บทที่ 214 ดาเมจรุนแรง

"ฉันขอโทษ"

ชายคนนั้นวางถ้วยน้ำชาลงอย่างสง่างาม

มันคืออะไร? ผู้หญิงคนนั้นมองเขาด้วยความงุนงง นั่นคือถ้วยของเธอ เธอไม่เคยเจอใครทำแบบนั้นมาก่อน ถ้วยชานั้นเป็นของใช้ส่วนตัว ของใช้ส่วนตัวเช่นนี้สามารถใช้ร่วมกับคนแปลกหน้าได้หรือไม่?

ตอนนี้เธอรู้สึกรำคาญเล็กน้อย "คุณลูเธอร์…ใช่ไหม? ฉันสามารถให้คุณยืมเก้าอี้เอนกายของฉันได้ แต่ฉันไม่คิดว่าเป็นความคิดที่ดีที่คุณลูเธอร์จะใช้ของใช้ส่วนตัวเช่นถ้วยชาของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน หรือว่าคุณมีนิสัยหรือรสนิยมที่ชอบดื่มถ้วยชาของคนแปลกหน้าใช่หรือไม่?”

“อย่าโกรธสิ” ไมเคิลยกมือขึ้นพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ และมองเธอด้วยรอยยิ้ม เขาปลอบโยนและพูดว่า “ตอนนี้ฉันกระหายน้ำและไม่รู้ว่าคุณกำลังใช้ถ้วยนี้อยู่ ไม่เช่นนั้นฉันจะขออนุญาตจากคุณก่อน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม หากสิ่งนี้ทำให้คุณไม่สบายใจฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

คำพูดของเขาฟังดูจริงใจมากในตอนแรก แต่ถ้าใครตั้งใจฟังเขา ก็จะรู้ว่าผู้ชายไมเคิลคนนี้ไม่จริงใจกับคำขอโทษของเขาเลย

เขาจะขออนุญาตฉันหรอ? นั่นหมายความว่าอย่างไร? เมื่อเขารู้ว่าถ้วยนี้เป็นของเธอ ทำไมเขาถึงต้องขออนุญาตเธอด้วยล่ะ? นี่เป็นการบอกนัย ๆ ว่า แม้ว่าเขาจะรู้ว่าถ้วยนี้เป็นของเธอ แต่เขาก็ยังคงยืนยันที่จะใช้มันหลังจากที่เขาขออนุญาตจากเธอแล้ว?

“แต่ฉันใช้ถ้วยนี้แล้ว ทำไมคุณไม่ยกมันให้ฉันเลยล่ะ เจ้านาย?”

หญิงสาวนิ่งงันสำหรับคำพูดเมื่อสักครู่ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ปกปิดการแสดงออกของเธอ และมองไปที่ไมเคิลพรางพูดอย่างอ่อนโยนว่า “คุณนี่ไม่ต่างจากโจรไม่ว่าฉันจะมองยังไง นอกจากนี้ด้วยความเคารพ คุณลูเธอร์มีใครเคยบอกคุณไหมว่าจริง ๆ แล้วคุณเป็นคนไร้ยางอายมาก ๆ ?”

เป็นเรื่องยากที่จะเห็นเจ้าของโฮมสเตย์พูดจาหยาบคายกับแขก แม้จะเป็นเช่นนั้นเธอก็ไม่สนอะไรมานานแล้ว เพียงเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของเธอ เธอจึงพูดตรง ๆ

ไมเคิลยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความสนใจ “มีใครเคยบอกคุณบ้างไหม ว่าคุณเป็นหัวหน้าที่พูดตรงเกินไป?”

“ถ้าคุณพยายามจะบอกว่าฉันรุนแรงเกินไปกับคำพูดของฉัน ฉันก็ขอโทษด้วย ฉันเดาว่าคุณคงคิดว่าตัวเองโชคร้าย ถ้าคุณเคยพบฉันเมื่อสองสามปีก่อน ฉันอาจจะยังกังวลอยู่นิดหน่อย”

“ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้น?”

เขาสนุกกับการสนทนามากจนไม่อาจจะละสายตาจากเธอได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ “บางทีฉันอาจจะประนีประนอมมากเกินไปเมื่อหลายปีก่อน จนหมดความสามารถในการประนีประนอมต่อไป และสิ่งที่ฉันสนใจมาตลอด 1-2 ปีที่ผ่านมาคือความสะดวกสบายและความสงบสุขของฉันเอง และไม่มีอะไรอื่นนอกจากลูกค้าที่ชอบยั่วยุ คนอื่น ๆ เช่นคุณนายลูเธอร์ฮะ ... วันนี้ฉันคงโกรธเกินไปที่จะคุยกับคนแปลกหน้าเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้”

เธอบอกว่าเธอหมดความสามารถในการประนีประนอมเพิ่มเติมแล้ว เธอบอกว่าสิ่งที่เธอเคยห่วงในช่วง 1-2 ปีที่ผ่านมาคือความสบายใจ และความสงบสุขของตัวเธอเอง เธอทำให้มันฟังดูสบาย และง่ายมาก เมื่อเธอพูดอย่างนั้น แต่ไมเคิลรู้ว่าเธอมาไกลแค่ไหน หลังจากดูอีกครั้งว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาทำสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างอิสระ และง่ายดายขนาดนี้เขารู้สึกหัวใจสลายเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ดวงตาของเขาจะมีความสงสารมากขึ้น เมื่อเขาจ้องมองเธออีกครั้ง

หญิงสาวมองลงต่ำโดยหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขา "คุณลูเธอร์ ถ้าคุณชอบเก้าอี้เอนกายมาก ฉันจะขอให้ใครสักคนไปหามาให้คุณในวันพรุ่งนี้ ถ้าคุณชอบถ้วยน้ำชานี้ ฉันสามารถขอให้ใครสักคนหาชุดใหม่ให้คุณได้ สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย แต่ถ้าคุณลูเธอร์ชอบพวกมันมาก ฉันจะมอบทั้งหมดให้กับคุณ” เธอรู้สึกสงสารชุดน้ำชาที่เธอใช้มานานแล้ว

เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เอ๋อไห่ที่อยู่ไม่ไกล ในตอนกลางคืนระดับน้ำในทะเลสาบจะสูงขึ้นเล็กน้อย ทำให้ส่วนเล็ก ๆ ของรากไม้เก่าที่คดและหักถูกปกคลุมไปด้วยผิวน้ำในเวลากลางคืน

เธอยกเท้าขึ้นและเดินช้า ๆ เข้าไปในลานสะพานเล็ก ๆ ที่ทำจากแผ่นปูนซ้อนกันเชื่อมต่อกับทางเท้าสี่เหลี่ยมที่โผล่ขึ้นมาเหนือทะเลสาบ ทางเดินนั้นธรรมชาติมาก ๆ มีต้นโรโดเดนดรอน กุหลาบ ทานตะวัน และ มอนสเตร่า และยังมีดอกไม้ป่าบางชนิดที่ไม่เธอรู้จักด้วย มีขนาดเล็ก แต่มีสีสันมากมายรายล้อมรอบ ๆ บริเวณนี้

เธอชอบมาที่นี่เพื่อเก็บใบไม้แห้ง และถอนวัชพืชเมื่อเธอไม่มีอะไรจะทำ

เธอก้มลงหยิบพลั่วเล็ก ๆ ขึ้นมา และเริ่มพรวนดิน

ไมเคิลลุกขึ้นยืนจ้องไปที่ผืนดินท่ามกลางทะเลสาบที่อยู่ไม่ไกล คนที่ยืนอยู่บนบกสวมกระโปรงยาวสีเรียบ ๆ หลวม ๆ ที่คลุมเท้าของเธอตลอดจนเสื้อโค้ทถัก เธอนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้นพรวนดิน ท้องฟ้าเริ่มมืดและแสงไฟก็ริบหรี่ อย่างไรก็ตามหัวใจของไมเคิลเต้นอย่างรุนแรง ... เมื่อเขาได้เห็นผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง ความแวววาวและความเย้ายวนใจของเธอในเมื่อก่อนนั้นหายไปจนเกือบหมด

“เฮ้! เจ้านาย!”

ไม่ไกลนักผู้หญิงคนนั้นนั่งยองอยู่กับพื้นหันหลังกลับ หลังจากได้ยินเสียงของเขา เธอดูงงงวย “มีอะไรอีกไหม คุณลูเธอร์?”

“เจ้านาย ฉันชื่อ ไมเคิล ลูเธอร์ คุณยังไม่ได้บอกฉันชื่อของคุณเลย”