บทที่ 301 เขารู้สึกปลอดภัยใช่ไหม?

เจนมองลึกเข้าไปในตาของ ซูซี่ ทอมสัน

“คุณกำลังใช้ครอบครัวดันน์ เพื่อคุกคามฉันอยู่หรือเปล่า?”

“เจน ดันน์ ถ้าคุณแฉฉัน คนทั้งโลกก็จะได้รู้ว่าครอบครัวดันน์ไม่มีอะไรมากไปกว่าเปลือกที่ว่างเปล่า”

“ฉันดีใจที่จะเห็นคุณสูญเสียทุกอย่าง”

“ถ้าเป็นคุณ คนที่สูญเสียทุกอย่างไป คุณจะยังคงยืนอยู่ต่อหน้าฉัน และถามฉันว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ด้วยท่าทางที่ห่างเหินแบบนี้ได้ไหม?”

เธอเกลียด เจน ดันน์ เจนมีสิทธิอะไรที่ทำตัวสูงส่งและยิ่งใหญ่กว่าเธอ?

คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทาสรับใช้จะมีชีวิตที่ดีกว่าเธอมาก ๆ ในอีกสามปีต่อมาได้อย่างไร?

เจน ดันน์ ที่สกปรก และต่ำต้อย จะมาเปรียบเทียบกับเธอได้อย่างไร?

“คุณมีความสามารถอะไร? ถ้าไม่ใช่แค่สืบทอดธุรกิจของพ่อต่อ?

“ทุกสิ่งที่คุณมีในตอนนี้ มันก็มาจากบุญเก่าจากครอบครัวของคุณทั้งหมด”

"ไม่ ไม่ใช่สิ”

“คุณขโมยทุกอย่างมาจากครอบครัวของคุณเอง”

“เจน ดันน์ คุณไม่ใช่แค่ต่ำต้อยเท่านั้นนะ แต่คุณยังเป็นคนชั่วร้ายอีกด้วย”

“คุณนี่ไม่เว้นแม้กระทั่งครอบครัวของตัวเองเลยเหรอ?”

ปัง! มือของโครเกอร์สั่นขณะที่เขาพูดว่า “คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร! คุณดันน์ได้กล่าวไปแล้วว่าจะปล่อยให้ผ่านไป เมื่อไหร่คุณจะหยุดสร้างปัญหา!”

ทันใดนั้นซูซี่ก็บ้าคลั่งและหันหน้าไปอย่างดุร้าย ขณะที่เธอจ้องมองไปที่โครเกอร์หัวล้าน เธอพูดขึ้นว่า “แล้วคุณคิดว่าตัวเองดีมากนักหรือไงกัน?

“ตอนนั้นคุณไม่ได้ดูถูกผู้หญิงคนนี้ด้วยหรือไง คุรไม่ได้พูดว่าเธอเป็นคนโหดเหี้ยม และจะไม่ไว้ชีวิตครอบครัวของตัวเองด้วยซ้ำหรอกหรอ!”

ใบหน้าของโครเกอร์เปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเมื่อเขามองไปที่ใบหน้าของเจน “คุณดันน์ ไม่ใช่…ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ!”

“อย่าปฏิเสธไปเลย คุณมีความกล้าที่จะพูดมันออกมา แต่ไม่กล้าที่จะยอมรับมันหรอ?

“อย่างน้อย ๆ ฉันก็ดีกว่าคุณในเรื่องหนึ่ง ฉันยอมรับในสิ่งที่ฉันทำไปแล้ว! คุณกล้าพอไหมที่จะยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำ!

“เจน ดันน์ คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ได้รับการยอมรับจริง ๆ หรอ?

“คุณรู้ไหม ว่าทั้งออฟฟิศเรียกคุณว่าอะไร?

“แบล็ค วิโดว์!

“อ้อ ฉันลืมไปว่าคุณเป็นแค่นักโทษกลับเนื้อกลับตัว ที่เรียนไม่จบแม้แต่ระดับมัธยมปลายด้วยซ้ำ คุณจะรู้ความหมายของ แบล็ค วิโดว์ ได้อย่างไร?

“คุณต้องการให้ฉันอธิบายให้คุณฟังไหม?”

เจนเพียงแค่มองไปที่ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของคนตรงหน้าเธออย่างเงียบ ๆ ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยโกรธเรื่องนี้มาก่อน ดังนั้นในตอนนี้เธอจึงไม่ได้โกรธอะไรในเรื่องนี้

“คุณพูดจบแล้วหรือยัง?”

ซูซี่จ้องมองเจน จากนั้นเจนก็เปิดปากพูดอย่างแผ่วเบาว่า “ซูซี่ ทอมสัน คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมเพิกเฉยต่อความจริงที่ว่าคุณรั่วไหลปล่อยความลับของฉัน และปล่อยให้ผ่านไปเฉย ๆ ?”

เส้นเลือดที่คอของซูซี่ปูดบวมด้วยความโกรธจนถึงจุดที่โผล่ออกมาให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า นั่นคือสิ่งที่เธอไม่ชอบในตัว เจน ดันน์ มาก ๆ

"แล้วคุณยังต้องการอะไร?" เจนถอนหายใจเบา ๆ

ซูซี่จ้องมองเธอ “ฉันไม่ต้องการความสงสารจากคุณ! คุณกำลังทำสิ่งนี้เพื่อใคร?”

“นี่จำเป็นจริง ๆ หรอ…ซูซี่ ทอมสัน ฉันไม่ได้ขอรายละเอียดจากคุณเกี่ยวกับการรั่วไหลของความลับนี้ ฉันไม่ได้ถามว่าคุณทำโดยตั้งใจหรือเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

“คุณรู้ไหม ว่าทำไมฉันถึงไม่ใส่ใจเรื่องนี้?

“ถ้าคุณซูซี่ ทอมสัน ต้องการที่จะทำลายครอบครัวดันน์จริง ๆ ตอนนี้คุณคงทำไปแล้ว ด้วยจำนวนสื่อในวันนี้ สิ่งที่คุณต้องทำคือกระจายข่าวเกี่ยวกับ บริษัทดันน์ กรุ๊ป ที่เผชิญกับการหยุดชะงักของห่วงโซ่ทางการเงิน และคนทั้งโลกจะได้รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้”

ดวงตาใส ๆ ของเจนจ้องไปที่ดวงตาของซูซี่อย่างไม่กะพริบ

“อย่างไรก็ตาม ณ ตอนนี้มีเพียง คาลเลน เฟโรซ เท่านั้นที่รู้เรื่องนี้”

เธอคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว ในขณะที่ยังอยู่ที่สำนักงาน

สื่อก็เป็นเหมือนกับจดหมายติดปีกที่แพร่สะพัดได้อย่างรวดเร็ว หากมีใครต้องการให้โลกรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้โลกก็คงจะรู้ไปนานแล้ว