บทที่ 228 ฉันต้องไปหาเธอ

ใบหน้าของเขาตึงเครียด เขาอยากเห็นสิ่งนี้!

เขาต้องมอง!

สำหรับนายน้อยเดวิดสัน นี่เป็นเพียงเรื่องปกติ อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดถึงฌอนมือของเขาก็รู้สึกเหมือนมีน้ำหนักหนึ่งพันกิโลกรัม

ขณะที่เขามองรูปถ่ายบนหน้าจอ เขารู้ว่านั่นคือเธอ มันคือเธอ!

แม้ว่าผู้หญิงในภาพจะมีผมยาว แม้ว่ารูปถ่ายจะไม่ชัดเจน…เขายังสามารถจำผู้หญิงในรูปได้ทันทีว่าเป็นเจน

หัวใจของเขาเต้นแรง

"เธออยู่ที่ไหน?"

ฌอนถามอย่างกังวล

นายน้อยเดวิดสันหักหลังมินดี้ทันที

จากนั้นรูปภาพก็ถูกส่งไปยังกล่องจดหมายของชายหนุ่ม

เขาสะบัดนิ้ว “บอกท่านอาวุโสเดวิดสันว่าฉันจะไม่ทำอะไรกับเดวิดสัน กรุ๊ปอีกต่อไป เกี่ยวกับวิกฤตนี้สจ๊วต อินดัสตรี้จะใส่เงินเข้าไปและเป็นนักลงทุนของคุณ บอกให้ท่านอาวุโสเดวิดสันมาที่สจ๊วต อินดัสตรี้เพื่อพูดคุยกับผู้จัดการโครงการของเราเกี่ยวกับการทำงานร่วมกัน

“ฉันจะมอบสิทธิ์ให้เร็ว ๆ นี้”

เขาพูดเรื่องนี้เสร็จอย่างรวดเร็ว ก่อนที่นายน้อยเดวิดสันจะกล่าวขอบคุณเขา ก็มีลมเย็นพัดผ่านห้องส่วนตัวและชายคนนั้นก็หายไป

“มินดี้ เฟย์!” เขาขับรถในขณะที่คิดถึงมินดี้ เฟย์ เขาจำคนนี้ไม่ได้

เขาโทรหาเรย์ “นายรู้จักมินดี้ เฟย์ไหม?”

เรย์รอสายของฌอนอยู่ พวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ดังนั้นพวกเขาจึงรู้นิสัยและพฤติกรรมของกันและกัน

“เธอเป็นลูกสาวคนเล็กของเฟย์ ทำไมนายถึงมองหาเธอ?”

“นายรู้จักเธอไหม? นายสนิทกับเธอไหม?”

เรย์ทำเสียงฮึดฮัด “ฉันโอเคกับเธอ”

“ไอ้เด็กเดวิดสันคนนั้นบอกฉันว่ามินดี้รู้ตำแหน่งของเจน”

“เข้าใจแล้ว” เรย์ไม่ต้องการให้ฌอนบอกรายละเอียดกับเขา เขาพยักหน้าและพูดว่า “ทิ้งทุกอย่างไว้ที่ฉันเถอะ นายต้องการให้ฉันจองตั๋วให้นายหรือเปล่า?”

"ไม่จำเป็น ฉันจะไปสนามบินเดี๋ยวนี้”

หลังจากที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็วางสายและรีบกลับบ้าน เขาหยิบเอกสารของเขาออกจากห้องและรีบออกไป

“นายท่าน คุณจะกลับมาเมื่อไหร่?”

พ่อบ้านถาม แต่โชคไม่ดีที่รถขับออกไปแล้ว สิ่งเดียวที่เหลือคือควัน

“อืม…” แล้วบริษัทล่ะ?

เอลิออร์ได้รับสายเดียวกันจากฌอนเช่นกัน

“ไปที่สจ๊วต อินดัสตรี้”

เอลิออร์ไม่ได้ถามคำถามใด ๆ เขาตอบตกลงทันทีและเร่งไปที่สจ๊วต อินดัสตรี้

เขาคิดว่าจะได้พบฌอนที่นั่น แต่เขาไม่พบ

ก่อนที่ฌอนจะขึ้นเครื่องบินส่วนตัวเขาโทรหาเอลิออร์ “ได้เวลาพิสูจน์มิตรภาพของนายกับฉันแล้ว ฉันปล่อยบริษัทของฉันไว้กับนาย”

เขาไม่ได้ให้โอกาสเอลิออร์ในการโต้แย้ง เขาไม่เพียงวางสาย แต่เขายังปิดโทรศัพท์ด้วย

ต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงใบหน้าหล่อเหลาของเอลิออร์นั้นเคร่งขรึม ราวกับว่ามีคนติดหนี้เขาสองสามแสนล้านเหรียญ

เขาไม่สามารถติดต่อฌอนได้ เขาจึงโทรหาเรย์แทน

หลังจากโทรศัพท์ผ่านไป เขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์เครื่องบินคำรามอยู่เบื้องหลัง

เอลิออร์นึกถึงความเป็นไปได้ ใบหน้าที่มืดมนของเขามืดลง

“อย่าบอกนะว่า นายอยู่ที่สนามบิน”

“ใช่ ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับฌอน ดูแลบริษัทให้ดีในขณะที่ฌอนไม่อยู่”

นี่ไม่ได้ทำให้สบายใจเลย แต่มันคือการมีความสุขบนความทุกข์คนอื่นชัด ๆ!

“บ้าเอ๋ย!เรย์ ไอ้สารเลว! นายรู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม? นายซ่อนเรื่องนี้จากฉันและทำให้ฉันยอมรับสายนั้นจากสจ๊วตเพื่อที่ฉันจะได้มาที่สจ๊วต อินดัสตรี้”

พวกเขาสองคนวางแผนไว้แล้ว! พวกเขาหลอกลวงให้เขากลายเป็นแรงงานฟรีสำหรับ สจ๊วต อินดัสตรี้

“เอาล่ะ ฉันต้องไปแล้ว เรากำลังจะออกเดินทางในเร็ว ๆ นี้ บาย!"

เอลิออร์มองไปที่โทรศัพท์ที่ส่งเสียงบี๊บ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ยกมันขึ้นและตะโกนว่า "สจ๊วตฉันเป็นหนี้อะไรนายงั้นหรือ!"

หลังจากคลายความโกรธแล้ว เขาก็โทรหาดีนด้วยความโกรธ “ดีน คาร์ลตั้นฉันมีบางอย่างที่ต้องดูแลวันนี้ฉันต้องลา…ใช่ นานแค่ไหนงั้นหรอ?