ตอนที่ 246
บทที่ 246 เขาเหนื่อยเกินไป
October 22, 2026
ที่โต๊ะกลม ทุกคนมีสีหน้าแปลก ๆ
ใบหน้าของฌอนที่นิ่งเฉย
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะซ่อนมันได้ดี แต่ผู้คนก็ยังคงเห็นใบหน้าซีดเซียวของเขา
บางคนดูเหมือนว่าพวกเขาเข้าใจ ดูเหมือนว่าฌอนจะต้องเผชิญกับความยากลำบากในช่วงสิบวันที่ผ่านมานี้
อย่างที่เขาควรจะเป็น เนื่องจากทุกอย่างเปลี่ยนไปในเวลาเพียงสิบวัน
ภายในบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรมกำลังเผชิญกับวิกฤต
สำหรับคนนอก เขาได้ละทิ้งภรรยาของเขาและกักขังลูกสาวผู้บริสุทธิ์ของตระกูลดันน์
กาลครั้งหนึ่ง ฌอน สจ๊วตเป็นเหมือนเทพเจ้า แต่ตอนนี้เขาถูกไล่ออกจากแท่นบูชา
นายท่านอาวุโสสจ๊วตเปิดปากของเขา “ฉันขอแกเป็นครั้งสุดท้าย”
ก่อนที่นายท่านจะพูดอะไร ฌอน สจ๊วตก็ขัดจังหวะ
“ไม่ต้องขอ” ชายข้าง ๆ ตอบอย่างหนักแน่นด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน
“ผมรู้ว่าคุณต้องการขออะไรจากผม”
ดวงตาสีดำคู่หนึ่งจ้องมองไปที่สายตาที่โกรธเกรี้ยวของท่านผู้อาวุโส
“คำตอบของผมจะยังคงเหมือนเดิม”
เหมือนเดิม!
เขาพูดเหมือนเดิม!
ท่านผู้อาวุโสกัดฟันของเขา
เขามองหลานชายของเขาอย่างโกรธเกรี้ยว
เขาเคาะไม้เท้าในมือลงบนพื้นสองสามครั้ง เขาหัวเราะจากความโกรธ
“ได้เลย! อย่างที่แกพูด”
เขาเรียกทุกคนในห้อง “ฉันคิดว่าทุกคนที่นี่รู้จุดประสงค์ของการประชุมผู้ถือหุ้นครั้งนี้อยู่แล้ว และฉันจะไม่มัวอ้อมไปอ้อมมา”
มือที่สูงวัยของเขาชี้ไปที่ฌอน
“วันนี้เราจะพูดถึงหลานชายของฉัน”
ทุกคนในโต๊ะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเขาพูดอย่างนั้น ในที่สุดเขาก็พูดถึงเรื่องนี้
ท่านผู้อาวุโสสจ๊วตโบกมือ และพ่อบ้านชราของเขาก็เดินเข้ามาหาเขา เขายื่นแฟ้มหนังให้เขา ท่านผู้อาวุโสวางมันไว้บนโต๊ะ และระบุความผิดสามอย่างของฌอน
“การทำลายชื่อเสียงของบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรมนี้หมายความว่าแกไร้มนุษยธรรม
“การทำลายชื่อเสียงที่สจ๊วตรักษามาหลายชั่วอายุคนหมายความว่าแกไม่เที่ยงธรรม
“บริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรมกำลังตกอยู่ในวิกฤตครั้งใหญ่ นั่นหมายความว่าแกไม่มีประโยชน์
“ฉันไม่สามารถส่งมอบบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรมให้กับคนที่ไร้มนุษยธรรม ไม่เที่ยงธรรม และไร้ประโยชน์อย่างแกได้!”
ท่านผู้อาวุโสดุว่า “แกยังมีโอกาสที่จะลาออก”
เขาวางเท้าลงอย่างมั่นคง
สายตาทุกคนจ้องมองไปที่ชายหนุ่มที่เย็นชาและหยิ่งผยอง การแสดงออกของเขาสงบและเขาไม่ได้พูดอะไร
ไมเคิลจะไม่โง่ขนาดที่จะยืนขึ้นในช่วงเวลานี้
เขาจะดูเสือสองตัวต่อสู้กัน มีความยินดีที่ไม่รู้จักในตัวเขาเมื่อเขาดูพวกเขาต่อสู้กัน
การต่อสู้ระหว่างปู่กับหลานชาย... ยิ่งต่อสู้กันมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น
เขาสังเกตเห็นร่างแปลก ๆ ที่ถือกล้องอยู่นอกประตูห้องประชุมจากมุมหนึ่งของดวงตาของเขา ไมเคิลลดสายตาลงและไม่พูดอะไร
เขาคิดว่าหัวข้อข่าวในวันพรุ่งนี้จะพูดถึงปู่และหลานชายของครอบครัวสจ๊วตที่ต่อสู้กันอย่างโหดเหี้ยมได้อย่างไร
สายตาของทุกคนยังคงจับจ้องไปที่ชายผู้นำ
พวกเขาเห็นชายที่ไม่เคลื่อนไหวดีดนิ้วของเขา ชายกล้ามโตซึ่งเป็นผู้ช่วยของฌอนยื่นแฟ้มหนังให้เขา
เขาสแกนผ่านใบหน้าของทุกคนอย่างไร้ชีวิตชีวาและพูดอย่างเรียบ ๆว่า “เวลาของทุกคนมีค่า เราไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระ
“เนื่องจากการประชุมผู้ถือหุ้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับการพ้นสภาพและการแต่งตั้งบุคคลใหม่ที่รับผิดชอบบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม…”
เขาวางมือไว้ใต้คางของเขาและมองไปข้างหน้า เขาพูดอย่างเรียบ ๆ “ผมขอแนะนำให้เราโหวตสำหรับมัน”
ท่านผู้อาวุโสหัวเราะด้วยความโกรธ
พวกเขาอยู่ในขั้นตอนนี้แล้ว “โหวตงั้นหรือ?” เขาหัวเราะอย่างเย็นชา “ก็ได้” เขารู้ดีเกี่ยวกับความหยิ่งยโสของหลานชายของเขา อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้ว่าหลานชายของเขามีจุดอ่อนเรื่องความมั่นใจมากเกินไป
เนื่องจากปู่และหลานชายตกลงที่จะโหวต พวกเขาที่เหลือจะไม่ปฏิเสธความคิดนี้
อันที่จริง เมื่อผลออกมา ฌอนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
รอยยิ้มแห่งชัยชนะของไมเคิลมันจะชัดเจนมากขึ้น และมากขึ้นในตอนนี้ สายตาของเขาที่จ้องมองใบหน้าของฌอนก็เริ่มถากถางมากขึ้น และมากขึ้น
“นี่คือผลลัพธ์ที่คุณขอ” ท่านผู้อาวุโสกล่าว “ตอนนี้คุณต้องการพูดอะไรไหม?”
เมื่อฌอนกำลังขยายบริษัทในช่วงสามปีนั้น เขาไม่มีเวลาจัดระเบียบควบรวมบริษัทใหม่ นอกจากนี้ท่านผู้อาวุโสสจ๊วตยังใช้เทคนิคบางอย่างกับเขา สิทธิในหุ้นของเขาที่ครองตำแหน่งสูงสุดได้ลดลงเหลือเพียงสองในสามในช่วงสามปีที่ผ่านมา
ด้วยคะแนนเสียงอื่น ๆ จากผู้ถือหุ้นและหุ้นที่อยู่ในมือของท่านผู้อาวุโสสจ๊วต เขาจึงอยู่ในตำแหน่งผู้ชนะ
หลังจากประกาศการตัดสินใจครั้งสำคัญที่โต๊ะ ผู้คนจำนวนมากต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขากลัวว่าจะตกที่นั่งลำบากหากกำจัดฌอนไม่สำเร็จ
หลังจากประกาศผล มีหลายคนมองไปที่ชายผู้สูงตระหง่านเหนือสิ่งอื่นใด ผู้ชายคนนั้นเคยเป็นคนที่ไม่น่าคบหาและสูงส่ง อย่างไรก็ตาม สิ่งเดียวที่พวกเขาเห็นในตอนนี้คือใบหน้าซีดเซียวของชายหนุ่ม
“เนื่องจากผลลัพธ์ออกมาแล้ว ฌอน สจ๊วตโปรดลาออกจากตำแหน่งซีอีโอของบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรมด้วย” มีคนเอาเกลือมาถูที่แผล คน ๆ นั้นกระโดดขึ้นอย่างตื่นเต้นและตะโกนใส่ฌอน “โปรดเก็บข้าวของของคุณ และออกจากบริษัท โปรดให้ความร่วมมือไม่เช่นนั้น ยามรักษาความปลอดภัยของบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรมจะ "เชิญ" ให้คุณออกไป"
"ใครพูดแบบนั้น?"
ทันใดนั้น เสียงก็ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เข้มข้นขึ้นของห้อง
“ฉันยังไม่ได้ลงคะแนนของฉันเลย”
เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น ท่านผู้อาวุโสสจ๊วต ไมเคล และคนอื่น ๆ ในห้องประชุมต่างก็หันหน้าไปมองคนที่กำลังพูดอยู่
“ดอน? คุณกำลังทำอะไร?"