บทที่ 213 ช่างน่าสนใจ

การจ้องมองของไมเคิลไม่ละสายตาจากผู้หญิงตรงหน้าเขาเลย

เขาสามารถมองเห็นความสับสน และงุนงงในรูม่านตาที่สดใสเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน เขาหัวเราะเบา ๆ ในใจ…ใช่ผู้หญิงคนนี้จะจำเขาได้อย่างไร?

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ การดำรงอยู่ของเขาช่างน่าอึดอัดอย่างแท้จริง

ในสายตาของครอบครัวสจ๊วตที่ยิ่งใหญ่และร่ำรวย เขาเป็นเพียงลูกนอกสมรส การได้รับตำแหน่งลูกนอกสมรสของครอบครัวที่ร่ำรวยไม่ใช่สิ่งที่น่าภาคภูมิใจเท่าไหร่นัก

ดังนั้นการดำรงอยู่ของเขาจึงถูกกำหนดให้ดูอึดอัดและขัดแย้ง

มีใครอยากเป็นลูกนอกสมรสของครอบครัวที่ร่ำรวยไหม?

โลกต้องการสายเลือดของครอบครัวสจ๊วต แต่เขาไม่สามารถรอวันที่เขาจะปล่อยให้เลือดทั้งหมดของเขาสะอาดได้!

ผู้หญิงคนนี้ไม่ทราบถึงการมีอยู่ของเขา เขาไม่ได้อยู่ในความทรงจำของเธอ แม้ว่าเขาจะทำเช่นนั้นเขาก็จะดำรงอยู่แค่ในฐานะ ‘ไมเคิล ลูเธอร์’ ที่น่าอับอายซึ่งใคร ๆ ก็ต่าวซุบซิบนินทากัน

อย่างไรก็ตามในความทรงจำของเขาผู้หญิงคนนี้มีอยู่จริง

ตอนที่เขายังเด็กมาก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่มีพ่อ ต่อมาแม่ของเขาได้พาเขาไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ แม่ของเขาซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นไม้ข้างอาคาร แม่ของเขาชี้ไปที่รถที่ขับผ่านไป “ไมเคิล นั่นปู่พ่อ และน้องชายของลูก พวกเขาพักอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนั้น”

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมญาติของเขาถึงอยู่ในนั้น แต่ตัวเขากลับดูไม่มีตัวตนในครอบครัวนั้น ต่อมาเขาก็เข้าใจความหมายของคำว่า ‘นอกสมรส’

ตอนที่เขายังเด็กเขามักจะซ่อนตัวอยู่นอกคฤหาสน์และแอบดูข้างใน นอกเหนือจากสจ๊วตที่มักจะเข้าและออกจากคฤหาสน์แล้ว ยังมีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่มีสีสันร่าเริงและรอยยิ้มอันงดงามอีกด้วย เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นมักจะตอแยเด็กน้อยที่อายุไล่เลี่ยกับเขาเสมอ สาวน้อยคนนั้นชื่อว่า เจน ดันน์