บทที่ 51 ใช้เวลาค่ำคืนนี้กับฉัน

เธอขัดขืนเขา แต่เขายิ่งใช้กำลังกับเธอมากขึ้นเท่านั้น

เพี้ยะ!

มีเสียงตบดังขึ้น และทันใดนั้นเสียงรอบข้างก็เงียบลง

ฌอนมองไปที่ผู้หญิงที่ถูกตรึงไว้ข้างใต้เขาด้วยความไม่เชื่อ มือของเธอสั่นอย่างรุนแรงขณะที่เธอมองเขาด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด

ฌอนจ้องมองไปที่ผู้หญิงที่นอนอยู่บนผ้าปู เธอไม่ได้ตบเขาแรงเกินไป และมันก็ไม่ได้เจ็บเลยสักนิด อย่างไรก็ตามนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตอภิสิทธิ์ชนของท่านสจ๊วต ผู้ซึ่งเป็นผู้นำของสจ๊วต เอ็มไพร์ ที่ได้รับการยกย่องของเมืองเอสซิตี้ ตัวเขา ฌอน สจ๊วตได้ถูกใครบางคนตบ ริมฝีปากบางของเขากดเป็นเส้น และเขามองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ข้างใต้เขา ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน และลงจากเตียงหันหลังให้เจนขณะที่เขาพูดว่า

"เปลี่ยนชุดที่เปียกของเธอซะ อย่าทำให้เตียงฉันเปียก"

เขาโยนกางเกงวอร์มผู้ชายตัวใหม่ให้กับเธอ พวกมันลงบนมือของเธออย่างพอดี

เจนกระพริบตา เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมา เขาข่มอารมณ์โกรธของเขาขณะที่เขาออกจากห้องภายใต้สายตาที่จับจ้องของเจน "รีบเปลี่ยน เร็ว อีกไม่นาน เอลิออร์ ไวท์ จะเข้ามาตรวจร่างกาย"

ให้เธอตรวจร่างกาย?

“แต่ฉันไม่ได้ป่วยนะ”

“ถ้าคุณไม่ป่วยทำไมจู่ๆคุณถึงหมดสติแบบนั้นล่ะ?”

เขาตอบกลับด้วยความเย็นชา

"ฉันบอกคุณว่าฉันไม่ได้ป่วยไง"

"และผมบอกให้คุณเปลี่ยนกางเกงออก ก็ทำไปเถอะ หยุดพล่ามซะ คุณกำลังทำให้เตียงของผมสกปรก"

ด้านหลังของชายหายไปทางประตูห้องนอนขนาดใหญ่ที่เขาปิดด้วยเสียงดังปัง

เจนมองไปที่กางเกงวอร์มผู้ชายข้างๆมือเธอ

หลังจากลังเลอยู่บ้างเธอก็พยุงตัวขึ้นและค่อยๆเปลี่ยนกางเกงที่เปียกชื้นออก

ต่อมาไม่นานมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น “เจน? นี่ผมเอง”

เอลิออร์ ไวท์ ยืนอยู่นอกประตูเคาะประตูอย่างสุภาพ "ถ้าคุณไม่พูดอะไร ผมเข้าไปนะ ตกลงไหม?"

เจนหน้าขาวทันที “อย่า…เข้ามา…”

มันสายเกินไปแล้ว…

เอลิออร์ยืนอยู่ที่ประตู และมองไปที่เจน สายตาของเขากวาดมองเธอขึ้นลงมีรูปลักษณ์แปลกประหลาดปรากฏในดวงตาของเขา

เจน ดันน์ สวมเสื้อผ้าของ ฌอน สจ๊วต

"นี่พวกคุณเพิ่งจะออกกำลังกายบางอย่างร่วมกันใช่ไหม?"

"ฮะ?"

เอลิออร์แค่พูดตลก แต่เมื่อเขาเห็นว่าเจนมีปฏิกิริยาตอบสนองช้าแค่ไหนเขาก็ส่ายหัว คำตอบสำหรับคำถามของเขาค่อนข้างชัดเจน

เขาเดินไปหาเจน และเธอก็หน้าซีดลง

"ไม่ต้องกังวลผมแค่ตรวจร่างกายตามปกติเท่านั้น"

“ฉันไม่ได้ป่วย”

"ผมแค่ตรวจเฉย ๆ ไม่มีอันตรายหรอก"

"ไม่จำเป็น ฉันไม่ได้ป่วยจริงๆ"

ทันใดนั้นเอลิออร์ก็เงยหน้าขึ้น และมองไปที่เจนด้วยรอยยิ้มครึ่ง ๆ กลาง ๆ "เฮ้ เจนคุณซ่อนอะไรอยู่?"

เจนตกใจ “ฉันแค่…ฉันไม่ได้ป่วย ฉันแค่ไม่ชอบหมอ แค่นั้นล่ะ”

เอลิออร์ยกคางขึ้นไปทางประตู "คุณต้องการให้ผมเรียกเขามาที่นี่และบอกเขาว่าตอนนี้คุณพิการไปแล้วหรือไม่?"

เจนเบิกตากว้างทันที!

นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เธออยากให้ใครพูดถึง เป็นสิ่งที่เธอไม่อยากรับรู้มากที่สุด!

ที่จะคิดว่าอาจมีคนเอ๋ยถึงมันต่อหน้าผู้ชายคนนั้น คนที่เป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้!

“คุณรู้ได้ยังไง…อ๋อ…แน่นอน” เธอแทบจะไม่ได้เริ่มถามว่าทำไมเอลิออร์ถึงรู้เรื่องนี้ ก่อนที่เธอจะหยุดและทันใดนั้นก็พูดว่า "แน่นอน"

เอลิออร์มองไปที่เจนผ่านดวงตาที่หรี่ลง เขาเริ่มมีความคิดจาง ๆ ว่าอะไรเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตามหากสิ่งต่างๆเกิดขึ้นจริงอย่างที่เขาเดาแล้วล่ะก็ ...

เอลิออร์มองไปที่เจนด้วยความสงสาร…ช่างเป็นตัวละครที่น่าเศร้าจริงๆ

"คุณเคยคิดบ้างไหมว่าคุณอาจเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง?" อย่างน้อยที่สุด เขาคิดว่าไม่ว่าฌอนจะเกลียดเจนมากแค่ไหนเขาก็คงไม่โหดร้ายถึงขนาดสั่งให้คนมาเอาไตของเธอ

"มันเป็นอดีตไปแล้ว นอกจากนี้ ฉันสมควรได้รับสิ่งนี้แล้ว" ผู้หญิงคนนี้เคยเป็นผู้หญิงที่ดังที่สุด และภาคภูมิใจที่สุดในย่านเดอะบันด์ แต่ที่นี่ และตอนนี้เธอพูดสิ่งเหล่านั้นโดยปราศจากอารมณ์ในชีวิต เหมือนคนแก่ที่มีชีวิตอยู่มาหนึ่งศตวรรษ และถึงจุดจบของชีวิตเธอ

เอลิออร์ ตกตะลึง!

แม้ว่าเขาจะเคยเห็นเธอคุกเข่าให้ฌอนโดยไร้ศักดิ์ศรี แต่ความรู้สึกก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเมื่อผู้หญิงคนนี้ให้เขาสนใจเป็นอย่างมาก!

ความต่ำต้อย และความนับถือตนเองอย่างต่ำของเธอพรั่งพรูออกมาจากทุกคำพูด

"คุณสูญเสียไต และทั้งหมดที่คุณพูดได้คือ 'ทั้งหมดมันเป็นเรื่องของอดีต'?" เอลิออร์จำใบหน้าที่อวดดีและมั่นใจในตอนนั้นได้ ในตอนนั้น เจน ดันน์ มีผู้ชายมาจีบมากมายจากครอบครัวที่มีชื่อเสียง แต่ผู้หญิงคนนี้ในตอนนี้…เขาคิดว่าสามปีที่ผ่านมามีเพียงการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกของเธอ แต่ดูเหมือนว่ามันยังสร้างความว่างเปล่าในบางสิ่งที่อยู่ลึกลงไปในกระดูกของเธอด้วย

“คุณคิดว่าคุณสมควรได้รับสิ่งนั้นจริงๆ เหรอเจน?”

เจนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเอลิออร์ พูดซ้ำ ๆ เหมือนหุ่นยนต์ "ใช่ฉันสมควรได้รับมันทั้งหมด" ใบหน้าของเธอแข็งทื่อจนดูไม่มีชีวิตชีวา!

การจ้องมองของเอลิออร์เต็มไปด้วยความผิดหวัง ดังนั้น ตัวตนของเจนดันน์ได้หายไปแล้วอย่างแท้จริง เธอจะไม่กลับมาอีก

"ผมจะตรวจร่างกายให้คุณตอนนี้ โปรดให้ความร่วมมือกับผมด้วยนะ" เอลิออร์กลับไปสู่ธุระของเขาและเขาจะไม่ปล่อยเจน หลบหนีเรื่องนี้ออกไป “ ผมแนะนำให้คุณอย่าขยับตัวไม่งั้น ผมอาจทำร้ายคุณโดยไม่ได้ตั้งใจ หรือ คุณต้องการให้ผมเรียกฌอนเข้ามาในนี้?

คำพูดสุดท้ายของเขาทำให้เจนนิ่งสนิท