บทที่ 288 สิ่งที่คาลเลนทำผิดไปหมด

ซัคมองเพื่อนของเขาแล้วรีบกลับ ก้าวของเขาแสดงให้เห็นว่าเขารีบร้อน

"ผีกำลังไล่ตามคุณเหรอ?" เขาเลิกคิ้วที่เหมือนดาบของเขา และพูดติดตลก

คาลเลนเดินไปรอบ ๆ ข้างของซัคพร้อมกับก้าวย่างที่ยิ่งใหญ่ของเขา เขาเดินไปที่ตู้ไวน์ และเปิดประตูกระจก เขาไม่ได้มองไปที่สิ่งที่เขากำลังเลือก และเพียงแค่หยิบขวดวิสกี้ขึ้นมาอย่างลวก ๆ เขาคลายเกลียว และเทมันเข้าปากของเขาด้วยคำใหญ่ ภายในไม่กี่วินาทีวิสกี้ขวดใหม่เกือบหมดไปครึ่งขวดแล้ว

ซัครีบวิ่งไปหยิบขวดออกไปจากคาลเลน “แอลกอฮอล์ไม่ควรที่จะดื่มแบบนี้”

คาลเลนหายใจเข้าอย่างหนัก และกลิ่นรุนแรงของแอลกอฮอล์ก็คลุ้งไปในอากาศ

ซัควางวิสกี้ในมือของเขาลง ถอยหลังสองก้าว แล้วนั่งลงบนโซฟาที่นั่งเดี่ยวสีกาแฟ “ไหนเล่าให้ฟังหน่อยสิ ทำไมวันนี้นายยุ่งเหยิงจัง?”

คาลเลนยืนอยู่ที่ด้านข้างของบาร์โดยมีแขนครึ่งหนึ่งของเขาวางอยู่บนเคาน์เตอร์ หลังมือของเขายันอยู่ที่หน้าผากของเขา กลิ่นแอลกอฮอล์กำลังอบอวลอยู่รอบตัวเขา ขนตาสีอ่อนของเขาสั่นระริก เขาไม่ตอบอยู่นาน

ซัคเป็นนักธุรกิจที่ฉลาด ดังนั้นเขาจึงเป็นคนอนุรักษ์นิยม และยังโหดเหี้ยมโดยธรรมชาติ “เลขาของคุณบอกว่าคุณไปที่ดันน์ กรุ๊ป คุณพบกับความล้มเหลวมาใช่ไหม?”

คนที่บาร์ไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดอะไรเลย

ดวงตาของซัคเป็นประกาย "เธอปฏิเสธคุณงั้นเหรอ?"

ประโยคธรรมดานี้กระตุ้นคาลเลน ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าของเขาขึ้นและตะโกนว่า "ไม่!"

ซัคยันหน้าผากของเขา และมองเขาด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

"งั้น... " คาลเลนเอนตัวลงบนบาร์อย่างหดหู่ และพูดอย่างเยาะเย้ย "นายชนะ"

ซัคยิ้มเล็กน้อย ความเข้าใจผ่านเข้าไปในหัวใจของเขา

"แต่คุณคิดผิด" ร่างกายของคาลเลนอ่อนตัวลง และร่างสูงของเขาก็ไถลไปบนเก้าอี้นั่งเล่นหน้าบาร์ "เธอไม่ได้ปฏิเสธฉัน และฉันก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ"

ในสายตาที่แคบของซัค มีความประหลาดใจที่หายวับไป “แล้วทำไมนายดูยุ่งเหยิงล่ะ?”

"เรากำลังคุยกันเรื่องงานแล้วเจสัน ดันน์ก็บุกเข้ามา"

ซัคเลิกคิ้วของเขา "พี่ชายของเธอเหรอ? ลูกชายคนโตของดันน์ใช่ไหม?"

คาลเลนพยักหน้า "ใช่ เขานั่นล่ะ"

"เขาควรจะอยู่ในโรงพยาบาล เจสัน ดันน์ ลูกชายคนโตของดันน์เป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ทุกคนในแวดวงธุรกิจทั้งหมดรู้เรื่องนี้"

“ใช่ เขาควรจะอยู่ในโรงพยาบาล” ทันใดนั้นคาลเลนก็หัวเราะเบา ๆ ด้วยคำพูดประชด “ไม่มีใครไม่กลัวความตาย”

การพูดคุยจบลงที่นั่น คนฉลาดสามารถเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปเพียงแค่ฟังประโยคนี้

น่าเสียดายที่ซัคเป็นคนฉลาด

ริมฝีปากบางของเขายกขึ้นอย่างเบื่อหน่ายเขาฟังดูเกียจคร้าน “โอ้ฉันเข้าใจแล้ว”

คำว่า ‘เข้าใจ’ แล้วแสดงว่าเขาเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว

“เขามาขอร้องให้น้องสาวของเขาช่วยชีวิตเขาเพื่อให้มีชีวิตรอด ... เฮ้เขาไม่เป็นไรจริง ๆ ทำไมเขาไม่คิดเกี่ยวกับร่างที่ไม่แข็งแรงของน้องสาวของเขา และมันยากแค่ไหนที่เธอจะปกป้องตัวเอง? และเขา อยากให้น้องสาวบริจาคไขกระดูกให้เขาเนี่ยนะ?”

คำพูดของซัคนั้นเฉียบคมในขณะที่เขาหัวเราะเยาะ "เขามาที่นี่เพื่อขอร้อง แต่ก่อนหน้านี้เขาทำอะไรไปบ้างล่ะ?"

"ก่อนหน้านี้?"

คาลเลนไม่รู้อะไรมาก

ซัคกวาดผ่านใบหน้าของคาลเลนอย่างมีความหมายซึ่งลึกราวกับถูกสลักด้วยมีด "ทำไม? คุณก็ไม่รู้เหมือนกันหรือว่า? เธอติดคุกน่ะ"

คาลเลนพยักหน้า แน่นอนว่าเขารู้เรื่องนี้

“ถ้าอย่างนั้นคุณควรรู้ว่าดันน์ทอดทิ้งเธอในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเธอ และตัดขาดความสัมพันธ์ของพวกเขาโดยสิ้นเชิง

“ตอนนี้มีหลายสิ่งที่พวกเขาต้องการเธอ พวกเขากำลังขอความช่วยเหลือจากเธออย่างไร้ยางอาย”