บทที่ 218 ไมเคิล ลูเธอร์ผู้ซึ่งมีสองหน้า

ไมเคิลยิ้มเบา ๆ

มีเรื่องราวความลับเบื้องหลังชุดน้ำชานี้

เขามองไปที่หลังมือด้วยหางตาของเขา รอยแดงจางลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังมองเห็นได้

เขาชำเลืองตาและยิ้มเยาะ เขาเห็นผู้ชายรูปร่างสูงและล่ำยืนอยู่ข้างรถกระบะ หลังของเขาหันไปทางถนน โดยหันหน้าไปทางประตูที่นั่งคนขับ เขาไม่รู้ว่าชายคนนั้นกำลังทำอะไร

ถ้ามีใครเดินผ่านเขาไปตอนนี้ พวกเขาจะเห็นแขนของชายคนนั้นสั่นเล็กน้อย

ไมเคิลลูบหลังมืออีกครั้ง คิ้วของเขาถูกถักเข้าด้วยกัน เขาไม่พอใจ จากนั้นเขากัดฟันและหยิกเนื้อที่หลังมืออย่างโหดเหี้ยม เขาบิดมัน 270 องศาด้วยพลังทั้งหมดของเขาก่อนที่จะวางไว้ใต้ดวงอาทิตย์ เฮ้! ตอนนี้เขามีความสุขมากขึ้น

เขาปิดประตูรถอย่างมีความสุขและหันหลังเพื่อเดินกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น

"คุณเสร็จแล้วหรอ?"

"ใช่"

“คุณใช้เวลานานมาก”

“ฉันไม่คุ้นเคยกับถนนที่นี่ ฉันเลี้ยวผิดเข้าตรอก”

ทั้งสองคนเดินไปที่ถนนใหญ่

“คุณต้องการเก้าอี้เอนกายแบบไหน?” หญิงสาวถามช้า ๆ

“ฉันคิดว่าแบบที่คุณมีก็ไม่เลวเหมือนกัน”

หญิงสาวพยักหน้า “เอาล่ะ ถ้างั้นฉันจะพาคุณไปซื้อมันที่ร้านเดิม งานฝีมือของพวกเขามีทักษะที่สูงและมีมาหลายชั่วอายุคน สินค้าของพวกเขามีราคาแพงกว่าเล็กน้อย แต่ก็คุ้มค่ากับเงินที่เสียไป”

“โอเค ได้เลย”

หญิงสาวเดินไปในขณะที่พูด

เมื่อผู้คนเดินผ่านพวกเขาทั้งสองคน พวกเขาก็เห็นชายร่างใหญ่กำลังช่วยเหลือหญิงสาว เขากำลังเดินตามหลังเธออย่างช้า ๆและหน้ามืดตามัวเชื่อฟังคำสั่ง ในบางครั้งเขาจะก้มศีรษะลงและจ้องมองไปที่หญิงสาวที่ศีรษะเตี้ยกว่าเขา

มีความอ่อนโยนในดวงตาของเขา

พวกเขาเดินเข้าไปในร้านเฟอร์นิเจอร์และออกมาหลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาจองเก้าอี้ปรับนอนและขอให้เจ้าของร้านช่วยหามไปที่รถกระบะของพวกเขา

พวกเขาต้องเดินอีกเล็กน้อยสำหรับทริปนี้ เธอเดินช้า ๆโดยไม่มีปัญหา แต่เจ้าของร้านก็ยังวิ่งเข้ามาหาเธอ

หลังเสียงดัง เธอล้มลงกับพื้น

“นี่คือวิธีที่คุณถือของงั้นหรอ?” ไมเคิลรู้สึกร้อนรน เขาย่อตัวลงทันที "คุณโอเคไหม?"

หญิงสาวพยุงตัวเองบนพื้นด้วยฝ่ามือและยืนขึ้นอย่างระมัดระวัง เธอตบฝุ่นที่กระโปรง "ฉันสบายดี ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา ฉันก็ไม่เห็นพวกเขาเข้ามาใกล้เช่นกัน”

เธอยกขาขึ้นและกำลังจะเดินไปที่รถกระบะ

เจ้าของร้านหน้าแดง "ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ เราไม่เห็นคุณตรงนั้น”

“ไม่เป็นไร” เธอพูดและเดินไปข้างหน้า ทุกย่างก้าว เธอขมวดคิ้วลึกขึ้น

เธอไม่พูดอะไรและเดินต่อไปพร้อมกับก้มหัวลง

ดวงตาของไมเคิลเฉียบคม เขาเอื้อมแขนยาวออกและออกแรงหลังจากงอเอวของเขาเล็กน้อย

หญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่อถูกอุ้มขึ้นไปในอากาศในทันที เธอไม่มีโอกาสได้มองข้างหน้าของเธอ เธอเริ่มร้อนรนในเสี้ยววินาที ดวงตาของเธอเบิกกว้าง "คุณกำลังทำอะไร?!" เธอตะโกน

จากนั้น เธอก็หยุด

ชายร่างใหญ่งอเอวของเขาเล็กน้อยและหมอบลง เขาหันกลับมาและยิ้ม เขากล่าวว่า “มาสิ”

เธอลังเล “คุณบ้าหรือเปล่า?” เธอก้มหัวลงมองเขา ไมเคิลยิ้มให้เธอ

รอยยิ้มของเขาดูซุกซนและหยาบคายเล็กน้อย

“ทำไมคุณยังแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง? แค่บอกว่าคุณเจ็บขา ผมยังบอกได้เลยแม้ว่าคุณจะไม่บอกผมก็ตาม ผมเห็นมัน”

ในขณะที่พูดอย่างนั้น เขาก็เลิกคิ้ว