บทที่ 286 แขกไม่ได้รับเชิญ

แขกที่ไม่รับเชิญเข้ามาในห้องสำนักงานของเจน

ตอนนั้น ยังมีคู่ค้าของเธออยู่สำนักงานของเธอ

ปัง!

คนนั้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับว่ามีลมอยู่ใต้เท้าของเขา เบื้องหลังของเขา เลขาของผู้จัดการทั่วไปของสำนักงานกำลังไล่ตามเขาเพื่อหยุดเขา “นายท่าน คุณเข้าไปไม่ได้ คุณดันน์ยังมีแขกคนสำคัญอยู่ข้างใน”

ในสำนักงาน ทั้งสองคนได้ยินเสียงดังขึ้น และศีรษะของพวกเขาหันไปทางทางเข้าอย่างเป็นพร้อมใจกัน

เจนเห็นว่าคน ๆ นั้นเป็นใคร และเม้มริมฝีปากของเธอเล็กน้อย

“ฉันขอโทษ คุณดันน์ ท่านคนนี้ยืนยันที่จะต่อรอง…” เลขาสาวอธิบายอย่างขอโทษ

"ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?" เจนอ้าปากของเธอถามเบา ๆ ไปที่ประตู

“ทำไมฉันถึงมาไม่ได้?” คน ๆนั้นมีใบหน้าซีดเซียว และดวงตาของเขาดูเหมือนเป็นสีเขียวจากความเหนื่อยล้า “และ ... ” เขาโกรธเลขาสาวที่อยู่ข้าง ๆ “เปิดตาเหมือนสุนัขของคุณ และมองให้ชัดเจนว่าฉันเป็นใคร” เลขาสาวตกใจกับท่าทางคลุมเครือที่เบื้องล่างของดวงตาของเขา ทำให้เธอเริ่มสั่นสะท้าน “ขะ ขอโทษ…”

เจนขมวดคิ้วเล็กน้อย และพยักหน้าให้เลขาสาว “คุณออกไปก่อนได้” เลขาสาวสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ขณะที่ตัวสั่นราวกับว่าเธอเพิ่งหนีเพื่อชีวิตของเธอ ตอบว่า “ได้ค่ะ” หันกลับและกำลังจะจากไป เจนมองไปที่คนที่พุ่งเข้ามาเธอหยุดเล็กน้อย และเรียกเลขาสาวว่า “รอสักครู่”

"คุณดันน์ มี…มีอย่างอื่นอีกไหมคะ?”

เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เพิ่งจบการศึกษาในวันนี้ และรู้สึกยินดีที่สามารถเข้าสู่องค์กรขนาดใหญ่เพื่อทำงานที่นี่ได้ อย่างไรก็ตาม ในวันนี้เธอไม่สามารถหยุดไม่ให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญรายนี้จากการพุ่งเข้ามาได้ เธอกลัวมากว่าผู้จัดการทั่วไปของบริษัทจะไม่ชอบเธอที่ไม่สามารถทำงานง่าย ๆเช่นนี้ เธอเริ่มกระสับกระส่าย

ความเข้าใจเพิ่มขึ้นจากดวงตาของเจน และเธอลดตาของเธอลงเล็กน้อย “ไปเตรียมน้ำเปล่าหนึ่งแก้วแล้วเอามันเข้ามา”

“ค่ะ คุณดันน์”

เลขาสาวย้ายขาของเธอขึ้น และกำลังจะออกไป

ข้างหลังเธอ “แล้วก็ คุณไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก ฉันจะไม่ไล่คุณออกเพียงเพราะคุณอนุญาตให้พี่ชายของฉันเข้ามาในสำนักงานหรอกนะ”

เลขาสาวตอบกลับด้วยการพูดไม่ออก “โอ้” หลังจากผ่านไปห้าวินาที เธอแทบจะกรีดร้อง…พี่ชายของคุณดันน์???

เธอหันศีรษะไปรอบ ๆ และมองไปที่ชายป่วยโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเธอก็รู้สึกหวาดกลัวกับท่าทางที่คลุมเครือของชายหนุ่ม และรีบออกจากออฟฟิสไป

ความคิดของเจน ดันน์ดูแย่มาก

เจนลุกขึ้นยืน “ทำไมคุณไม่นอนพักอยู่ในโรงพยาบาล?”

“พักเหรอ?” ใบหน้าของเจสันแสดงสีหน้าเย้ยหยัน “ถ้าฉันพักผ่อนต่อไปฉันคงจะตายไปแล้วล่ะ”

เมื่อได้ฟังสิ่งนี้ เจนก็เลิกคิ้วขึ้น แต่ก็ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ก่อนที่การแสดงออกของเธอจะกลับมาเป็นปกติ เธอพูดเบา ๆ ว่า “โรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่พวกเขาช่วยเหลือผู้ที่กำลังจะตาย และรักษาผู้ป่วยบาดเจ็บ”

เจสันกัดฟันของเขาแน่น และจ้องมองเจนอย่างโกรธ ๆ “คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่ โรงพยาบาลไม่สามารถช่วยฉันได้”

“ถ้าแม้แต่หมอก็ไม่สามารถช่วยคุณได้ คุณวิ่งมาที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน” เจนตอบเบา ๆ

เจสันมองอย่างหนัก และมีร่องรอยของความโกรธอยู่ภายใต้ดวงตาของเขา “คุณอยากดูตอนที่ฉันตายโดยไม่ช่วยเหลือจริง ๆ เหรอ?”

เขาไม่ต้องการรออีกต่อไป เนื่องจากการทำเคมีบำบัดของเขา ผมของเขาจึงร่วงไปทั้งกำมือ ก่อนหน้านี้เขาเกลียดการสวมหมวกแก๊ป แต่ตอนนี้เขาต้องทำสิ่งที่เขาเคยเกลียดมาก่อน

เขาไม่สามารถทนได้หากไม่มียาเหล่านั้นเช่นกัน

เขาไม่ต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่เหมือนมนุษย์หรือเหมือนผี เขาไม่กล้านอนทุกคืนเพราะกลัวว่าเช้าวันรุ่งขึ้นเขาจะไม่ตื่นในตอนเช้า

เขาเกลียดเทพเจ้าที่ไม่ยุติธรรม

ทำไมเขาถึงเป็นโรคนี้!

มุมตาของเจนเหลือบไปมองไปยังหุ้นส่วนทางธุรกิจซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานนั่นคือคาลเลน เฟโรซ

เธอไม่ต้องการคุยเรื่องนี้กับเจสันต่อหน้าคนนอก

“กลับไปที่โรงพยาบาลก่อน ฉันจะไปเยี่ยมคุณที่โรงพยาบาลในตอนเย็น”

แม้ว่าพวกเขาจะไม่คำนึงถึงความรู้สึกของกัน และกัน แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำมันต่อหน้าคนนอกได้เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น เจสันได้อยู่ภายใต้เงามืดแห่งความตายมาเป็นเวลานานแล้ว เขากลัวมานานแล้วในขณะที่ต้องทนกับความเจ็บป่วยนี้ สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเขาไม่สามารถพิจารณาสิ่งต่าง ๆได้นอกจากชีวิต และความตายของเขา

“อย่าคิดว่าคุณจะโกหกฉันได้เพื่อที่ฉันจะจากไป เจนเพียงแค่คุณพูดมา คุณอยากเห็นพี่ชายของคุณตายจริง ๆ และไม่ช่วยฉัน!” เขาต้องการคำตอบ เขาไม่ต้องการรออีกต่อไป เขาไม่อยากตาย เขายังหนุ่มอยู่

ปากของเจนนิ่งเงียบ เธอไม่ได้ส่งเสียงแต่อย่างใด

เจสันมองแล้วมองอีกครั้งก่อนที่เขาจะพบกับแววตาที่ชัดเจน แต่มั่นคงของเธอ