บทที่ 227 คุณสจ๊วต ฉันได้ข่าวของนายหญิงสจ๊วต

เจสันยังคงตื่นอยู่ นับตั้งแต่ที่เขาป่วย เขารู้สึกเหมือนว่าวิญญาณของเขาถูกดูดออกจากร่างกาย หลายคืนผ่านไป แต่เขายังคงเผชิญกับความยากลำบากในการนอนหลับอยู่

เขาปิดเสียงกลุ่ม WeChat วันนี้ ด้วยความบังเอิญที่อยากรู้อยากเห็น เขาเปิดมัน สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาบินขึ้นไปที่ลำคอของเขา

มีความหวังในดวงตาของเขา

เจน ดันน์!

เจน!

พวกเขาพบเจน!

‘มินดี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?’ เขาพิมพ์คำสองสามคำอย่างรีบร้อน

"ให้ฉันเป็นหมา ถ้าฉันโกหกคุณ" มินดี้ส่งข้อความกลับมา ‘แถมนั่นคือน้องสาวของคุณ คุณบอกไม่ได้หรอว่าฉันพูดความจริงหรือเปล่า?” มินดี้พิมพ์อย่างโกรธเกี้ยวขณะนอนอยู่บนเตียงในโฮมสเตย์ บอกตามตรงว่าเธอไม่สามารถบอกได้ว่าผู้หญิงในรูปคือเจนหรือไม่

‘เจสัน ฉันได้ยินมาว่าคุณได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว คุณกำลังจะไป…'

ใครบางคนในกลุ่มเริ่มล้อเลียนเขา

เจสันหยุดส่งข้อความทันที

มินดี้เปิดเผยข่าวอื่น ‘พวกเธอยังจำไฮด์ได้ไหม? เขามาที่ต้าหลี่เพื่อตามหาผู้หญิงคนนั้น ฉันยังสงสัยว่าผู้หญิงในรูปคือเจนหรือเปล่า ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน '

มินดี้ลืมไปว่าแม้ว่าไฮด์ ฌอน เรย์และเอลิออร์ไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้น แต่ก็มีคนมากมายที่พร้อมจะประจบประแจงกับฌอน

ในเวลาเดียวกัน ก็มีโทรศัพท์ไปที่คฤหาสน์สจ๊วตเป็นจำนวนมาก

พ่อบ้านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ฉันขอโทษ มิสเตอร์สจ๊วตไม่ว่าง เขาจะไม่พบใครทั้งนั้น”

“อย่าวางสาย! ฉันมีข่าวเกี่ยวกับนายหญิง สจ๊วต!”

มือของพ่อบ้านที่ถือโทรศัพท์หยุดลงกลางอากาศ เขาไม่ได้วางสาย เขายกโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง “ท่าน เดวิดสันถ้าคุณล้อเล่นเรื่องนี้ให้มันจบลงที่ผม”

เขาเตือนคนทางโทรศัพท์ว่าอย่าล้อเล่นเรื่องเกี่ยวกับเจน

ในคฤหาสน์สจ๊วต การเอ่ยชื่อเจนเป็นเรื่องต้องห้าม

"ฉันกำลังบอกความจริง ฉันมีรูปถ่ายเป็นหลักฐาน”

พ่อบ้านยังคงเป็นคนเดิมที่เข้ามาแทนที่คุณซัมเมอร์ก่อนหน้านี้ เขานิ่งเสมอเมื่อเขาทำงานของเขา เมื่ออีกฝ่ายพูดอย่างนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างสุภาพ “กรุณารอสักครู่ คุณเดวิดสัน”

เขาวางโทรศัพท์ไว้ข้างหนึ่ง พ่อบ้านเดินช้า ๆไปที่ห้องทำงานและเคาะประตู “นายท่าน มีสายเข้ามาหาคุณ”

“บอกให้เขาอย่ามายุ่ง”

พ่อบ้านผลักประตูให้เปิดออก มีควันพวยพุ่งออกมาจากภายในห้อง ควันปกคลุมอยู่ทั่วห้องและม่านสีเข้มก็ปิดอย่างแน่นหนา พวกมันปิดกั้นแสงทั้งหมดไม่ให้เข้ามาในห้อง

พ่อบ้านขมวดคิ้วและรู้สึกสงสารชายที่ทำงานโดยไม่สนใจทั้งกลางวันและกลางคืน

นับตั้งแต่ที่เขาเมาครั้งสุดท้าย นายท่านก็กลายเป็นคนใหม่ เขาเริ่มทำงานหนักมาก หนักกว่าเดิม เมื่อทุกคนคิดว่าเขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น พวกเขาก็สังเกตเห็นว่าสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่พวกเขาคิด

นายท่านไม่ใช่แค่ทำงานหนัก เขาทำงานโดยไม่สนใจเวลา คุณเซียร์ราและคุณไวท์เคยมาคุยกับเขาก่อนหน้านี้ แต่น่าเสียดาย ที่ราวกับว่านายท่านอยู่ในโลกของเขา เขาไม่สามารถก้าวออกไปที่ใดที่เขาเคยอยู่ได้อีกเลย

เขาใส่ใจงานของเขามากพอ ๆ กับที่เขาห่วงใยท่านหญิง

“นายท่านครับ นี้คือคุณเดวิดสัน…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เสียงเย็น ๆ ดังมาจากด้านหลังโต๊ะที่มีควันปกคลุม

“ฉันไม่รู้จักเขา บอกให้เขาเลิกยุ่ง”

“เขาบอกว่าเขารู้ว่าท่านหญิงอยู่ที่ไหน” พ่อบ้านกล่าว เขาคิดว่าผู้ชายที่อยู่หลังโต๊ะทำงานจะมีแรงจูงใจ อย่างไรก็ตาม…

ดูเหมือนว่า ...

"ฮิ ฮิ" ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ อยู่หลังโต๊ะทำงาน “ฉันคิดว่ามีคนเกือบร้อยคนที่มาหาฉันเพื่อบอกฉันว่าพวกเขามีข่าวเกี่ยวกับเจนในช่วงสามปีที่ผ่านมา”

“พวกเขาทั้งหมดแค่ต้องการร่วมงานกับสจ๊วต อินดัสตรี้”

เขากำลังพูด แต่เขาไม่ได้หยุดสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ พอเขาพูดแบบนั้นเขาก็เซ็นสัญญา

“ไปที่สำนักงานและเรียกผู้บริหารระดับสูงมาที่บ้าน ฉันต้องการประชุมเกี่ยวกับการผนวกกลุ่มเดวิดสัน”