บทที่ 237 เจ้านายที่ใจเย็น และสงบ

"ได้เลย เอาสิ โทรหาตำรวจเลย เราเป็นเพียงคู่รักที่ทะเลาะกัน ดูว่าตำรวจจะรับดูแลหรือไม่?” เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความโกรธอย่างตั้งใจ เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถย้อนกลับไปในอดีตได้ เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธออยู่เคียงข้างเขา เขา…แค่อยากเจอเธอในทุก ๆ วัน

ด้วยความคิดมากมายที่หลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของฌอน มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาเลยสักครั้ง สิ่งที่เหลืออยู่ในใจของเขาคือความรัก

ไมเคิลลุกขึ้นยืนทันที และคว้าฝ่ามือกว้างที่จับอยู่บนแขนของผู้หญิงคนนั้นออกทันที เขาผลักคนตรงหน้าอย่างแรง "ปล่อยเธอไป! นายนี่เห็นแก่ตัวจริง ๆ รู้ตัวบ้างไหม? นายไม่ได้ยินที่เธอพูดหรอ? เจนไม่อยากไปกับนาย เธอไม่ต้องการใช้ชีวิตร่วมกับนาย เธอไม่อยากเจอนายอีกแล้ว! นายเป็นประธานาธิบดีผิวสีสจ๊วตหรืออย่างไร? ฮะ?"

ฌอนไม่สามารถต้านทานได้เมื่อถูกเขาผลักออกไป ทำให้ทุกคนประหลาดใจมาก ฌอนซึ่งดุร้ายพอ ๆ กับหมาป่าก่อนหน้านี้ เขาไม่สามารถต้านทานแรงผลักนี้ได้ และล้มลงหลังจากการผลักเพียงครั้งเดียว

มันเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดอย่างยิ่ง!

ผิวของเรย์ซีดลง ด้วยความรวดเร็วเขารีบวิ่งไปข้างหน้าและช่วยฌอนลุกขึ้นมา “นายโอเคไหมฌอน?” หลังจากเรียกเขาหลายครั้ง เรย์ก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ การแสดงออกของเรย์เปลี่ยนไปอย่างมาก “ฌอน? ฌอน? ฌอน ???”

เรย์รู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ฝ่ามือของเขา เรย์มีลางสังหรณ์ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาค่อย ๆ เหยียดฝ่ามือของเขาที่รองรับด้านหลังศีรษะของฌอน มีเลือดสดอยู่ทั่วมือของเขาและมันไหลลงมาเรื่อย ๆ “อะไรกัน…นี่มันคืออะไร?”

เขาจ้องมองเลือดในมืออย่างตกตะลึง ชั่วขณะหนึ่งสมองของเขาก็หยุดความคิดทุกอย่างไปเหมือนคอมพิวเตอร์รวน

ไมเคิลสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติเช่นกัน ดอสรีบออกมาจากล็อบบี้ “นายท่านครับ? นายท่าน?”

มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่รู้สึกงงงวยเป็นอย่างมากท่ามกลางความโกลาหล เธอประหลาดใจที่เห็นฌอนล้มลงกับพื้น เมื่อเห็นมือเปื้อนเลือดของเรย์ เธอยิ่งสับสนมึนงงและไม่เชื่อในรูม่านตาของตัวเอง…ชายคนนี้เป็นคนที่จะล้มลงทันทีที่ถูกผลักเบา ๆ อย่างนั้นหรือไม่?

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ในขณะที่เธอจ้องมองความวุ่นวายที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอ เธอยังคงลังเลที่จะเชื่อเขา เธอกล่าวว่า “หยุดเสแสร้งนะ คุณชายสจ๊วต คุณ? ล้มลงหลังจากการผลักเบา ๆ เพียงครั้งเดียวหรอ?

“เลิกวุ่นวายกันได้แล้ว” เธอปฏิเสธที่จะเชื่อเขา คน ๆ นี้ที่ยังดุร้ายราวกับหมาป่าเมื่อครู่ ได้ล้มลงหลังจากการผลักเพียงครั้งเดียวในพริบตาจริงหรือ?

ความคิดแวบเข้ามาในใจของเธอ เธอมองไปที่ชายที่รายล้อมไปด้วยเรย์และดอส ร่องรอยของการดูถูกและรังเกียจปรากฏในสายตาของเธออย่างชัดเจน

เมื่อเรย์ได้ยินสิ่งที่เธอพูด เขาก็หันไปมองเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ฌอนได้รับบาดเจ็บขนาดนี้! คุณยังไม่รู้สึกตัว และถากถางเขาแบบนี้ได้อย่างไร?!”

เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าคำพูดที่ไร้หัวใจเหล่านั้นมาจากปากของเจนและพุ่งตรงไปที่ฌอน!

หลังจากฟังสิ่งที่เรย์พูด ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่สนใจคำพูดของเขา อย่างไรก็ตามความไม่อดทนในดวงตาของเธอทวีความรุนแรงขึ้น เธอจ้องมองชายคนนั้นบนพื้นอย่างเย็นชาและพึมพำ “นี่เป็นเคล็ดลับใหม่ของคุณหรอ คุณชายสจ๊วต หึหึ ... คุณชายสจ๊วตเรียนรู้กลอุบายที่ไร้ยางอายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? แม้ว่าฉันจะไม่ตกหลุมพรางมัน แต่ทำไมฉันถึงต้องรำคาญมัน? ทำไมต้องเสียความพยายามทั้งหมด และแกล้งตายแบบนั้นหรอ?”

การหายใจของเรย์เร็วแรงขึ้น เขาจ้องมองเธอ “เจน ดันน์! คุณยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า! แกล้ง? คุณเรียกสิ่งนี้ว่าเสแสร้งหรอ? "ความโกรธพุ่งขึ้นในตัวเขาเหมือนกระแสน้ำ เขาชี้ไปที่เลือดสีแดงเข้ม และคำรามใส่ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา

“มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับคุณชายสจ๊วตที่จะทำให้ลุคนี้ดูสมจริง เขาไม่แม้แต่จะกระแทกหัวกับพื้นคอนกรีต เพื่อให้เลือดออกสะด้วยซ้ำ” คำพูดของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เรย์กัดฟันแน่นยกมือขึ้นอย่างดุเดือด และชี้ไปที่ผู้หญิงตรงหน้าเขา เขาตัวสั่นด้วยความโกรธ "คุณตาบอดหรอ! คุณเรียกมันว่าแกล้งทำ ทำไมคุณไม่ลองแกล้งดูบ้าง! ฌอนหมดสติไปแล้ว! รีบหาชุดปฐมพยาบาลด่วน ฉันต้องห้ามเลือดเพื่อที่เขาจะได้รับการรักษาโดยไม่เสียเลือดเยอะเกินไป!"

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครดำเนินการใด ๆ เรย์จึงลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน และกระทืบเข้าหาโจโจ้ เขาดูลุกลี้ลุกลนและโกรธสุดขีดเขาคำราม “ชุดปฐมพยาบาล!”

โจโจ้สะดุ้งเฮือกเพราะเรย์เวอร์ชั่นนี้ สามวินาทีต่อมาน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ "ฉัน – ฉันจะรีบไปนำมาให้ค่ะ"

ใบหน้าของเจนเคร่งเครียด เมื่อเรย์หันกลับมาใบหน้าที่เปลือยเปล่าของเธอก็ตึงเครียด "เมื่อเลือดของเขาหยุดไหลแล้ว ฉันขอให้คุณชายเซียร์ร่าออกจากเมมโมรีโฮมสเตย์กับเพื่อนของคุณได้ไหมเราไม่ต้อนรับคุณที่นี่"

"เธอ!" เรย์จ้องมองผู้หญิงตรงหน้า เหมือนกำลังจ้องมองคนแปลกหน้า “ฉันไม่คิดว่าอยากที่จะรู้จักคุณอีกต่อไป เจน ดันน์”

คำพูดเหล่านั้นอาจจุดประกายอะไรบางอย่างในตัวผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา แม้ว่าใบหน้าของเธอจะตึงเครียด แต่เธอก็ยังคงรักษาความสงบไว้ได้ ทันใดนั้นราวกับว่ามีอะไรบางอย่างพุ่งขึ้นภายในตัวของเธอมันดูเหมือนหระแสน้ำนิ่งแต่ก็อันตราย!

"คุณต้องการให้ฉันทำอะไร?

"คุณต้องการให้ฉันทำอะไรหรอ?

“ฉันจะทำอะไรได้อีก?

"คุณชายสจ๊วตเปลี่ยนกลเม็ดและเกมครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันเคยกลัว ฉันหนีออกมาแล้ว ฉันซ่อนตัวอยู่!

"แต่เขา!"

เธอยกมือขึ้นและชี้ไปที่ชายที่ดอสกำลังดูแลอย่างดุเดือด สายตาของเธอจ้องมองไปที่เลือดสีแดงเข้ม ในช่วงเวลาสั้น ๆ เธอรู้สึกเจ็บปวด ซึ่งเจ็บปวดยิ่งกว่าการบาดเจ็บของเธอเอง