บทที่ 247 หนึ่งประโยคนั้นมีความหมายเหลือเกิน

ฌอนนอนทั้งคืนทั้งวัน

เอลิออร์โทรเข้าคฤหาสน์เป็นครั้งที่สาม พ่อบ้านที่รับโทรศัพท์ใช้น้ำเสียงที่สงบและเหมือนหุ่นยนต์ของเขา บอกเขาครั้งแล้วครั้งเล่าว่านายท่านยังไม่ตื่น

เรื่องแบบนี้หายาก

เอลิออร์ไม่เชื่อ

อย่างไรก็ตาม เรื่องแบบนี้ที่ไม่เกิดขึ้นกับฌอนกำลังเกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ

เอลิออร์รู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย

เขาไม่มีเวลาจัดการกับสิ่งที่มีอยู่ในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงทิ้งทุกสิ่ง รถมัสแตงค์ใหม่เอี่ยมของเขาอยู่ในโรงรถใต้ดิน หลังจากเสียงคำรามของเครื่องยนต์ รถก็พุ่งออกไป

มัสแตงค์ไม่แพงขนาดนั้น ก็ประมาณสามถึงห้าแสน ไม่ถือว่าเป็นรถหรูในสายตาของ เอลิออร์อย่างไรก็ตาม คนที่รู้เรื่องรถจะรู้ว่ามันจะเร็วสุดขีดที่ขับรถคันนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันคำรามไปตามท้องถนน

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้รถคันใหม่ของเอลิออร์ไม่ได้รับความสนใจจากเขาเลย

เขาเพียงใช้มันอย่างกับรถพัสสาทและขับรถไปที่คฤหาสน์สจ๊วต

เขารู้จักคฤหาสน์สจ๊วตเป็นอย่างดี เขาพับแขนเสื้อของเขาขึ้นและกำหมัดของเขาแน่น เขาไม่สนใจเมื่อพ่อบ้านคนใหม่พยายามจะหยุดเขา เขาวิ่งไปจนสุดทางเดินบนชั้นสองและเริ่มทุบประตู

พ่อบ้านตกใจสุดขีด “นายท่านเหนื่อยเกินไป เขาบอกเราว่าอย่ารบกวนเขา…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เอลิออร์ก็ขัดจังหวะเขา

“คุณทำงานกับสจ๊วตมาตั้งหลายปีแล้ว เมื่อไหร่กันที่คุณเคยเห็นสจ๊วตนอนตลอดทั้งคืนและทั้งวันแบบนี้?”

ประตูไม่เปิดแม้ว่าเขาจะเคาะอย่างรุนแรง ดังนั้นเขาจึงหมุนลูกบิดประตู “เฮ้! เขาล็อกประตู!” เขาหันศีรษะและตะโกนใส่พ่อบ้าน

“คุณมีกุญแจสำรองไหม? ส่งมันมาให้ผม"

เมื่อเขากำลังเผชิญหน้ากับพ่อบ้าน ลมเย็น ๆ ก็ผ่านหูของเขา “ฉันยังไม่ตาย”

เสียงเย็นเยียบทำให้ขนทั้งหมดบนตัวของเอลิออร์ตั้งขึ้น

เอลิออร์ดีใจมาก “ไอ้สารเลวเอ้ย” เขายกมือของเขาขึ้นตบไหล่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างประตู ชายคนนั้นมีสีหน้าเย็นชา

“นี่นายยังไม่ตาย นายทำให้ฉันตกใจแทบแย่”

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มตื่นขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวและหยิกงอ "มีอะไร? พูดมา"

เอลิออร์ทำเสียงประหลาดใจ และมองไปที่คนนั้นด้วยความตกใจ “ฉันแค่กลัวว่านายจะไม่ตื่น ฉันมาที่นี่เพื่อดูว่านายตายหรือยัง เพื่อที่ฉันจะได้เก็บศพนายถ้านายตายแล้ว”

ชายหนุ่มมองเขาอย่างประหลาด “ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ตายเร็ว ๆ นี้” ราวกับว่าเขานึกถึงอะไรบางอย่าง เขาอธิบาย “ฉันแค่เหนื่อย”

ถูกต้อง เขาเหนื่อยเกินไป

“ฉันจะดีขึ้นหลังจากที่ฉันได้นอน”

ถูกต้อง เขาจะดีขึ้นหลังจากที่เขานอน

“เอลิออร์เราแก่แล้ว เราต้องดูแลร่างกายให้ดี ลดคลับและบาร์ มันไม่ดีสำหรับนาย”

หลังจากที่เขาได้ยินสิ่งนี้ เอลิออร์คิดว่าเขาได้ยินสิ่งต่าง ๆ เขามองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังพูดอย่างใจเย็นและรู้สึกเหมือนเขาเห็นผี

“บ้าอะไรเนี้ย นายกำลังพูดถึงความแก่เหรอ? นายแก่ แต่ฉันเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ และแข็งแกร่งในช่วงเวลาที่ดีที่สุดของฉัน สาว ๆ หลายคนกำลังรอฉันอยู่ มันจะเป็นการสูญเสียสำหรับพวกหล่อนถ้าฉันไม่อยู่ที่นั่น”

พวกเขาสองคนเริ่มคุยกันเรื่องไร้สาระ

จากนั้น พวกเขาก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม

เมื่อพวกเขาพูดเกี่ยวกับสิ่งที่จริงจัง เอลิออร์ก็เริ่มจริงจังมากขึ้นเช่นกัน

“นายนอนหลับนานมาก ฉันทำได้แค่ปลอบทุกคนที่กลัวในบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม”

“อย่างไรก็ตาม เมื่อไตร่ตรองทุกอย่างแล้ว สิ่งที่นายต้องสนใจตอนนี้ไม่ใช่สิ่งนี้” เขาเงยหน้าของเขาขึ้นและมองไปที่ฌอนอย่างเคร่งขรึมเมื่อเขาพูดอย่างนั้น

"นายกำลังจะทำอะไร?"

เมื่อชายหนุ่มไม่ตอบ เอลิออร์ก็ลังเล เขากล่าว “หากจัดหาเงินทุน…”

“เรายังไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น” ชายผู้เงียบขรึมเคาะนิ้วลงบนโต๊ะและบอกแผนการของเขากับเอลิออร์

“เราจะอัดฉีดเงินจำนวนมาก”

อย่างไรก็ตาม การจัดหาเงินทุน?

เขาไม่ยอมให้เมืองหลวงอื่นได้รับโอกาสในเวลานี้

“นายจะลุยเดี่ยวและอัดฉีดเงินทุนด้วยตัวเองงั้นหรือ?” เอลิออร์ถามคำถามที่โหดร้ายมาก “ ด้วยเงินอะไร?”

“นายรู้จักบริษัทเอจีจากอเมริกาไหม?”

เอลิออร์พยักหน้า “มันโดดเด่นเป็นอย่างมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แม้ว่าจะเป็นร้านใหม่ที่วอลล์สตรีท แต่ก็เป็นกลุ่มที่มีศักยภาพมากที่สุด”

"ใช่ มันเป็นของฉัน"