บทที่ 216 ไมเคิล ลูเธอร์ชั่วร้ายเกินไป

เช้านี้อากาศดีมากเมื่อเขาตื่นขึ้นมา

หลังจากอาบน้ำและสวมเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเขาก็เดินออกจากห้องน้ำและกำลังจะดึงผ้าม่านออกเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูสองครั้ง

ไมเคิลปล่อยมือที่จับผ้าม่านแล้วเดินไปที่ประตู

หลังเสียงคลิกเบา ๆ ประตูก็เปิดออก

ทั้งสองคนทั้งใน และนอกประตูตะลึงในเวลาเดียวกัน

ไมเคิลชะงักไปชั่วขณะ ช่วงเวลาต่อมาดวงตาเจ้าเล่ห์ก็กระพริบและหายไป

“อืมมม?” เสียงทุ้ม และต่ำของเขาดังออกมาจากลำคอ มันฟังดูเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก

เขาเพิ่งออกจากห้องอาบน้ำและสวมเสื้อคลุมอาบน้ำบาง ๆ ดูอิดโรยไปหมด เขาดูน่าหลงใหลทีเดียว

ด้านนอกประตูผู้หญิงคนนั้นเบือนสายตาหนีและพูดว่า “อาหารเช้าที่คุณสั่งมาแล้วค่ะ... คนอื่น ๆ ไม่ว่าง โจโจ้ยังคงหลับอยู่ นั่นคือเหตุผลที่ฉัน…” นั่นคือเหตุผลที่เธอส่งอาหารเช้าให้เขา

เธออ้างว่าคนอื่นยุ่ง แต่จริง ๆแล้วมีเพียงไม่กี่คนในโฮมสเตย์

โฮมสเตย์นั้นไม่ใหญ่นักจึงมีพนักงานไม่มากนัก

มีบุฟเฟ่ต์ในตอนเช้า แน่นอน ว่ามันประกอบด้วยรายการอาหารเช้าธรรมดา ๆ มันไม่มีอะไรเทียบได้กับโรงแรมระดับห้าดาว แขกคนอื่น ๆ จะลงไปทานอาหารเช้าที่ชั้นล่าง แต่ก็มีแขกบางคนที่ร้องขออาหารเช้าพิเศษและสั่งให้เสิร์ฟไปยังห้องพักของพวกเขา

ไมเคิลเพิ่งรู้ตัวว่าเธอถือตะกร้าไม้ไผ่อยู่ในมือ มีร่องรอยของความประหลาดใจอยู่ในส่วนลึกของดวงตาของเขา ... นี่เป็นครั้งแรกของเขาที่ได้เห็นโฮมสเตย์ส่งอาหารด้วยตะกร้าไม้ไผ่

อย่างไรก็ตาม ... นี่ไม่ใช่ประเด็นหลัก

ริมฝีปากบางของเขาโค้งขึ้น

“โอ้…” ความยาวของเสียง “โอ้” มีร่องรอยของเสียงขึ้นจมูกด้วย เขาเหลือบมองไปที่ใบหน้าของผู้หญิงที่ยืนอยู่นอกประตูอย่างมีนัย "เข้ามา"

ผู้หญิงที่อยู่นอกประตูชะงัก ท่าทางไม่ค่อยความสุขเล็กน้อย “คุณเอามันเข้าไปเองไม่ได้หรอคะ คุณลูเธอร์?”

ไมเคิลเลิกคิ้วที่โดดเด่น และมีเสน่ห์ของเขาและกล่าวอย่างเป็นการเป็นงานว่า "คุณคิดว่าฉันเป็นคนที่เคยชินกับการทำแบบนี้งั้นหรือ?”

แบบนี้เหรอ?

อะไรคือแบบนี้?

หญิงสาวกลอกตาอย่างลับ ๆ…ลูกชายเศรษฐีอีกคนที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการใช้แรงงานและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับธัญพืชเลย

ไมเคิลเลิกคิ้วครึ่งหนึ่งขณะยืนอยู่ที่ประตู “เธอจะยืนงงอยู่ทำไมล่ะ? เธฮไม่สามารถทำอะไรง่าย ๆอย่างนี้ได้หรือ?” พูดดังนั้น เขาจึงกระแทกริมฝีปากของเขาและพูดต่อว่า "โอ้ ใช่แล้ว คุณคือหัวหน้าใหญ่”

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังประชดประชัน!

หญิงสาวโผเข้าหาเขาด้วยหางตา แล้วยกตะกร้าไม้ไผ่เดินเข้าไปในห้องนอน

คนข้างหลังเธอพูดว่า "วางไว้บนโต๊ะกาแฟ"

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินเข้าไปข้างในให้มากขึ้น

หลังจากวางตะกร้าไม้ไผ่ลงแล้ว เธอกล่าวว่า “คุณสามารถทานอาหารเช้าก่อนได้เลยค่ะ คุณลูเธอร์ จะมีคนนำสิ่งเหล่านี้กลับในระหว่างการบริการรูมเซอร์วิสในภายหลังค่ะ”

ต้องบอกว่า เธอหันกลับและกำลังจะจากไป

เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นไมเคิลกอดอกด้วยท่าทางสงบและสงบนิ่ง เขาพิงประตูอย่างเฉื่อยชาและปิดทางออก ผมของเขายังไม่แห้งและหยดน้ำยังคงหยดลงมาจากศีรษะของเขาในขณะที่ผมหน้าม้าของเขาหยิกเล็กน้อยดูอ่อนระทวยอย่างอธิบายไม่ถูก

เธอทำได้เพียงลดเปลือกตาลงและมองไปทางอื่น

ชายที่อยู่ที่ประตูชื่นชมใบหน้าที่แดงระเรื่อของผู้หญิงด้วยความยินดี เขาไม่ให้ความสนใจกับรูปลักษณ์ที่ดูอิดโรยและน่าหลงใหลในตอนนี้ของเขา

“คุณไม่อยากทานอาหารเช้าด้วยกันเหรอบอส?”

หญิงสาวเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูตอนที่ไหล่ที่เรียวและแข็งแรงข้าง ๆ เธอเข้ามาขวางทันทีและกดลงที่ประตู

เธอเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มของชายหนุ่มที่น่าสับสนนี้ทำให้เธออึดอัด

เธอขมวดคิ้ว “ถ้าคุณใจดีมาก คุณลูเธอร์ ทำไมคุณไม่ออกไปซื้ออาหารให้คนขอทานข้างถนนล่ะ?”

“ได้เลย” ไมเคิลยิ้มทันทีและทันใดนั้นก็ดึงมือของเขาที่กำลังกดอยู่กับประตูกลับ “บอส คุณพูดเองเมื่อวานนี้ว่าคุณจะซื้อชุดน้ำชาและเก้าอี้เอนกายแบบเดียวกับคุณให้ผม”