บทที่ 242 ทุกคนเอาแต่บังคับเธอ

พ่อของคุณมีลูกนอกสมรสเมื่อนานมาแล้ว

เจนตะลึง ครั้งนี้เธอตะลึงจริง ๆ

เธอมองไปที่คุญหญิงดันน์…สมาชิกในครอบครัวนี้…สมาชิกในครอบครัวนี้จริง ๆ…!

เธอไม่ได้ถือว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวดันน์ และไม่ได้ใช้นามสกุลดันน์อีกต่อไปแล้วใช่หรือไม่?

“ฉันขอร้องคุณเจน ได้โปรด!" มาดามดันน์วิงวอนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยน้ำตา

เจนพบว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องตลก เธอหัวเราะ ขณะที่เธอหัวเราะน้ำตาก็เริ่มไหลออกมาด้วยเช่นกัน

"เจน?" มาดามดันน์กระพริบตา เธอไม่เข้าใจว่าลูกสาวของเธอหัวเราะ และร้องไห้ในเวลาเดียวกันหมายความว่าอย่างไร "เธอ…"

เจนรู้สึกแย่มากขึ้นเรื่อย ๆ ต่อหน้ามาดามดันน์ เธอยังคงหัวเราะ และร้องไห้ ในท้ายที่สุดเธอนั่งยอง ๆ บนพื้นกุมท้องแล้วโบกมือให้มาดามดันน์ “วันนี้คุณทำให้ฉันรู้สึกแย่มาดามดันน์ คุณสมควรได้รับรางวัล”

มาดามดันน์เบิกตากว้างทันที ความไม่เชื่อได้คืบคลานไปทั่วคิ้ว และดวงตาอันบอบบางของเธอ!

เธอ เธอ เธอ…“เจน คุณกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?!” มาดามดันน์มองไปที่ลูกสาวของเธอที่ยังคงหัวเราะขณะกุมท้องของเธอต่อหน้าเธอด้วยความทุกข์ “คุณจะเอาโศกนาฏกรรมของครอบครัวเรามาเป็นเรื่องตลกได้อย่างไร?”

ตอนนี้เจนรู้สึกแย่มากขึ้นไปอีก อีกอย่างเธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ทำไมเธอถึงไม่สามารถหยุดน้ำตาเจ้ากรรมเหล่านี้ได้?

ฌอนรู้สึกเจ็บปวดในใจ สิ่งที่มาดามดันน์เห็นคือเจนหัวเราะ แต่สิ่งที่เขาเห็นคือผู้หญิงถูกบังคับให้เปิดเผยต่อหน้าทุกคน ราวกับเนื้อของเธอถูกฉีกออกจากกันเป็นชิ้น ๆ โดยมาดามดันน์

อย่างไรก็ตามผู้หญิงคนนี้ถูกบังคับให้ปกปิดความเจ็บปวดจากผิวหนังและเนื้อหนังที่ถูกฉีกขาดด้วยเสียงหัวเราะ

ทันใดนั้นฌอนก็โทษตัวเองและรู้สึกผิด ... มาดามดันน์อาจเป็นคนที่ทำลายเธอ ฉีกเนื้อหนังเธอออกจากกัน แต่เขาเป็นผู้ร้ายที่ทำให้เธอตกอยู่ในนรกที่มีชีวิตเช่นนี้

ทันใดนั้นเขาเอื้อมแขนยาวออกอย่างรวดเร็ว และอุ้มผู้หญิงที่อยู่บนพื้นเข้ามาในอ้อมแขนของเขา แขนแข็งแรงของเขาโอบกอดเธอแน่น “ฉันขอโทษเจน ฉันขอโทษเจน” เขาพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก ในอ้อมแขนของเขา ผู้หญิงคนนั้นฟังขณะที่เขาขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า น่าเสียดายที่แสงแดดและความอบอุ่นจะกลับเข้ามาในหัวใจของเธอในตอนนี้ได้ยาก

เธอยื่นมือออกไปเพื่อผลักเขาออกไป แต่แขนที่แข็งแรงของเขากลับล็อคเธอไว้แน่น ชายคนนั้นแนบศีรษะของเขาไว้ข้าง ๆ หูของเธอ “ฉันขอโทษเจน ฉันขอโทษเจน ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ" ดวงตาของชายคนนั้นเต็มไปด้วยสีแดงที่กระหายเลือด เขาสามารถขอโทษเป็นหมื่น ๆ ครั้ง เขายอมแพ้กับชีวิตของเขา แต่เขาไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจาก เจน ดันน์ “ฉันขอโทษ ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป”

‘ฉันขอโทษ ฉันขาดคุณไม่ได้’

ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ร่างกายของเธอแข็งและริมฝีปากของเธอเริ่มสั่นโดยไม่รู้ตัว "คุณชายสะ - สจ๊วต” เธอหลับตาลง “ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากคุณ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะค่ะ”

ความเหนื่อยล้าที่ไร้ขอบเขตล้นออกจากหัวใจของเธอ

มาดามดันน์จ้องมองคู่รักที่รักใคร่ต่อหน้าเธอด้วยความตกใจ เธอต้องการจับผู้หญิงคนนั้นและขอร้องให้เธอช่วยลูกชายของเธอ อย่างไรก็ตามชายและหญิงที่อยู่ตรงหน้าเธอ ดูมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด เธอจ้องมองเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาของเธอ และเธอไม่มีช่องว่างที่จะแทรกแซงได้เลย

ไมเคิลกอดอกและดูทุกอย่างอย่างไม่แยแส

ความร้อนรนของผู้หญิงคนนั้น อารมณ์ของผู้หญิงคนนั้น ความสิ้นหวังของผู้หญิงคนนั้น…เขาไม่มีทางแทรกแซงได้เลย!

จากนั้นสายตาของเขาก็สบเข้ากับใบหน้าของชายที่ดูคล้ายกับเขา ความหึงหวงของเขาแทบจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว

'ทำไมเป็นนาย?

‘ทำไมต้องเป็นนาย?

'ทำไม ไม่ใช่ฉัน?'

ในขณะที่เขาเฝ้าดูเหตุการณ์ต่าง ๆ เขาครุ่นคิดและไตร่ตรองก่อนที่จะเงียบลง… ‘ถ้าฉันเอาชนะใจเธอไม่ได้ ฉันจะทำให้เธอเกลียดฉันแทน’

จากนั้นเขาก็จ้องมองอย่างตั้งใจที่ชายและหญิงที่มีความสัมพันธ์แบบรักและเกลียดชังกันอย่างเห็นได้ชัด ชายหญิงคู่เดียวกับที่คนอื่นพบว่ายากที่จะก้าวเข้าไประหว่างพวกเขาทั้งสอง แววตาที่น่ากลัวในดวงตาของเขามาจากความมืดในส่วนลึกของนรก

‘ฮึ่ม ฌอน สจ๊วต ช่วยตายไปเลยได้ไหม?

‘ฮึ่ม เจน ดันน์ คุณช่วยเกลียดฉันได้ไหม?