บทที่ 229 บอส ให้ผมพาคุณหนีเถอะ

ใบหน้าของไมเคิลมืดมน

เขาเสียใจกับเรื่องนี้

หากเขาไม่ตกลงที่จะเดิมพันกับเธอหรือไปที่บาร์แห่งนั้นตำแหน่งของเธอก็จะไม่ถูกเปิดเผย!

เมื่อข่าวถูกเปิดเผย ไมเคิลก็ได้ยินข่าวเช่นกันแม้ว่าจะอยู่ในยูนนาน ปัจจุบันเทคโนโลยีเพื่อการสื่อสารพัฒนาไปมาก ข้อความสามารถเดินทางไปกับสายลมและไปทั่วทุกทวีปของโลก

ผู้ช่วยของเขารั้งตัวเองขณะยืนอยู่ข้างหลังเขา

ไมเคิลถือโทรศัพท์ของเขา เขาต้องการอย่างมากที่จะถลกหนังคนปล่อยข่าวทั้งเป็น

เขาส่งข้อความหาเพื่อนสนิทของเขา “ช่วยฉันตรวจสอบกำหนดการเดินทางของสจ๊วต”

เขามีความรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้

แน่นอน!

“ตอนนี้เอลิออร์ ไวท์เป็นผู้รับผิดชอบสจ๊วต อินดัสตรี้มีความเป็นไปได้สูงที่ฌอนไม่ได้อยู่ในเอส ซิตี้แล้วในขณะนี้”

ปัง!

กำปั้นของไมเคิลทุบลงบนโต๊ะกาแฟแบบแก้ว

ทันใดนั้นโต๊ะกาแฟก็ถูกทุบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"คุณลูเธอร์มือของคุณมีเลือดออก”

ผู้ช่วยกำลังจะโทรหา 911

“ปิดไปซะ!” ชายคนนั้นคำรามอย่างต่ำต้อย “เอามันออกไป!”

ถ้า…ถ้าเขารู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น เขาจะไม่มีวันวิ่งไปบนเวที แม้ว่าเขาจะสูญเสียสิ่งที่ดีที่สุด แม้ว่าเธอจะไล่เขาออกไป แม้ว่า...เขาจะต้องอยู่ห่างไกลจากเธอ แต่ก็ยังดีกว่าการเปิดเผยเธอต่อหน้าผู้คนมากมาย

สิ่งที่ไมเคิลเกลียดที่สุดเกี่ยวกับตัวเองคือการที่เขารู้ว่าตอนนี้ชีวิตของเธอสงบสุขแค่ไหน อย่างไรก็ตาม ความสงบสุขนี้กำลังจะแตกสลายไป

เขาลงไปชั้นล่างและมองข้ามไป เขาไม่จำเป็นต้องคิดก็ว่ารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นต้องอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบไม้ไผ่ตัวนั้น เธอนอนอาบแดดอยู่ที่นั่น

ท้องฟ้าและน้ำเป็นสีฟ้า ดอกไม้มีกลิ่นหอมและนกก็ร้องเจื้อยแจ้ว เธอกำลังเพลิดเพลินกับชาของเธอขณะอาบแดด ราวกับว่าทุกอย่างหยุดนิ่ง มันสวยงามยิ่งกว่าภาพวาดที่สวยงามที่สุดที่เขาเคยเห็นมาก่อน มันสงบและปลอดโปร่ง

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้กำลังจะหายไปในไม่ช้า!

“บอส”

ไมเคิลเดินเข้าไป

หญิงสาวไม่สนใจเขา

ถ้าเขาไม่เข้าใจได้ในตอนนี้ เขาก็จะสามารถเข้าใจได้หลังจากนั้นไม่กี่วัน

“บอส!”

น้ำเสียงของไมเคิลเข้มงวดขึ้น

หญิงสาวแสร้งทำเป็นว่าเธอไม่ได้ยินเขา เธอหลับตาดูของเธอ ดูเหมือนกำลังนอนหลับ