ตอนที่ 231
บทที่ 231 ไปหาเธอ
October 22, 2026
มีผู้มาเยี่ยมชมเมืองโบราณต้าหลี่อย่างล้นหลาม ไม่แปลกเลยที่จะได้เห็นใบหน้าของผู้คนใหม่ ๆ ในเมืองที่เป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวเช่นนี้
อย่างไรก็ตามคนกลุ่มนี้แต่งกายด้วยชุดสูทและกางเกงขายาวสีดำและแต่ละคนเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างสูงและมีกล้ามเนื้อก็จะดึงดูดความสนใจได้มากทีเดียว
หญิงสาวเจ้าของร้านขายชุดน้ำชาสนใจเป็นพิเศษ “คุณกำลังมองหาใครบางคนอยู่หรือเปล่าคะ?”
เธอสุ่มจับชายร่างสูงในชุดสูทคนหนึ่งที่รีบเดินผ่านเธอไป
ดอสพบว่าตัวเองถูกผู้หญิงที่เขาไม่รู้จักรั้งไว้
“พวกเรา”
“คุณกำลังมองหาใครคะ?”
ดอสไม่อยากพูดอะไรมาก แต่เนื่องจากมีคนถาม เขาจึงถือโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมเปิดรูป “คุณเคยเห็นเธอไหมครับ?”
“ฉันไม่เคยเห็นจริง ๆ ” การแสดงออกของผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอส่ายหัว
ดอสพยักหน้า “ฉันจะไปลองถามคนอื่น ๆ ดู”
เรย์อยู่กับฌอนตรงข้ามโฮมสเตย์ที่ไฮด์และมินดี้พักอยู่
“เนื่องจากเรากำลังตามหาเธออย่างเปิดเผย ฉันแน่ใจว่าพวกเขาต้องสังเกตเห็นบ้าง”
ฌอนดูดบุหรี่พรางพูด “แล้วไง?”
ในขณะที่เขาพูด ก็มีคนมาเคาะประตู
“ฉันจะไปเปิดประตู” เรย์หยุดสิ่งที่เขากำลังจะพูด แล้วหันไปเปิดประตู ทันทีที่เขาเปิดออก ตาของเขาก็จับคนที่ประตูด้วยความประหลาดใจ
“พูดถึงปีศาจ ปีศาจก็มา” เขาไม่สนใจผู้มาเยือนหันไปยิ้มให้คนที่อยู่ในห้อง “จำได้ไหมว่าฉันพูดถึงใครเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา”
เขาไม่ได้บอกให้คนข้างนอกเข้ามาข้างใน แต่เขาเพียงเปิดประตูทิ้งไว้และเดินกลับเข้าไปในห้อง
ไฮด์เดินตามเข้าไป มือของเขาล้วงกระเป๋าในขณะที่เขาเดินตรงไปหาฌอน และสายตาเขาจับจ้องไปที่ฌอน “ถ้านายมาที่นี่เพื่อพาเธอกลับไป ให้ถามตัวเองว่านายยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม ถ้านายยังพอจะมีอยู่ ก็ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว”
ชายที่นั่งเงยหน้าขึ้นเพื่อมองไปที่ไฮด์ สายตาของเขาเย็นชาและไร้ความปรานี ในขณะที่เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ไฮด์มองลงมาที่เขาเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา แต่ตอนนี้เขาสูงในระดับเดียวกันและน่าเกรงขามพอ ๆ กับไฮด์ หรืออาจจะมากกว่าเล็กน้อย
“นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับภรรยา นายเป็นคนนอก นายจะพูดอะไรก็ได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ริมฝีปากบางของชายคนนั้นแยกออกจากกันเป็นรอยยิ้มอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่เขาเอื้อมมือไปดับบุหรี่ที่เขาถือไว้บนไหล่เสื้อโค้ทของชายอีกคน
“หากนายยืนกรานที่จะสร้างปัญหาต่อไป ฉันขอท้าให้นายลอง”
ไฮด์ไม่พยายามหลบ เขาถอดเสื้อโค้ทออกอย่างสง่างามด้วยนิ้วเรียว ๆ และโยนมันลงในถังขยะใกล้ ๆ
“แน่นอน ฉันจะลองดู”
หลังจากที่เขาพูดอย่างเย็นชา เขาก็ส่งสายตาไปที่ฌอนด้วยท่าทางเย็นชา จากนั้นเขาก็จากไป
ฌอนอยู่ตรงจุดที่เขายืน และมองดูไฮด์เดินจากไป
“นั่นมันไม่มากไปหน่อยหรอ ฌอน”
เรย์เม้มริมฝีปากของเขาไปที่เสื้อโค้ทที่ถูกทำลาย ซึ่งบ่งบอกว่าฌอนทำเกินไปแล้วในตอนนี้
"ฉันเกลียดเขา" ฌอนขมวดคิ้วโดยไม่มีคำขอโทษใด ๆ
"นาย…"
เขาพูดแบบนั้นออกมาอย่างชัดเจนได้อย่างไร ว่าเขาเกลียดไฮด์? เรย์รู้สึกโกรธเล็กน้อย…เขาไม่รู้ว่าควรจะให้คำแนะนำฌอนอย่างไรดีในตอนนี้
“นายไม่ทำตัวเด็กไปหน่อยหรอ?”
มีแต่เด็ก ๆ เท่านั้นที่เยาะเย้ยกันอย่างเปิดเผย นั่นไม่ใช่สิ่งที่ ฌอน สจ๊วต ควรที่จะทำ
“ตอนบ่ายไปเอ๋อไห่กันเถอะ” ชายคนนั้นพูด เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถหาเบาะแสที่เป็นประโยชน์ใด ๆ ในต้าหลี่ได้ วิธีเดียวที่จะพบเธอคือวิธีที่ใช้เวลามาก หนักหน่วง และโง่เขลาที่สุด
“แม้ว่าเราจะต้องค้นหาทุกตารางนิ้วของแผ่นดิน ฉันก็ยังต้องหาเธอให้พบ เธอต้องอยู่ที่เอ๋อไห่ และฉันไม่เชื่อว่าเราจะไม่พบเธอหากเราค้นหาทุกซอกทุกมุมของเอ๋อไห่”
…
ณ เมืองเอส
เจสัน ดันน์ ก็ตามหาเจนด้วยเช่นกัน
นคุณผู้หญิงดันน์กำลังปอกแอปเปิ้ลให้เขา
อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถนั่งนิ่ง ๆ ได้
“แค่รอก่อนเถอะ ลูกชาย พ่อของลูกกำลังใช้เส้นสายของเขาเพื่อช่วยตามหาอยู่"
เธอเห็นว่าลูกชายของเธอกังวล เมื่อเธอมองไปที่ลูกชายของเธอ เจสันนอนอยู่บนเตียงโดยที่ตาของเขาจับจ้องไปที่โทรศัพท์ และนิ้วของเขาก็กวาดลงบนหน้าจอ เธอรู้ว่าลูกชายของเธอกำลังมองหาข่าวเพิ่มเติมของเจน
“เราควร…ลืมเจนดีไหม?”
หลังจากนั้นครู่หนึ่งคุณหญิงดันน์ก็พูดออกมาทันที “พ่อของลูก…จะหาเจอได้แน่นอน
ผู้บริจาคที่เหมาะสม ขอแค่…ลืมเรื่องเจนไปเลย”
ลืมเธอ ปล่อยเธอไป…นั่นคือสิ่งที่เธอบอกเป็นนัย ๆ
“จะเกิดอะไรขึ้นถ้า…เราหาใครไม่ได้เลย”
“ไม่ นั่นจะไม่มีทางเกิดขึ้น เราจะหาใครบางคนได้อย่างแน่นอน”
ทันใดนั้นเจสันก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมตะโกนว่า “แต่ถ้าเราทำไม่ได้ล่ะ? ฉันควรจะนั่งรอความตายอยู่ตรงนี้เลยดีไหม?!
"แม่!
“ผมยังไม่อยากตาย!
"ผมยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย!
“ผมไม่อยากเอาแต่เฝ้ารอความหวังเล็ก ๆ เช่นนี้!
“ผมไม่อยากทำได้แค่รอเฉย ๆ !”
เขาดึงหมวกออกจากหัว “ดูสิแม่! ผมร่วง! คุณรู้หรือไม่ว่าผมร่วงไปมากมายขนาดไหนในทุก ๆ เช้าตอนตื่นนอน? พวกมันร่วงลงเป็นกำ!
“คุณไม่รู้หรอก ว่าคีโมมันเจ็บปวดแค่ไหน!
“ฉันรู้สึกคลื่นไส้และเวียนหัว เจ็บมากจนอยากจะอ้วก แต่ถึงแม้จะอาเจียนกรดในกระเพาะออกหมดแล้ว มันก็ยังรู้สึกเหมือนอยากจะอาเจียนออกมาอยู่ดี!
"แม่!
“หมอบอกว่าถ้าเป็นโรคแบบนี้ วิธีที่ดีที่สุดคือการปลูกถ่ายไขกระดูกโดยเร็วที่สุด