ตอนที่ 243
บทที่ 243 วิกฤตของบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม
October 22, 2026
เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา ภาพห้องสีขาวซีดก็เข้ามาในสายตาของเธอ
“คุณตื่นแล้วหรอ?”
“เรย์ เซียร์ร่า?”
เธอมองไปรอบ ๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงแดดจ้านอกหน้าต่าง เธอไม่ได้ถามว่าทำไมเธอถึงอยู่ในโรงพยาบาล
ความทรงจำของเธอถูกตัดไปก่อนหน้านี้ ในตอนนี้เธอตื่นขึ้นมาแล้ว ความทรงจำที่กระจัดกระจายเหล่านั้นก็ค่อย ๆ กลับมาหาเธอ
เธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น มาดามดันน์
เธอถามคนข้าง ๆ เธออย่างช้า ๆ “เขาอยู่ที่ไหน?”
“ฌอนไม่อยู่ที่นี่”
“ฉันกำลังพูดถึงมาดามดันน์”
เรย์ได้ยินสิ่งที่เธอพูด เขาก็รู้สึกโกรธในทันที
“ฌอนไม่มีความสำคัญในใจคุณเลย จนไม่สามารถเทียบกับมาดามดันน์ได้เลยหรือ?” เขาหัวเราะเยาะ “เจน ดันน์ คุณเคยรัก ฌอน สจ๊วต บ้างไหม?!”
ถ้าเธอรักเขา แล้วเธอจะทำตัวเฉยเมยได้อย่างไร?
เมื่อเจนได้ยินคำพูดเหล่านั้น ความไร้สาระก็พรั่งพรูออกมาจากใจของเธอ
เธอมองเรย์อย่างระมัดระวังและจริงจัง
"มองอะไร?" เรย์เดินเข้ามาด้วยความโกรธและความอัปยศอดสูการจ้องมองแบบนั้นคืออะไร?
เขาไม่คิดว่าคำพูดของเขาฟังดูไร้สาระ
หญิงสาวบนเตียงถอนสายตาและมองไปนอกหน้าต่างแทน
“ฉันกำลังคุยกับคุณอยู่นะ! คุณหูหนวกหรือเปล่า?” เรย์โกรธอย่างไม่มีเหตุผล พฤติกรรมของเธอ…พฤติกรรมของเธอ!
เขาไม่สามารถบอกได้ ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกไม่พอใจเจนมาก ๆ ในตอนนี้
สิ่งที่เขารู้ ก็คือเขารู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูกกับผู้หญิงคนนี้ที่ชื่อ เจน ดันน์
แม้เขาจะรู้สึกขุ่นเคือง แต่เมื่อเขาเห็นผู้หญิงคนนั้นบนเตียงด้วยปลายหางตาของเขา เขาก็ตกตะลึง สิ่งที่เขารู้สึกได้ก็คือโลกของเธอถูกห่อหุ้มด้วยปลอกแก้ว และดูเหมือนว่าจะมีชั้นที่มองไม่เห็นอยู่ในอากาศเธอตัดขาดทุกสิ่งจากโลกภายนอก
คนที่อยู่ข้างนอกไม่สามารถเข้าไปได้
และคนที่อยู่ข้างในก็ไม่ยอมออกมา
ดังนั้น มันจึงเป็นบรรยากาศที่แปลก ๆ ชอบกล
ผู้หญิงบนเตียงมองไปที่ท้องฟ้านอกหน้าต่างด้วยความเงียบ ในขณะที่ผู้ชายที่ปลายเตียงมองไปที่ผู้หญิงบนเตียงด้วยความงุนงง
ในที่สุดเรย์ก็ถอนหายใจเมื่อแพ้การต่อสู้ก่อน เขาตระหนักดีว่าไม่มีใครสามารถเอาชนะผู้หญิงคนนี้ได้ เมื่อต้องอดทนและมุ่งมั่น
เรย์ที่เป็นฝ่ายที่พ่ายแพ้ จึงเป็นฝ่ายริเริ่มที่จะพูดก่อน
“คุณรู้ไหม ว่าคุณหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?”
เขาหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมา และเริ่มปอกเปลือกอย่างช้า ๆ ในขณะที่เขาพูดต่อ
“นี่เป็นวันที่สามแล้ว”
“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมาก คุณน่าจะฟื้นตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่าทำไมคุณถึงไม่ฟื้นสักที” ‘บางทีเธออาจจะเหนื่อยเกินไป?’
“ฌอนอยู่กับคุณในโรงพยาบาลสองวันสองคืน เมื่อคืนเขารับโทรศัพท์และยืมเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของคุณรูเบนอย่างเร่งรีบและบินกลับเมืองเอสในคืนนั้นเลย”
เจนเคยได้ยินชื่อของคุณรูเบนมาก่อน เขาเป็นเผด็จการในท้องถิ่นที่มีอารมณ์ร้ายกาจ ไม่ใช่คนง่ายที่จะจัดการด้วย
คาดไม่ถึงว่าทำไมชายคนนั้นถึงยืมเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของคุณรูเบนมาใช้อย่างเร่งรีบได้…คิ้วของเธอค่อย ๆ ขมวด ดวงตาของเธอมีความกังวลซ่อนอยู่
เมื่อเห็นว่าเธอนั้นนิ่งเฉย เรย์ก็โกรธมากจนอยากจะโยนแอปเปิ้ลในมือทิ้งไป บางทีเธออาจจะยังไม่เข้าใจ - ฌอนกำลังประสบปัญหาใหญ่!
“คุณไม่กังวลเลยเหรอ?
“คุณไม่สนใจความปลอดภัยของคน ๆ นั้นอีกต่อไปแล้วหรือ?” เรย์วางแอปเปิ้ลลง และจ้องไปที่ผู้หญิงบนเตียง เขาไม่อยากพลาดแม้แต่การแสดงออกที่แผ่วเบาบนใบหน้าของเธอ
“บริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม”
ตึง!
มีเสียงดังกึกก้องในหูของเธอ!
ดวงตาที่เหม่อลอยของผู้หญิงบนเตียงดูตกใจมาก!
บริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม ยักษ์ใหญ่ที่น่าเกรงขามกำลังจะเปลี่ยนเจ้าของหรอ?
บริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม อาณาจักรของคน ๆ นั้นกำลังจะล่มสลาย?
บริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม... ที่เขาทำงานอย่างหนักเพื่อมัน!
นิ้วของเธอกำผ้าปูที่นอนแน่น โดยที่เธอไม่รู้ตัว
เรย์สัมผัสได้ถึงความผันผวนในหัวใจของเธอ และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ถ้าหากว่าเธอไม่สนใจฌอนอีกต่อไปแล้ว เรย์ เซียร์ร่า อาจจะลงโทษเธอถึงขั้นเสียชีวิต โดยที่ทำให้เธอ ‘ตายโดยอุบัติเหตุ’ และรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดด้วยตัวของเขาเอง
ใช่ เธออาจจะประสบพบเจอกับความยากลำบาก แต่เขา เรย์ เซียร์ร่า ไม่ใช่คนดีมาตั้งแต่แรก ถ้าเธอทำให้เพื่อรักของเขาเสียใจ เรย์ เซียร์ร่า คนนี่ก็พร้อมที่จะปลิดชีวิตเธอในทันที
บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่า อคติ
ไม่ว่าฝ่ายหนึ่งจะดีแค่ไหน เขาก็จะไม่สนใจด้วยซ้ำ
และไม่ว่าอีกฝ่ายจะชั่วร้ายแค่ไหน เขาก็จะทำให้แน่ใจว่าเพื่อนรักของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ
“ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หลังจากที่คุณจากไป ฌอนตามหาคุณราวกับคนบ้า”
“เขาบอกว่า เขาจะเดินทางไปทุกมุมโลกที่เขาสามารถเข้าถึงได้ เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ในการตามหาคุณ แม้ว่าเขาจะต้องทำมันต่อไปตลอดชีวิตก็ตาม”
“เขาทำงานหนักทั้งกลางวันและกลางคืน นอกจากนี้ธุรกิจของเขาก็ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง”
“เขาจะใช้ช่วงเวลาพักผ่อนที่หายากทั้งหมดที่เขามี เพื่อเดินทางไปทั่วประเทศเพียงเพื่อค้นหาคน ๆ เดียว”
“เจน ดันน์ คุณคือคนที่เขานึกถึงอยู่ตลอดเวลา”
เจนรู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล และมองค้อนใส่เรย์
“ทำไมคุณถึงบอกฉันเรื่องทั้งหมดนี้?! มันมีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันหรือ?
“คุณกำลังพูดว่า มันเหมือนกับ ฌอน สจ๊วต เป็นโรมิโอคนหนึ่งที่หลงรักฉันอย่างสุดซึ้ง”
“แต่ทั้งหมดที่ฉันขอร้องเขา ก็คือให้เขาปล่อยฉันไป”