บทที่ 240 สายลมพัดพาความไร้เดียงสาของเธอออกไป

คุณหญิงดันน์เรียกแท็กซี่ คนขับถามเธอว่าจะไปที่ไหน ผู้คนที่นี่กระตือรือร้นและร่าเริง เมื่อฟังภาษาจีนกลางที่เน้นเสียงของพวกเขา คุณหญิงดันน์ที่เคยชินกับการจู้จี้จุกจิก แต่ในตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์ที่จะจู้จี้จุกจิก

เธอกำลังจะตอบคำถามของคนขับ แต่แล้วโทรศัพท์ของเธอสั่น เธอบีบโทรศัพท์อย่างประหม่าและจ้องไปที่ชื่อของผู้โทรเข้าอยู่พักหนึ่ง

คุณหญิงดันน์ลังเล หากเธอไม่รับสายนี้ เธอก็ยังสามารถเลื่อนออกไปได้สักระยะ เมื่อเธอรับสายนี้เธอจะไม่สามารถปฏิเสธสิ่งต่อไปนี้ได้อีกต่อไป

ในที่สุดเสียงเรียกเข้าที่ไม่มีวันจะสิ้นสุดก็เงียบลง ก่อนที่คุณหญิงดันน์จะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเสียงเรียกเข้าที่น่ากลัวก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เธอรับสายโดยไม่มีทางเลือกอื่น “เฮ้ เจสัน”

“คุณแม่ คุณลงจากเครื่องบินแล้วใช่ไหม?”

เจสันพูดอย่างกังวลว่าทางโทรศัพท์ “คุณแม่ตรงไปหาน้องเลย เป็นโฮมสเตย์ที่ฉันเคยบอกคุณก่อนหน้านี้ ชื่อเมมโมรีโฮมสเตย์”

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เจสันกดดันคุณหญิงดันน์เพื่อให้ตรงไปหาเจน เขาอ่านข่าวเกี่ยวกับ เมมโมรีโฮมสเตย์ ในกลุ่ม WeChat เพื่อนที่เขาเคยดื่มด้วยกล่าวถึงในกลุ่ม โดยบอกว่าผู้หญิงในภาพนั้นดูคุ้นเคยเหมือนคนที่เขาเคยเห็นในฟอรัม

จากนั้นเขาก็ทำการสืบสวนอย่างพากเพียร ติดตามเธอ ตามเบาะแส เขาใช้ความพยายามอย่างมากก่อนที่จะได้รับข้อมูลในที่สุด

เขาไม่อยากนั่งเฉย ๆ รอความตาย…เจสันกำโทรศัพท์ไว้ในมือแล้วกดดันคุณหญิงดันน์ไปเรื่อย ๆ “คุณแม่ ขอให้เจนช่วยฉันทีเถอะ ไม่งั้นพี่คนโตของเธอกำลังจะตาย”

“เจนอาจดูแข็งกร้าวและไม่ยอมใคร แต่จริง ๆ แล้วเธอเป็นคนใจอ่อนจริง ๆ เธอจะไม่เพียงเฝ้าดูพี่คนโตของตัวเองตายแบบนี้อย่างแน่นอน”

เบื้องหลังแว่นกันแดดของคุณหญิงดันน์ ในตอนนี้ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงมากยิ่งขึ้น

สิ่งที่เธอรู้สึกคือความอึดอัดแบบสุด ๆ มีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ในน้ำเสียงของเธอ

“แม่รู้ เจสัน ดูแลตัวเองในวอร์ด แม่จะขอร้องและอ้อนวอนให้เจนช่วยลูกให้รอด”

หลังจากวางสายคุณหญิงดันน์ก็ทรุดตัวลงนั่งก่อนจะพูดว่า “ไปเมมโมรีโฮมสเตย์ค่ะ”

“โฮมสเตย์นะครับ?”

“อื้ม”

ไม่มีการแลกเปลี่ยนคำพูดใด ๆ ตลอดการเดินทาง ไม่ว่าทิวทัศน์จะสวยงามแค่ไหน มันก็ไม่สามารถดึงความสนใจจากความวิตกกังวลและความเหนื่อยล้าของคุณหญิงดันน์ได้เลย

เธอกำหมัดของเธอแน่น และวางไว้บนเข่าของเธอ เธอกำมืออย่างแรงจนสั่น!

เธอเหลือบมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธอ มันเป็นภาพถ่ายที่แสนหวานและสนิทสนมของเธอและ โจเซฟ ดันน์

อย่างไรก็ตาม ... ตอนนี้มันดูไม่เป็นใจอย่างมาก!

เมื่อนึกถึงโจเซฟ ผิวของคุณหญิงดันน์ก็ซีดลงทันที

หลังจากเดินทางมาไกลระยะหนึ่งแล้ว แต่รถก็ยังขับต่อไปในพื้นที่ห่างไกลจากตัวเมือง “นี่ ไปผิดทางหรือเปล่า?”

คนขับเหลือบมองที่เธอก่อนจะพูดว่า “ใกล้ถึงแล้ว นี่ไง” จากนั้นเขาก็เลื่อนหน้าต่างรถลง และชี้ไปที่สถานที่ที่อยู่ไม่ไกล “ที่นั่นไง เมมโมรีโฮมสเตย์ นั่นอยู่ตรงนั้น”

หลังจากจ่ายค่าโดยสาร คุณหญิงดันน์ก็เดินไปที่เมมโมรีโฮมสเตย์ หัวใจของเธอเต้นแรงเมื่อเธอยืนอยู่หน้าทางเข้าของเมมโมรีโฮมสเตย์ มีหลายครั้งที่เธออยากจะยอมแพ้และถอยออกมา กระนั้นเมื่อนึกถึงเจสันที่นอนอยู่บนเตียงป่วยหนัก และโจเซฟวางไพ่ไว้ที่เธอ ความลังเลในใจของเธอก็ถูกล้างออกไป

เธอผลักประตูและเข้าไป

ที่แผนกต้อนรับมีเสียงแผ่วเบาดังออกมา “ยินดีต้อนรับ…” ผู้หญิงที่แผนกต้อนรับเงยหน้าขึ้น ความอ่อนโยนบนใบหน้าของเธอหายไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างทันที และเสียงของเธอก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

ขณะที่คุณหญิงดันน์เงยหน้าขึ้นหลังจากผลักประตู และเข้าไปเธอก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน

"เจน…"

ในเวลาเดียวกันคุณหญิงดันน์ก็ร้องเรียกเธอ แต่ผู้หญิงที่ยืนพิงโต๊ะรับแขกที่ทำงานอยู่ก่อนหน้านี้หันกลับและเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

คุณหญิงดันน์วิ่งไล่ตามเธอราวกับลมกระโชกแรง และเอื้อมมือไปจับแขนเจน "เจน!"

เมื่อได้ยินคำว่า “เจน” ร่างกายครึ่งหนึ่งของเจนก็แข็งเกร็ง เธอก้มหัวลง…เจน? เจน? เจน?