บทที่ 230 คำพูดที่ไม่ใส่ใจ

เขารู้สึกเสียใจกับมัน

ทันทีที่เขาเห็นผู้หญิงคนนั้นหลังแข็ง เขาก็เริ่มเสียใจกับมันทันที

“เจน ดันน์…” เสียงเงียบของหญิงสาวพูดเบา ๆ ราวกับว่าเธอได้เจาะลึกความทรงจำของเธอ ร่างกายของไมเคิลสั่นสะท้านและเขามองหญิงสาวที่บันไดด้วยความวิตกกังวล รอให้เธอพูดต่อ…“นั่นคือใคร?”

หัวใจของไมเคิลเต้นผิดจังหวะ เขามองเธอด้วยความไม่เชื่อขณะที่เธอค่อย ๆเดินจากไป

เขาคิดว่าเธอจะต้องระเบิด เธอจะต้องโกรธเขาและต้องการที่จะรู้ว่าเขาเป็นใคร เขารู้จักชื่อของเธอได้อย่างไร

เขาคิดถึงความเป็นไปได้ทุกอย่าง แต่เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะทำเฉยเมยเช่นนี้

เช่นนั้น เธอปฏิเสธชื่อนั้น เธอยัง... หักล้างการมีอยู่ของตัวเองงั้นหรือ?

ณ ขณะนั้น เขาพูดไม่ออก จริง ๆแล้วเขากลัวเกินกว่าที่จะวิ่งเข้าไปหาเธอและเรียกร้องอยากรู้ว่า

ทำไม

โจโจ้กระโดดและข้ามไปหาเขาพร้อมกับชุดปฐมพยาบาล ไมเคิลมองไปที่เธอ ได้ยินเสียงอันไพเราะและร่าเริงของเธอ เธอเป็นแสงตะวันเสมอ

ช่างแตกต่างจาก... ผู้หญิงคนนั้น

บางทีนั่นอาจเป็นสาเหตุที่ผู้หญิงคนนั้นยืนกรานที่จะเก็บโจโจ้ไว้ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเด็กสาวไม่เหมาะกับอุตสาหกรรมการบริการมากนัก เพื่ออยู่เคียงข้างเธอ

“เฮ้ ไมเคิล คุณเจ็บมือได้อย่างไร? มันดูแย่จริง ๆ”

โจโจ้ไม่ใช่คนประเภทที่รู้สึกว่าบรรยากาศดับลง ไมเคิลดึงมือกลับมาและพูดว่า "มันไม่เป็นไร ปล่อยให้ผู้ช่วยผมจัดการเอง"

ตอนนี้ เขาไม่ต้องการผู้หญิงคนไหนอยู่รอบตัวเขา แม้แต่โจโจ้ ที่มักจะสดใสและปฏิบัติกับเขาเหมือนพี่ชาย

ผู้ช่วยของเขาเดินมาหาเธอและหยิบคัตตอลบัตพร้อมแอลกอฮอล์จากมือของโจโจ้

…

คืนนั้นมีลมกรรโชกแรง

ความแตกต่างของอุณหภูมิที่เอ๋อไห่มีแนวโน้มที่จะมากกว่าบางแห่งบนที่ราบ

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ในห้องที่ซ่อนตัวที่สุดในเมมโมรีโฮมสเตย์

เธอแค่ยืนอยู่ที่นั่นและเหม่อมองอย่างว่างเปล่า

ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่นั่นมานานแค่ไหนและกำลังคิดอะไรอยู่

ใครบางคนผลักเปิดประตูไม้ออก

“ผมรู้ว่าคุณจะต้องอยู่ที่นี่”

ชายร่างใหญ่ยืนอยู่ตรงกรอบประตู

ไมเคิลมองไปที่หญิงสาวในห้อง ดวงตาของเขามืดลงและริมฝีปากบางของเขาก็แยกจากกันขณะที่เขาพูดว่า

“แน่ใจเหรอว่าไม่อยากมากับผม?”

ความคิดของเขาเปล่งประกายในดวงตาของเขา และในที่สุดเขาก็พูด

"เขากำลังมา"

ไมเคิลไม่ได้ระบุว่าเขาหมายถึงใคร แต่เขาเห็นด้วยตาตัวเองว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างไร ที่ใช้ชีวิตทุกวันเหมือนตุ๊กตาไม้ จู่ ๆก็หน้าซีดและตื่นตระหนกเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

ครู่หนึ่ง เขารู้สึกเจ็บแปลบในอก เขาแทบอยากจะหัวเราะ “ผมไม่เคยบอกว่า ‘เขา’ หมายถึงใคร”

เขายิ้มอย่างไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง

ผู้ชายคนนั้นมีผลต่อเธอแบบไหนกัน?

“ใคร…ที่คุณหมายถึง?” หญิงสาวรู้สึกถึงความแห้งกร้านในลำคอ เสียงของเธอแหบขณะที่เธอถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

ไมเคิลหลับตาและเปิดพวกมันขึ้นอีกครั้ง “คุณต้องทำตัวแบบนั้นงั้นหรอ…? เจน ดันน์ คุณทำร้ายจิตใจของผมมากมาย ผมไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้ผมรู้สึกแบบนี้มาก่อน”

“ฉัน…ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี” เธอกล่าว “ได้โปรดออกไปพรุ่งนี้”

“ฌอน สจ๊วตจะมาที่นี่เร็ว ๆ นี้ แน่ใจเหรอว่าไม่อยากมากับผม?” เขาพูด “ผมจะพาคุณหนีไป ยังมีเวลา ถ้าคุณไม่ออกไปตอนนี้ มันจะสายเกินไป”

ไมเคิลเห็นผู้หญิงคนนั้นหันกลับมา กอดรูปของผู้ตายไว้แนบอก เธอยืนอยู่ตรงนั้นและส่ายหัวพูดอย่างตั้งใจว่า “ฉันจะไม่ไป”

เธอไม่ยอมจากไป นี่คือที่ที่เธอจะอยู่ไปชั่วชีวิต

“แม้ว่าเขาจะมา เขาก็ไม่สามารถพาฉันไปได้” เธอกล่าว