บทที่ 212 สวัสดี

มีสายตาแปลก ๆ ในสายตาของผู้ชายที่มีเสน่ห์คนนี้ เขายิ้มอย่างไม่ค่อยน่าไว้วางใจนัก และพยักหน้า “มีห้องว่างไหมครับ?”

"มี มี มี มี!" ใครก็ตามที่ทำเกี่ยวกับธุรกิจโฮมสเตย์มักจะได้พบเจอผู้คนมากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกของโจโจ้ที่ได้พบกับชายหนุ่มรูปหล่อที่มีออร่าที่เป็นเอกลักษณ์และมีเสน่ห์เช่นนี้

ชายคนนั้นเดินตามโจโจ้เข้าไปในล็อบบี้ เขาสังเกตเห็นหน้าต่างที่สว่างสดใส และโต๊ะทำงานที่สะอาดสะอ้านทันทีที่เข้ามาในล็อบบี้ ในขณะที่เขายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ เขาสามารถมองเห็นวิวของลานภายใน และทะเลสาบเอ๋อไห่ที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยผ่านประตูกระจก

อย่างไรก็ตามแนวการมองเห็นของชายคนนั้น ก็หยุดลงที่เก้าอี้เอนกายแถบไม้ไผ่บนระเบียงของลาน หลอดไฟดับลงในหัวของเขาในชั่วพริบตา

“คุณผู้ชายคะ เรามีข้อตกลงการเข้าพักที่โฮมสเตย์ของเรา ลองดูสิว่าคุณรับได้ไหม?” โจโจ้มอบข้อตกลง แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายของเธอถึงสร้างข้อตกลงแปลก ๆ เช่นนี้ แต่ก็ไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่เธอเริ่มทำงานที่นี่

แขกทุกคนต้องยอมรับข้อตกลงนี้ก่อนจึงจะสามารถเข้าพักที่นี่ได้

ชายคนนั้นรับข้อตกลงด้วยนิ้วเรียวของเขา เขาดูสับสนเล็กน้อย…ช่างเป็นกฎอะไรที่แปลกประหลาด เขาไม่เคยได้ยินว่าโรงแรมหรือโฮมสเตย์ใดขอให้แขกเซ็นสัญญาเข้าพัก

แม้ว่าเขาจะไม่มีปัญหากับข้อตกลงเหล่านี้ เขาอ่านมันและตอนนี้เขาก็เข้าใจได้แล้ว ว่าคู่รักหนุ่มสาวที่เปิดโปงข่าวทางอินเทอร์เน็ตถูกผู้หญิงคนนั้นขับไล่ออกจากโฮมสเตย์นี้ได้อย่างไร

โจโจ้มองชายตรงหน้าอย่างประหม่า เขาหล่อมากจริง ๆ! เธอกังวลไม่รู้ว่าเธอจะทำตัวอย่างไร ถ้าหนุ่มหล่อไม่เห็นด้วยกับข้อตกลงเหล่านั้น

ในสายตาของโจโจ้ เขาคือเจ้าชายรูปงามในชีวิตจริง ซึ่งเธอเคยเห็นในรายการทีวีโรแมนติกต่าง ๆ อยู่บ่อย ๆ!

ในขณะที่เธอกำลังกังวล และตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น

"คุณมีปากกาไหม?"

"อ่า? มีค่ะ!" โจโจ้รีบยื่นปากกาให้เขา ความสุขเติมเต็มไปทั่วใบหน้าของเธอ

ในเวลาไม่นาน เขาลงนามในข้อตกลงด้วยลายเซ็นที่งดงาม

ชายคนนั้นมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อโจโจ้กำลังจัดการขั้นตอนการเช็คอินของเขา ผู้หญิงที่นอนเอนกายบนเก้าอี้โยกในสนามก็เอนไปมาพร้อมกับสายลม บนใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเขา ริมฝีปากบางของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเบา ๆ

“คุณกำลังมองอะไรอยู่หรือ คุณผู้ชาย?”