บทที่ 202 การชดใช้

ไมเคิลยิ้มเยาะ เขาดูเหมือนกำลังยั่วยุฌอนอย่างเปิดเผย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำเช่นนี้

“พี่ชายหรอ? แม่ให้กำเนิดฉันออกมาคนเดียวเท่านั้น ฉันมีน้องชายตั้งแต่เมื่อไหร่?” ฌอนหัวเราะอย่างเย็นชา “ไมเคิล นายเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ใช่ไหม?”

ถ้าไม่ คนของเขาจะมายืนที่ประตูเพื่อห้ามไม่ให้พวกเขาออกไปตอนที่พวกเขากำลังจะจากไปได้อย่างไร?

“ฉันรู้ ว่าสุนัขตัวเก่าลักพาตัวคุณหนูดันน์ซึ่งทำให้เธอเสียชื่อเสียงไปแล้ว อย่างไรก็ตามไม่ได้หมายความว่าฉันอยู่เบื้องหลังสิ่งนี้”

“แล้ว นายรู้ไหมว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?”

“นายอยากรู้ไหม?” ไมเคิลหัวเราะ “แน่นอน หลังจากที่คุณเอาชนะฉันนะ”

ทั้งสองคนเริ่มการต่อสู้ หมัดของพวกเขาซัดกันไปมา ทั้งสองคนต่างก็ไม่ยอมกัน สำหรับฌอนการปรากฏตัวของไมเคิลเป็นเหมือนหนามในนิ้วของเขา มันจะไม่ฆ่าเขา แต่มันเจ็บปวดเมื่อเขาสัมผัสมัน

สำหรับไมเคิล ฌอนคือคนที่เขาอยากเอาชนะและเหยียบย่ำที่สุดในชีวิตนี้

พวกเขาเป็นพี่น้องกัน พวกเขามีพ่อคนเดียวกัน แต่คนละแม่ อย่างไรก็ตามพวกเขาเป็นเหมือนศัตรู ไมเคิลไม่เต็มใจที่จะลาออกจากตำแหน่งนี้ เขามีสายเลือดของสจ๊วต แต่การได้รับการดูแลของเขามันก็แตกต่างจากพี่ชายของเขา ที่มีสายเลือดเดียวกับเขา

พวกเขาทุ่มเทแรงพลังทั้งหมดในการต่อสู้ครั้งนี้ ทั้งสองคนไม่ต้องการที่จะยั้งไว้

ขณะนี้เจนอยู่ในรถแท็กซี่ระหว่างทางไปหางโจว

เธอไม่กล้าอยู่ที่นี่ ไม่สำคัญว่าเธอจะขึ้นรถไฟความเร็วสูง เครื่องบิน หรือรถแท็กซี่ทางไกล เธอไม่กล้าทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้ข้างหลังเลย

เมื่ออูโน่และแก๊งมาถึงก็เห็นทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด จากนั้นพวกเขามองไปที่ลูกน้องของไมเคิล พวกเขายืนอยู่ที่นั่นและไม่ได้ทำอะไรเลย ในขณะนั้นพวกเขาก็เข้าใจ นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างหัวหน้าทั้งสอง และหัวหน้าทั้งสองไม่ต้องการให้ลูกน้องของพวกเขามีส่วนร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้

ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มเผชิญหน้ากับลูกน้องของไมเคิล มีสภาพของความเป็นปรปักษ์ซึ่งกันและกันในที่เกิดเหตุ

จนกระทั่งเจ้านายทั้งสองของพวกเขาหมดแรงลงไปนอนกองอยู่บนพื้น อ้าปากค้างเพื่อสูดอากาศ ลูกน้องของพวกเขาเมื่อเห็นเช่นนั้น ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ปล่อยให้อากาศถ่ายเทรอบ ๆ บริเวณนั้น

หลังจากนั้นไม่นานโทรศัพท์ของไมเคิลก็ดังขึ้น เขาหยิบมันออกมาและรับมัน หลังจากที่เขาฟังอยู่สักพัก รอยยิ้มที่พึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา