บทที่ 217 ฉันชอบมัน

มีรถบัสในทุกเมืองเล็ก ๆ เพื่อเดินทางจากเอ๋อไห่ไปยังเมืองโบราณต้าหลี่โดยเฉพาะ

ซึ่งแตกต่างจากรถบัสขนาดใหญ่ในเมือง มีเพียงรถโดยสารขนาดเล็กที่มีที่นั่งเพียง12 ที่

ในขณะนี้ หญิงสาว และไมเคิลอยู่ในรถกระบะเพื่อเดินทางไปยังเมืองโบราณต้าหลี่

มีพื้นที่เพาะปลูกขนาดใหญ่ตลอดสองข้างทาง ที่นี่ไม่มีอาคารสูงตระหง่าน

ไมเคิลหมุนหน้าต่างลง "ฟังเพลงไหม?"

"แล้วแต่คุณ" หญิงสาวหรี่ตาของเธอด้วยท่าทางอิดโรย เธอพิงเบาะผู้โดยสารด้านหน้าอย่างรู้สึกง่วงเหงาหาวนอน เธอไม่มีความปรารถนาที่จะมีส่วนร่วมในการสนทนา

ไมเคิลหรี่ตาของเขา และชำเลืองมองไปที่เธอ

ลมพัดเข้ามาจากทางหน้าต่างรถ ผมสีดำของเธอ ซึ่งยาวเท่ากับเอวของเธอ ทันใดนั้นก็ดูไม่เป็นที่พอใจในต่อสายตา

ลมทำให้ผมของเธอยุ่งเหยิง เส้นผมที่หน้าผากของเธอห้อยลงข้างหูของเธอ ชายหนุ่มยื่นปลายนิ้วเรียวออกแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า

มีสัมผัสเย็น ๆ ที่แก้มของผู้หญิง ดวงตาที่ง่วงเหงาของเธอเบิกโพลงและเธอดูระแวดระวังเล็กน้อย "คุณกำลังทำอะไร?"

“ผมของคุณยุ่ง” เขายิ้มโดยไม่สนใจความกังวลในดวงตาของเธอ นิ้วเรียวของเขากวาดปอยผมที่หลุดออกอย่างรวดเร็วและเหน็บไว้ที่หลังใบหูของเธอ

เพี้ยะ! การตบอีกครั้งพุ่งเข้าหาหลังมือของไมเคิล

“ซี้สส!” ผู้หญิงคนนี้!

มีเงามืดครึ้มในดวงตาของไมเคิล อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาถัดไป เขาดูราวกับว่าเขากำลังถูกกระทำ “บอส! คุณไม่รู้จริง ๆ หรือว่าตอนไหนที่คนทำดีกับคุณ ผมเพิ่งสังเกตว่าผมของคุณยุ่งเหยิง ผมแค่ต้องการช่วยคุณ ... ”

หญิงสาวจ้องมองเขาอย่างเย็นชา "คุณลูเธอร์ คุณสนุกกับการทำเรื่องแบบนี้มากนักหรอ?”

เธอโกรธ เขาเป็นแค่คนไล่จับไล่จับผู้หญิง

“เอ่อ…ฉันมี อืม…” ชายคนนั้นพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ตัดสินใจที่จะไม่ทำเช่นนั้นด้วยความคิดที่สอง

ผู้หญิงเลิกคิ้วขึ้นครึ่งหนึ่ง "มีอะไร?"

“แค่…ฉันมีโรคย้ำคิดย้ำทำน่ะ” เมื่อไมเคิล ลูเธอร์เปิดเผยให้เธอเห็นร่องรอยแห่งความอับอายฉายผ่านใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา เมื่อเห็นใบหน้าของเขา หญิงสาวที่นั่งบนเบาะผู้โดยสารด้านหน้าก็เงียบ ...

โรคย้ำคิดย้ำทำ…เขาไม่ควรถูกตำหนิ

เธอมองไปที่ผู้ชายข้าง ๆเธออีกครั้ง…ด้วยใบหน้าที่ดูอับอายและความคับแค้นใจที่เต็มไปในดวงตาของเขามันไม่ได้ดูเหมือนว่าเขากำลังโกหกเลย

บางที…บางทีเธออาจจะโทษเขาผิด?

หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ขับรถดี ๆ”

เมื่อไมเคิลหันกลับมามุมปากของเขาจะโค้งขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฟีนิกซ์ที่ยาวและแคบของเขาหรี่ลงด้วยความยินดี

หลังจากนั้นก็ไม่มีการแลกเปลี่ยนคำพูดใด ๆ อีก ในรถมีเพียงเพลงดอกไม้ไฟสีม่วงเท่านั้นที่ดังอยู่

เธอไม่รู้ว่าไมเคิลสามารถทนเพลงประเภทนี้ที่มีแต่ผู้หญิงชอบฟังได้อย่างไร อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพลงเดียวในรถที่เธอสามารถฟังได้

หลังจากนั้นประมาณหนึ่งชั่วโมงตามเส้นทางจีพีเอส ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเมืองโบราณต้าหลี่

ก่อนที่หญิงสาวจะลงจากรถ เธอได้แจ้งให้ทราบล่วงหน้า “ฉันขอพูดให้ชัดเจนนะ คุณลูเธอร์ ขาและเท้าของฉันไม่ได้ว่องไวขนาดนั้น ดังนั้น ฉันจึงเดินเร็ว ๆ ไม่ได้ หากคุณยังคงยืนยันว่าให้ฉันไปกับคุณเพื่อเลือกของขวัญ คุณอาจต้องทำตามระยะก้าวของฉัน

“แน่นอน ถ้าคุณเปลี่ยนใจ ฉันสามารถโทรหาคนรู้จักที่ทำธุรกิจในเมืองโบราณและขอให้เขาไปกับคุณได้คุณลู ... "

โดยไม่รอให้เธอพูดจบประโยคที่เหลือไมเคิลโบกมือและพูดว่า “ผมไม่ต้องการคนอื่น ผมต้องการคุณเท่านั้น”

ทันทีที่เขาพูดคำเหล่านั้น ทั้งสองคนก็ตะลึง

หญิงสาวเหลือบมองชายตรงหน้าอย่างแปลกประหลาด อย่างไรก็ตาม ไมเคิลกลับมามีสติได้อย่างรวดเร็ว เขาหัวเราะ “บอส คุณเป็นคนบอกว่าจะซื้อของขวัญให้ฉัน ไม่ใช่คนรู้จักซะหน่อย”

ในประโยคเดียว เขาถือว่าได้กอบกู้สถานการณ์ที่น่าอับอาย

ครั้งสุดท้ายที่เขาขอชื่อหญิงสาว เขาไม่ได้รับคำตอบ ไมเคิลหยุดถามชื่อเธอและเรียกเธอว่า ‘บอส’ มาโดยตลอด

หญิงสาวก็ดูเหมือนจะเคยชินเช่นกัน

ที่ตั้งของร้านน้ำชาอยู่ในตรอกเล็ก ๆ ในเมืองโบราณ มันไม่ใช่สถานที่ที่พิเศษเลิศเลออะไร ไมเคิลเดินตามหลังหญิงสาว ตามเธอทุกก้าวและเดินช้ามาก สุดซอยก็เห็นร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในเมือง

พวกเขาเข้าพบว่ามันน่าสนใจ ร้านนั้นมีความสวยงามแบบคลาสสิก

"ลองดูสิ เราจะไปที่ร้านอื่นหากไม่มีชุดถ้วยน้ำชาที่ดึงดูดความสนใจของคุณที่นี่”

ต้องบอกว่า เธอพบเก้าอี้หวาย และนั่งลง

เจ้าของร้านเสิร์ฟถ้วยชาสด “ทำไมคุณไม่ได้มาเยี่ยมนานแล้ว?”