บทที่ 54 การสืบค้น

สามคำนั้น – บอสใหญ่ ผู้จัดการโคลอาจไม่รู้ว่าใครคือบอสใหญ่ แต่บุคคลที่มีส่วนร่วมกับชื่อเสียงอันยาวนานของอีสต์ เอ็มเพอเรอร์ต้องเป็นคนใหญ่โตอย่างมาก

อย่างไรก็ตามตอนนี้ อโลร่ากำลังบอกความลับนั้นกับเธอ “บอสใหญ่” คือคนที่ช่วยเจน ดันน์

บอสใหญ่เป็นเพียงคำเดียวที่ใช้เรียกกับนักธุรกิจที่ร่ำรวย และมีอิทธิพลมากผู้อยู่เบื้องบนของพวกเขา

ผู้จัดการโคลถึงกับเข่าอ่อนจนเธอล้มก้นกระแทกลงบนพื้น มีเสียงอื้อในหูของเธอ อโลร่าไม่ได้บอกรายละเอียด แต่มันก็เพียงพอแล้วสำหรับผู้จัดการโคลที่จะเข้าใจบางสิ่งในตอนนี้

หัวของเธอยุ่งเหยิง ทันใดนั้น ผู้จัดการโคลก็สังเกตเห็นถึงความแจ่มแจ้งและเธอก็เงยศีรษะขึ้นทันที เธอร้องไห้ “ฉันไม่รู้อะไรเลยว่าเจน ดันน์อยู่ที่ไหนวันนี้ เดี๋ยวนะ อโลร่า ฉันจะไปและตรวจสอบเรื่องนี้”

แน่นอนว่า ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากจะตายจะต้องโยนความผิดให้เจน ดันน์

ถ้าเธอรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือระหว่างเจน ดันน์ที่น่าเกลียดกับบอสใหญ่ เธอคงไม่ทำอย่างงั้นในเรื่องที่เธอไม่ลงรอยกับเจน ดันน์ในเกือบทุกเรื่อง ... มันไม่เหมือนกับว่าเธออยากที่จะตาย

ความสงสัยเพิ่มขึ้นในใจของอโลร่า เธอคิดว่าเธอรู้จักผู้หญิงคนนี้ที่มีนามสกุลโคลค่อนข้างดี และเชื่อว่าเธอจะไม่โกหกเรื่องแบบนั้น

อย่างไรก็ตามหากผู้หญิงคนนี้ที่มีนามสกุลโคลไม่ได้วางแผนเรื่องนี้ เจน ดันน์ …คงเป็นอีกฝั่งหนึ่ง ผู้จัดการโคลก็ออกไปข้างนอกจับใครก็ตามและถามว่า“ เธออยู่ที่ไหน?”

“ฮะ-?”

“เจน ดันน์! เธออยู่ที่ไหน!"

“ธะ – เธออยู่ในห้องพักแขก ผู้จัดการโคล ทำไมคุณถึงมองหาเจน ดันน์…”

ก่อนที่คน ๆ นี้จะพูดจบประโยค ผู้จัดการโคลก็หายไปเหมือนสายลม

“เอ่อ…”

“เจน ดันน์ครั้งนี้เธอไปทำอะไรอีกที่เธอยั่วยุให้อโลร่าต้องเคลื่อนไหวและทำให้ผู้จัดการโคลต้องตามหาเธอด้วยตัวเองอย่างนี้?”

“ทำไมคุณถึงสนใจว่าเธอกำลังทำลายตัวเองอย่างไร?”

“คุณมีเหตุผล”

ในขณะที่พวกเขากำลังพูดเรื่องนี้ออกไป ผู้จัดการโคลก็เข้ามาในห้องพักแขกดังพายุเฮอริเคน “ เจน ดันน์ เธอ…” เธอเคยพูดถึงเจน ดันน์ด้วยทัศนคติแบบนี้ ทันใดนั้น คำพูดของอโลร่าก็ดังก้องอยู่ในใจของเธอ เธอกระเอมอย่างเชื่องช้าและอ่อนเสียงของเธอ

"คุณสบายดีไหม?"

เจน ดันน์งุนงง ผู้จัดการโคลเริ่มดูแลเธอดีตั้งแต่เมื่อไหร่?

"ฉันสบายดี"

“ฉัน…ฉันอยากถามเธอเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องวีไอพีบนชั้นหกวันนี้”

ร่างกายของเจน ดันน์แข็งทื่อไปชั่วขณะ

“ไม่ต้องกังวล” ผู้จัดการโคลพูดอย่างนุ่มนวล “ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมคุณถึงอยู่บนห้องส่วนตัวชั้นหกในเมื่อวันนี้ฉันไม่ได้มอบหมายงานอะไรให้คุณที่นั่นเลย”

ในขณะที่ถามเจน ดันน์ เธอก็คิดในใจว่าเจน ดันน์ ไม่ได้เป็นคนที่โลภเงินใช่ไหม? ท้ายที่สุด ทุกคนในอีสต์ เอ็มเพอเรอร์ก็จะรู้แม้ว่าสิ่งที่เจน ดันน์ทำจะถูกปกปิดไว้ก็ตาม '

หากเธอสามารถเพิกเฉยต่อศักดิ์ศรีของตนเองเพื่อเงิน เธออาจต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อมันด้วยเช่นกัน

“มีคนโทรมา” เจน ดันน์ไม่ได้ใช้ความคิดกับมันมากเกินไป นอกจากนี้ เธอยังคิดว่าผู้จัดการโคลแค่กำลังทำการตรวจสอบตามปกติเท่านั้น อย่างไรก็ตาม มันไม่สมควรเลยที่เธอจะไปที่ห้องวีไอพีส่วนตัวชั้นหกโดยไม่ได้รับคำสั่งและการอนุญาตจากเธอ

ผู้จัดการโคลเลิกคิ้วของเธอขึ้น "ใคร?" ดวงตาของเธอคมขึ้นทันทีเมื่อพวกเขาจ้องไปที่เจน ดันน์

“ฉันไม่รู้ บางทีลูกค้าอาจร้องขอมา เขาเรียกหาฉันเป็นการส่วนตัว”

“เป็นอย่างนั้นหรอ? เมื่อคุณอยู่ที่นั่น มีพนักงานคนอื่นอยู่ในห้องส่วนตัวด้วยหรือไม่?” หลังจากนั้นเธอก็เริ่มรู้ จับประเด็นหลักได้ในครั้งเดียว

“ซู…” เจน ดันน์เพิ่งพูดว่า ‘ซู’ เมื่อเธอหยุดพูดอย่างกะทันหัน

เธอไม่ใช่คนโง่ เธอทบทวนคำพูดของผู้จัดการโคลในใจของเธอสองสามครั้งและตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้นในทันที ผู้จัดการโคลไม่เพียงแต่ตั้งคำถามกิจวัตรประจำวันทั่วไปกับเธอเท่านั้น แต่เธอยังสอบถามข้อมูลจากเธอด้วย

เธอเม้มริมฝีปาก ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดซูซี่ ทอมสัน แต่เธอไม่ต้องการฟ้องเกี่ยวกับคนอื่นลับหลัง

"มันคือใคร?" ผู้จัดการโคลถามอีกครั้ง