บทที่ 241 ความรักของครอบครัวนี้มันมาช้าเกินไป

คุณผู้หญิงดันน์ตกใจมาก เธอจ้องมองคนตรงหน้าเหมือนกับเห็นผี “ลูกกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?” เธอพ่นทุกคำออกมาด้วยความยากลำบาก

เจนบอกมาดามดันน์ทุกอย่างที่เธอรู้ด้วยวิธีง่าย ๆ และรวบรัด “นั่นคือสิ่งที่เป็นอยู่ ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ ฉันไม่ใช่ลูกสาวของคุณ ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถช่วยลูกชายของคุณได้ ตระกูลดันน์ไม่ได้ขาดแคลนเงิน และคุณผู้ชายดันน์มีคนรู้จักมากมาย ด้วยสายสัมพันธ์ของเขา ฉันเชื่อว่าเขาจะสามารถหาคู่ที่เหมาะสมให้ลูกชายของคุณได้ หากเขาจริงใจที่จะช่วยลูกชายของคุณ ถ้าแม้แต่ตระกูลดันน์ยังไม่สามารถหาคู่ที่เหมาะสมให้กับเขาได้ ฉันก็เป็นเพียงคนนอกเท่านั้น ที่สามารถช่วยลูกชายของคุณได้”

หญิงสาวพูดจบประโยคของเธออย่างใจเย็น แม้ว่าตอนนี้คุณผู้หญิงดันน์จะไม่ตกใจมากนัก แต่ถ้าเธอใช้เวลาสำรวจใบหน้าของเจนนานกว่านี้สักหน่อย เธอก็จะสังเกตเห็นร่องรอยของความเศร้าโศกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังภายนอกเปลือกนอกที่สงบและไม่แยแสของเจน

ถ้า…เพียงเท่านั้น เพราะเธอไม่ได้สนใจสำรวจใบหน้าและความรู้สึกของเจนเลยแม้แต่นิด

ดังนั้นมาดามดันน์จึงไม่สังเกตเห็นคลื่นที่พลุ่งพล่านภายใต้ท่าทางสงบของเจน ซึ่งเป็นความเจ็บปวดภายใต้ความเฉยเมยของเธอ

ในท้ายที่สุดเจนก็จ้องมองไปที่ผู้หญิงที่แต่งตัวอลังการ ซึ่งเธอเรียกว่า “คุณแม่” มาตลอด 20 ปีที่ผ่านมา "ไปเถอะ อย่ารั้งรอ…การรักษาของเจสัน”

ในที่สุดเธอก็ยังไม่สามารถบังคับตัวเองให้เรียกเขาว่า “พี่ชาย” ได้

ไม่ใช่แค่ความเสียหายที่ครอบครัวดันน์ทำกับเธอ แต่ยังรวมถึงความจริงที่ว่าเธอไม่ได้เป็นสมาชิกของครอบครัวดันน์อีกต่อไป

“ไม่เจน!” มาดามดันน์จะยอมปล่อยฟางเส้นเดียวที่สามารถช่วยชีวิตลูกชายของเธอเส้นนี้ไปได้อย่างไร?

เธอรีบวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่นึกถึงภาพพจน์ของเธอ และจับคนตรงหน้าของเธอไว้เพราะกลัวว่าเธอจะหนีไปถ้าเธอประมาทแม้แต่นิดเดียว เธอต้องไม่ยอมแพ้…เพราะเห็นแก่ลูกชายของเธอ!

“คุณเป็นลูกสาวของฉันจริง ๆ เจน ฉันรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนั้น!” มาดามดันน์กังวลมากจนลืมสังเกตข้อจำกัดที่เหมาะสม สำหรับการพูดและการกระทำของเธอ เธอสารภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีต อย่างไรก็ตามเมื่อเธอเห็นใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเจน เธอก็คิดแค่เพียงว่าเจนปฏิเสธที่จะเชื่อเธอ ในช่วงเวลาแห่งความตื่นตระหนกเธอรีบกล่าวเสริม

“ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน ฉันแน่ใจว่าอย่างน้อยคุณก็เชื่อคุณปู่ของคุณได้ จริงไหม?

“คุณปู่ของคุณเป็นคนฉลาด ถ้าคุณไม่ใช่หนึ่งในตระกูลดันน์ คุณคิดว่าคุณปู่ของคุณจะเลี้ยงดูหลานสาวของคนอื่นหรือไม่?

“คุณรู้ดีกว่าใคร ๆ ว่าคุณปู่ของคุณเป็นคนแบบไหน คุณปู่ของคุณไม่ใช่คนที่จะเลี้ยงดูหลานสาวของคนอื่นได้ มากไปกว่านี้เขาจะมอบอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ให้กับคนนอกได้อย่างไร?

“ถ้าคุณยังปฏิเสธที่จะเชื่อฉัน คุณก็ลองนึกถึงสิ่งที่คุณเคยทำเมื่อสมัยที่คุณยังเด็ก คุณปู่ของคุณทำทุกอย่างเป็นการส่วนตัวโดยไม่ต้องใช้ใครด้วยซ้ำ คุณปู่ของคุณไม่ได้ให้ความสำคัญกับพี่ชายของคุณมากเท่ากับที่เขาให้ความสำคัญกับคุณเลย”

ในขณะที่เธอจ้องมองไปที่ผู้หญิงที่กำลังวิตกกังวล ความตกใจที่เจนรู้สึกได้นั้นก็ไม่มีอะไรเทียบได้กับความเหนื่อยล้าของเธอ หลังจากที่ได้ยินความซับซ้อนมากมายจากมาดามดันน์

"แล้วยังไง? มาดามดันน์ คุณไม่ได้สนใจฉันมาหลายปีเพียงเพราะคุณคิดว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวของคุณ คุณไม่มีความกล้าที่จะบอกใครในครอบครัวเกี่ยวกับความสงสัยของคุณ เพียงเพราะคุณกลัวว่าจะเสียชื่อในฐานะมาดามดันน์ นั่นเป็นเหตุผลที่คุณสามารถเฝ้าดูฉันผ่านการทดสอบทั้งหมดได้อย่างสบายใจใช่ไหม? "

“ฉันขอโทษเจน แม่…”

"พอแล้วอย่าพูดอีกต่อไป ฉันไม่สามารถช่วยคุณชายดันน์ได้ อย่าลืมสิคุณผู้หญิงดันน์ ตอนนี้ร่างกายของฉัน ไม่มีไตอีกหนึ่งข้างแล้ว"

ผู้หญิงตรงหน้าพาตัวเองมาขอความกรุณานี้ได้อย่างไร? เธออยากให้คนที่ไม่สมบูรณ์อย่างเธอบริจาคไขกระดูกหรอ?

สิ่งที่เจนกลัวยิ่งกว่าที่จะยอมรับ ก็คือความจริงที่ว่า ‘แม่’ ของเธอคนนี้จะไม่นึกถึงเธอ เมื่อเธอไม่ต้องการ เมื่อยามที่เธอจำเป็นเท่านั้นที่เธอจะถูกนึกถึง

“เจน แม่มาที่นี้จากเมืองเอส เพื่อมาพบลูก แม่รู้สึกผิด และก็คิดถึงลูกด้วยเช่นกัน”

"หุบปาก!" การใช้ความน่าสงสารของมาดามดันน์ ไม่ได้ช่วยอะไร เพียงแต่บังคับปีศาจออกจากใจของเจนเท่านั้น “มาดามดันน์!” เธอล้วงฝ่ามือของเธอไว้ในกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอ ซึ่งเธอต้องอดทนกับความเจ็บปวดอย่างมากในหัวใจของเธอ เธอมองผู้หญิงตรงหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า "คุณไม่ได้เดินทางมาที่นี่เพื่อฉัน ตลอดทางคุณเดินทางมาที่นี่เพื่อลูกชายของคุณเท่านั้น คุณมาเพื่อ เจสัน ดันน์!"

'ฉันเป็นลูกสาวของคุณหรอ?