัวใจเต้นแรงเมื่อมองแหวนและสร้อยคอในมือ เธอรู้สึกได้ว่ามีน้ำตาไหลออกมาจากตาของเธอ เธอขยี้ตา “อโลร่า ดูแลตัวเองด้วย”

เธอไม่ได้คืนเครื่องประดับให้อโลร่าอย่างอวดดีเหมือนเมื่อก่อน เธอเอื้อมแขนออกและกอดอโลร่าอีกครั้ง อารมณ์ของการพรากจากกันกำลังก่อเกิดความอ้อยอิ่งระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

อโลร่าหยิบเงินสดทั้งหมดที่มีติดตัวไปด้วย “ถ้าคุณตั้งใจจะจากไปจริง ๆ ฉันจะไม่หยุดคุณ จะไม่มีใครทิ้งชีวิตที่หรูหราไว้ข้างหลัง และอาศัยอยู่ในเมืองที่พวกเขาไม่รู้จักใคร ๆ เลย ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ คน ๆ นั้นต้องมีเหตุผลของตัวเองแน่ ๆ”

เธอถือธนบัตรดอลลาร์ พวกมันมีสีสันหลากหลายมาก อโลร่าหยิบเงินทั้งหมดที่เธอมียัดใส่มือของเจน

คอของเจนแห้งผาก เธอไม่สามารถกล่าวคำขอบคุณได้ น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างต่อเนื่อง

“อย่าร้องไห้ อย่าร้อง ถ้าอยากไปก็ทำเลย อย่ามองย้อนกลับมา อย่าลังเล อย่าลังเลที่จะจากไป อย่า…จำไว้ว่าอย่าเสียใจกับสิ่งนี้” เธอผลักเจนออกไป "ไป!"

เธอไม่สามารถควบคุมน้ำตาได้อีกต่อไป เจนหันกลับและวิ่งอย่างทุลักทุเล การจ้องมองจากคนข้างหลังของเธอนั้น ทำให้รู้สึกเหมือนมีความหมายบางอย่าง เธอรู้สึกสัมผัสมันได้อย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม…

ไม่มีการหันหลังกลับ ไม่มีความลังเล ไม่มีอิดออด ไม่มีการระลึกถึง ก็จะไม่มีความเสียใจในอนาคตเช่นกัน!

เธอขาดความรับผิดชอบ ที่จากไปแบบนี้ อย่างไรก็ตามเธอมีทางออกอื่นอีกหรือ?