บทที่ 238 อุปสรรคที่เขาไม่สามารถข้ามได้

“ฉัน…” เธออยากจะถามว่าเธอทำผิดอะไรหรือเปล่า ถ้านี่เป็นเพียงความเข้าใจผิด เสียงแหบพร่าของเธอตกอยู่ในสายตาของอีกคน

ไมเคิลเดินมาหาเธอแล้วพูดว่า “ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าการผลักเพียงเบา ๆ จะทำให้เกิดผลร้ายแรงเช่นนี้” มีร่องรอยของความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเขา ไม่มากไม่น้อยแค่ในปริมาณที่เหมาะสม หญิงสาวมองไปข้างหลังเธอ และตะลึงไปชั่วขณะก่อนจะส่ายหัว “มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณเลย”

ฝ่ามือกว้างของชายคนนั้นที่อยู่ข้างหลังเธอกำแน่นก่อนจะผ่อนคลาย ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลยหรอ? ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว ทุกอย่างมันเกี่ยวข้องกับเขา

เขาแสดงออกถึงสิ่งที่เขารู้สึกในใจ ทันใดนั้น “โอ้ย” เขาแสดงหน้าตาเจ็บปวด

“คุณ…คุณเป็นอะไรไปหรอ คุณลูเธอร์?”

“ไม่มีอะไร” ชายที่มีสีหน้าเจ็บปวด เขาอดทนต่อความเจ็บปวดและส่ายหัวให้ที่ผู้หญิงคนนั้น "ฉันสบายดี"

“อย่าขยับ” ด้วยความรู้สึกสงสัย หญิงสาวจึงเดินไปข้างหลังเขาและยกชายเสื้อขึ้น รูม่านตาของเธอหดลงทันทีและคิ้วของเธอก็ขมวด ... มีรอยแดงเผยให้เห็น และร่องรอยฟกช้ำเต็มไปหมด เธอเม้มริมฝีปากของเธอแล้วพูดว่า "เมื่อกี้เขาเป็นคนทำแบบนี้ ไม่ใช่หรอ?"

“ไม่ใช่ ๆ ”

อย่างไรก็ตาม "หลักฐาน" อยู่ต่อหน้าต่อตาเธอ ไมเคิลไม่สามารถโน้มน้าวผู้หญิงได้ ไม่ว่าเขาจะพยายามปฏิเสธอย่างไรก็ตาม

ยิ่งเขาพยายามจะปฏิเสธ ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ่งไม่ยอมเชื่อเขา

“หยุดพูดเถอะคุณลูเธอร์” เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บต่อหน้าต่อตา เธอจึงปฏิเสธที่จะเชื่อ ไม่ว่าฌอนคนที่สามารถทำให้บาดเจ็บได้ขนาดนั้น จะเปลี่ยนจากสัตว์ป่ากลายเป็นกระต่ายสีขาวที่อ่อนแอเพียงแค่ผลักเบา ๆ เพียงครั้งเดียวก็ล้มลงไปก็ตาม

เธอก้มลงหยิบขวดน้ำมันนวดจากชุดปฐมพยาบาล “ถ้าเราไม่นวด มันจะเป็นรอยช้ำที่มากขึ้นในวันพรุ่งนี้”

ขณะที่เธออธิบาย มือของเธอเริ่มนวดแล้ว ขณะที่น้ำมันสมุนไพรถูที่หลังของเขา ริมฝีปากของชายที่หันหลังให้กับผู้หญิงก็ค่อย ๆ โค้งขึ้น

“ฉันขอโทษนะ คุณลูเธอร์”

ทันใดนั้นผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาก็เอ่ยขอโทษ มีรอยแตกที่ริมฝีปากโค้งของผู้ชาย หลังจากนั้นไม่นานเสียงที่ทุ้มต่ำและไร้อารมณ์ใด ๆ ก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ จนแทบจะไม่ได้ยิน

“ทำไมคุณถึงต้องพูดคำว่าขอโทษ?”

เสียงสงบ ๆ นั้น เผยให้เห็นว่ามันเป็นความสงบก่อนที่จะเกิดพายุลูกใหญ่

หญิงสาวทำแผลเสร็จแล้ว เธอวางมือลงและเก็บของที่กระจัดกระจายกลับเข้าไปในชุดปฐมพยาบาลอย่างไม่เร่งรีบ

"ทำไมคุณถึงไม่ตอบ?" แม้ว่าชายที่ก้มศีรษะของเขาและจ้องมองไปที่พื้นจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อซ่อนความรู้สึกของเขา แต่เสียงแหบของเขานั้น ก็ยังเผยให้เห็นถึงความเร่งด่วนในใจของเขา "ฉันเข้าใจแล้ว คุณกำลังพยายามขอโทษแทนเขา”