บทที่ 52 ความกังวลภายใต้การแสดงออกที่เย็นชา และรุนแรง

มีบางอย่างเคลื่อนไหวข้างหลังเขา

"ยืนอยู่ตรงนั้น คุณจะไปไหน?" ฌอนหรี่ตาจนแทบจะปิดจ้องไปที่ผู้หญิงที่ขี้อายตรงหน้า

"ไปทำงาน" เจนพูดช้าๆ

ทันใดนั้น!

ความโกรธในใจของชายคนนั้นก็ลุกลามมากขึ้น และใบหน้าหยกอันเย็นชาของเขาก็ไม่สามารถอ่านได้ เขาถาม "ทำงานหรอ? ด้วยร่างกายที่บาดเจ็บของคุณตอนนี้ อ่ะเหรอ?" ทุกสิ่งที่ผู้หญิงโง่คนนี้คิดคือเกี่ยวกับเงิน ตอนนี้เธอแทบเอาชีวิตไม่รอด และสิ่งแรกที่เธอพูดถึงเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็คือเงิน เธอสนใจอะไรอีกไหมนอกจากเรื่องเงิน?

โอ้…ยังมีอีกอย่างหนึ่ง!

ซัค ลูคัส!

ผู้ชายที่เธอเอาแต่พึมพำถึง แม้ในยามหลับ! ซัค ลูคัส!

“คุณสจ๊วต ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะไปทำงานแล้วนะ” เธอยังขี้อาย และจองหองเช่นเคย หลังของเธองอราวกับว่ากระดูกสันหลังของเธอไม่สามารถยืดตรงได้อีก เมื่อฌอนเห็นเธอเป็นเช่นนั้น เขาก็รู้สึกถึงความโกรธที่อธิบายไม่ได้ และร่องรอยของ ... ความทุกข์ที่เขาตั้งใจเพิกเฉยมัน

งาน งาน ทั้งหมดที่เธอเคยทำคืองาน ...

"ดี ในฐานะนายจ้างของคุณ ฉันมีความสุขที่ได้มีพนักงานที่ขยันขันแข็งเช่นคุณ เนื่องจากคุณรักงานของคุณมาก จงใช้ความขยันของคุณทำเงินให้ได้ห้าล้านในหนึ่งเดือน"

เจนรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลมอีกครั้ง เธอหันกลับไปมองชายคนนั้นที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความไม่เชื่อ เสียงของเธอสั่นระริกขณะที่เธอถาม "คุณสจ๊วต คุณบอกให้ฉันหาเงินห้าล้านมาใส่ในการ์ดใบนั้นภายในหนึ่งเดือน หรอ?"

ฌอนไม่ตอบคำถามของเธอ เพียงแค่โบกมือให้เธอด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา “กลับไปทำงานเถอะ ฉันเชื่อในตัวเธอ เธอเป็นพนักงานดีเด่น” เขาให้กำลังใจเธอ “ตั้งใจทำงานนะ ฉันเชื่อในตัวเธอ”

ใบหน้าเยาะเย้ยอย่างไม่ละอาย ทำให้เจนหน้าซีด ริมฝีปากของเธอสั่นระริกขณะที่เธอมองผู้ชายคนนั้นอย่างจริงจัง ดวงตาของเธอเบิกกว้าง เธอมองเขาราวกับว่าเธอไม่สามารถมองอะไรได้อีกนอกจากผู้ชายคนนั้น จากนั้นเธอก็เปิดปากอย่างช้าๆ ขยับริมฝีปากของเธอ ในท้ายที่สุด…เธอไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำวิงวอนขอความเมตตา

"เข้าใจแล้วค่ะ คุณสจ๊วต" เธอพูดเบา ๆ ขณะที่ดวงตาสีดำคู่นั้นจ้องมอง เจนก็มุ่งหน้าตรงไปที่ลิฟต์

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง ชายบนโซฟาก็ยิ้มออกมา ใบหน้าที่เย็นชาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่กระหายเลือด ... ก่อนหน้านี้ เธอจะคุกเข่าลงและร้องขอด้วยการยั่วยุเพียงเล็กน้อย แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถแม้แต่ร้องขอความเมตตา เธอเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อไหร่ กันนะ? เมื่อตอนที่เธอได้พบกับ ซัค ลูคัส ครั้งแรก

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และพูดว่า "เจ้าหน้าที่สืบสวน ซัค ลูคัส" ทั้งหมดที่เขาพูดคือคำสั้น ๆ สามคำในโทรศัพท์ แต่หลังจากที่ฌอนวางสาย และถือมือถือไว้ในมือเขา ทันใดนั้นเขาทุบมือถือใส่หน้าจอทีวีเอลอีดีอย่างโหดเหี้ยม!

ไม่นาน โทรศัพท์ที่ประตูลิฟต์ก็เริ่มส่งเสียงบี๊บ ฌอนกดปุ่มบนรีโมทคอนโทรลที่เขาใช้เพื่อเข้าถึงเพนเฮาส์ทั้งหมด อูโน่พูดผ่านอินเตอร์คอม ว่า "บอส คุณไวท์มีคนส่งยามาให้ ให้ผมพามันขึ้นไปชั้นบนเดี๋ยวนี้เลยไหมครับ?"

"ส่งให้ อโลร่า สมิธ และบอกให้เธอเอาให้ผู้หญิงคนนั้น" ฌอนกำลังจะวางสายแต่จู่ ๆ เขาก็นึกบางอย่างได้และพูดเสริมว่า "บอกเธอว่าอย่าพูดถึงฉันกับผู้หญิงคนนั้น"

อูโน่รับทราบ และฌอนก็พูดขึ้นหลังจากที่คิดบางอย่างได้ "หลังจากที่คุณส่งยาให้อโลร่าแล้ว ให้ตรวจสอบทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องของ จอห์น เดนแฮมวันนี้ ฉันต้องการรู้ทุกรายละเอียดอย่าพลาดอะไรเด็ดขาด ได้ยินไหม?”

“รับทราบครับ เจ้านาย”

“ไปจัดการ ได้แล้ว”

…

อูโน่เคาะประตูและได้ยินเสียงตอบรับ "เข้ามา" จากข้างใน เขาเปิดประตูและเข้าไปในห้อง