บทที่ 287 ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจของคุณ

เจสัน ดันน์กัดฟันของเขา และมองไปที่เจน “ไม่ต้องห่วง! ฉันจะทำมันอย่างแน่นอน!” เขากล่าว “ฉันจะมีชีวิตอยู่อย่างดีงามแน่นอน” เขายิ้มอย่างเย็นชา “ อย่าเสียใจไป!”

เจนมองไปที่ร่างที่แน่วแน่ด้านหลังของเขาอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งมองไม่เห็นหลังของเขาอีกต่อไป เธอจึงผลักดันตัวเองอย่างแรงเพื่อจัดการกับทุกอย่างไว้ เธอชำเลืองมองผู้คนรอบข้าง "ไม่มีอะไรแล้ว ไปทำงานของคุณซะ"

ผู้คนที่อยู่ภายใต้การบริหารของเธอกระจัดกระจายไปทันทีเหมือนนก และสัตว์ร้าย

ทันทีที่เธอหันกลับมา เธอก็เห็นว่าเลขาสาวที่มือลวกกำลังนั่งยอง ๆอยู่กับพื้นเพื่อเก็บเศษขยะ

"อย่าไปเก็บมัน ฉันจะให้คุณลาครึ่งวัน ไปโรงพยาบาลเพื่อทำแผลบนมือที่ลวกของคุณ ขอให้คุณป้าที่ทำความสะอาดมาทำซะ ... " ในขณะที่เจนกำลังพูด เธอก็ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้และพูดต่อ "ลืมไป คุณไม่จำเป็นต้องบอกให้คุณป้าทำความสะอาดมา ไปโรงพยาบาลได้เลย"

เลขาสาวมองเจนอย่างซาบซึ้ง และพูดอย่างจริงจังว่า "ขอบคุณค่ะ คุณดันน์ ขอบคุณ ขอบคุณค่ะ"

โดยไม่รู้ตัว ความแข็งบนใบหน้าของเจนเริ่มนุ่มนวลขึ้น "ไปเถอะ เดินทางดี ๆ นะ อย่าเร่งรีบเพราะมีเวลา ถ้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลถาม คุณก็แค่บอกว่าฉันให้วันหยุดคุณเป็นการส่วนตัว"

เลขาสาวหันหลังเดินออกไป "คุณดันน์ คุณใจดีมาก คุณไม่เหมือนที่คนอื่นพูดเลยค่ะ"

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็ปิดปากด้วยความเสียใจ... ถ้าเธอพูดแบบนั้น เจ้านายจะรู้สึกว่ามีคนนินทาเธออยู่ข้างหลังเธอตลอดเวลา เธอมองไปที่เจนตรงหน้าเธออย่างระมัดระวัง แต่พบว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ได้ยินเธอเลย เจนเพียงยิ้มเบา ๆ และโบกมือให้เธอ "เร็วเข้า"

"หืม!" ทันทีที่เธอผ่อนคลาย ใบหน้าของเด็กน้อยของเธอก็มีรอยยิ้มเล็กน้อย “ขอบคุณนะ เจน” เธอยังร่าเริงและคมชัดเมื่อเธอพูด

สายตาของเจนมองไปทั่วใบหน้าที่อ่อนเยาว์นั้น มีความสงบสุขของผู้อาวุโสเพิ่มขึ้นในสายตาของเธอ

ในขณะนั้น จู่ ๆเธอก็รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้น และแก่ขึ้นในช่วงหลายปีที่ต้องเผชิญกับความยุ่งเหยิง

สภาพแวดล้อมเงียบสงบ และทางเดินว่างเปล่า มองไปที่สถานที่ก็ไม่พบร่างใด ๆ ให้เห็น ความเหนื่อยล้าที่คุ้นเคยเริ่มกำเริบขึ้นอีกครั้ง แต่เธอไม่สามารถปล่อยมันไปได้ เธอยังมีแขกอยู่

"คุณคาลเลน ฉันขอโทษจริง ๆ ที่ให้คุณเห็นภาพแบบนี้ในวันนี้" เธอกล่าวอย่างขอโทษ มันสุภาพ แต่ฟังดูเหินห่าง

เมื่อคาลเลนได้ยินคำนั้นแสงในดวงตาของเขาก็หรี่ลง ... เขายังไม่สามารถสนิทกับเธอได้งั้นหรือ?

เขามองไปที่ท่าทีสุภาพ แต่เหินห่างของผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอดูอ่อนโยน แต่ความจริงแล้วมีความรู้สึกเหินห่างเล็กน้อย ... สิ่งที่เขาคิดถึงคือเธอเมื่อสามปีก่อน

"เกี่ยวกับการเสริมความร่วมมือ ฉันได้พูดคุยเกี่ยวกับความคิดเห็นของดันน์ กรุ๊ป กับคุณแล้วคุณคาลเลนอาจคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ความร่วมมือหลังจากการเสริมจะเพิ่มผลประโยชน์ให้ทั้งคุณและฉันเป็นสองเท่า"

ในสายตาของคาลเลน จะเห็นได้ว่าเขารู้สึกผิดหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ ... เขาไม่ต้องการฟังคำพูดที่น่าเบื่อนี้ ดังนั้น ... พวกเขาจะไม่พูดถึงเรื่องครอบครัวหรือพูดถึงกันได้หรือไม่?

“คนเมื่อกี้เป็นลูกชายคนโตของดันน์” โดยปกติแล้วมันเป็นลูกชายคนโตของ ดันน์คน ๆ นั้นเคยพูดถึงตัวตนของเขาไปแล้วเมื่อกี้ สิ่งที่คาลเลนอยากจะพูดคือ ‘เจสัน ดันน์ฉันเคยได้ยินชื่อเขา เขาเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวมาสักพักแล้วหรือเปล่า? '

แม้ว่าเขาจะถามเจน แต่เขาก็พูดเหมือนกำลังบอกเล่า

ในแวดวงของเอส ซิตี้ใครไม่รู้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นใน ดันน์วันนี้บ้าง?

รวมทั้งเจสัน ดันน์ที่เป็นโรคที่รักษาไม่หาย

รวมถึงการเปลี่ยนเจ้าของของดันน์ กรุ๊ป

เจนไม่ตอบสนองต่อการสนทนา เธอลดตาลง เงียบ และฟังอย่างอ่อนโยน

คาลเลนสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเธออย่างเป็นธรรมชาติ มุมปากของเขาขมขื่น ... เธอช่างฉลาดจริง ๆ

หากเธอไม่ตอบกลับแสดงว่าเธอกำลังปฏิเสธการสนทนาในหัวข้อนี้

"เจน" ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกมา และจับฝ่ามือของเจน “เจน ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ผมเชื่อในตัวคุณ” คาลเลนแสดงท่าทีจริงจัง และเคร่งขรึมมากของเขา

เจนไม่ได้ผละออกจากฝ่ามือของอีกคนในทันที สายตาของเธอเคลื่อนลงทีละนิดและหยุดลงบนฝ่ามือของเธอที่ถูกเขากุมไว้ มันเงียบมากจนเธอแม้กระทั่งได้ยินเสียงหายใจของเธอ