บทที่ 56 ฉันจะเติมเต็มความปรารถนาของคุณ

ไม่แน่ใจว่ามันเป็นแค่จินตนาการของเธอหรือด้วยเหตุผลอื่น ๆ เธอรู้สึกเหมือนว่าระยะทางจากทางเดินไปจนถึงลิฟต์เต็มไปด้วยตะปู ทุกย่างก้าวที่เธอทำรู้สึกเหมือนเหยียบตะปู

เจน ดันน์ ยังคงเงียบขณะที่เธอเดินตามหลังอูโน่ไป

ประตูลิฟต์อยู่ตรงหน้าพวกเขา อูโน่หยุดเดินชั่วขณะและทำท่าทาง "กรุณาเข้าไป" ให้กับ เจน ดันน์ ที่อยู่ข้างหลังเขา “ได้โปรดครับ คุณหนูดันน์”

“คุณ…” เจน ดันน์ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอเหลือบมองไปที่อูโน่ ที่กำลังมองหน้าเธอด้วยใบหน้านิ่ง ๆ เรียบเฉย แล้วเธอก็เอ่ยถามว่า “เอ่อ...ไม่ขึ้นไปด้วยกันเหรอคะ?”

“นายท่าน อยากให้คุณขึ้นไปคนเดียวครับ คุณหนูดันน์”

อูโน่ยังคงดึงข้อมือของ ซูซี่ ทอมสัน ไว้ เมื่อเห็นประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็กรีดร้องอย่างรวดเร็ว “เจน ดันน์! เจน ดันน์! เธอต้องช่วยฉัน! ฉันรู้ว่าเธอมีหัวใจที่อ่อนโยนที่สุด เธอทนไม่ได้ที่เห็นฉันอยู่ในสภาพอนาถเช่นนี้แน่ ๆ ใช่ไหม? ใช่ใหมเจน?"

อูโน่จ้องไปที่ ซูซี่ ทอมสัน ด้วยความเกลียดชังในดวงตาของเขา เขาหันกลับมา และพูดกับ เจน ดันน์ ที่อยู่ในลิฟต์ว่า “คุณไม่ได้เป็นหนี้อะไรเธอเลยคุณหนูดันน์”

“ดังนั้น คุณไม่จำเป็นต้องไปอ้อนวอนเจ้านายสำหรับผู้หญิงแบบนี้”

ทันทีที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด เจน ดันน์ ก็พูดอย่างจริงจังว่า “ฉันรู้”

‘ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้เป็นหนี้อะไรกับ ซูซี่ ทอมสัน เลย ฉันไม่ได้ขอร้องให้ผู้ชายที่เธอไม่เต็มใจที่จะเผชิญหน้าด้วย ให้เมตตาเธอเพราะเห็นแก่ซูซี่'

เจน ดันน์ ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ใครฟัง

เมื่อลิฟต์เปิดขึ้นอีกครั้งเธอหายใจเข้าลึก ๆ และพ่นอากาศอุ่น ๆ ออกมา เมื่อเธอก้าวออกจากลิฟต์หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระจกสะท้อนแสง เธอเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ – ราวกับว่าเธอตายไปแล้ว และสีหน้าของเธอมันช่างน่ากลัวยิ่งนัก

บางทีในสายตาของคนอื่น เธอมาที่นี่เพื่อขอร้องคนที่เธอเคยรู้จักในนามของคนอื่น อาจดูเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

อย่างไรก็ตามนี่เป็นเรื่องที่เจ็บปวดทรมานมากกว่า…มากกว่าการคุกเข่าทั้งสองข้าง

“ฉันอยู่ที่นี่แล้วค่ะ คุณชายสจ๊วต” ด้วยเหตุผลบางประการ ไฟหลักในห้องนั่งเล่นจึงดับลงทั้งหมด มีเพียงโคมไฟติดผนังไม่กี่ดวงเท่านั้นที่ยังเปิดอยู่ โทนของแสงไฟดูเย็นและสลัว ๆ บนโซฟาเดี่ยวหนังวัวใกล้ ๆ หน้าต่างสไตล์ฝรั่งเศส ชายคนนั้นนั่งอยู่ที่นั่น แขนของเขาวางในแนวนอนบนที่เท้าแขนของโซฟา ระหว่างนิ้วของเขาที่หย่อนคล้อยลงมีแสงสีแดงเข้มของบุหรี่ก็มอดไหม้อยู่

เธออยากจะวิ่ง

เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

ขณะนี้มีเสียงหัวเราะเบา ๆ "นั่งลง"

“...”

ชายที่นั่งอยู่บนโซฟากำลังชี้ไปที่โซฟาเดี่ยวอีกตัวที่อยู่ตรงหน้าเขา

“เธอมาที่นี่ เพื่อขอร้องไม่ใช่เหรอ?”

“... อืมมมม” เจน ดันน์ เดินช้า ๆ และนั่งลงตรงหน้าชายคนนั้น

“เธอมานั่งตรงนี้ เพียงเพราะฉันบอกให้ทำหรอ?” อย่างไรก็ตามชายที่อยู่ตรงหน้าเธอกลับพูดเช่นนั้นแทน

เขาเป็นคนที่บอกให้ เจน ดันน์ นั่ง แต่เขาก็เป็นคนที่พูดเช่นนั้นด้วยเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขากำลังทำให้ เจน ดันน์ อึดอัดมากยิ่งขึ้นด้วยการกลั่นแกล้งเธอ

“คุณเป็นท่านประธาน ในขณะที่ฉันเป็นแค่ลูกจ้างของคุณ ฉันต้องเชื่อฟังคำสั่งของคุณค่ะ”

ชายคนนั้นที่นั่งอยู่บนโซฟา คิดว่าเขาเพิ่งได้ยินเรื่องตลกสุดฮา…ต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขางั้นหรือ?

ใคร?

เธอ? เจน ดันน์ คุณหนูดันน์?

ทันใดนั้น ฌอน สจ๊วต ก็ยกมือขึ้นแล้ววางไว้บนที่เท้าแขน และใช้มือหนุนคางของเขาเองด้วยท่าทางที่อ่อนล้าเหลือเกิน เขาอยู่อย่างนั้นโดยหนุนคางขณะที่แขนของเขายังคงวางอยู่บนที่เท้าแขน เอนใบหน้าไปทางด้านข้างครึ่งหนึ่ง ดวงตาของเขาสบกับใบหน้าของผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเงียบ ๆ

เวลาเดินผ่านไปเรื่อย ๆ และ เจน ดันน์ เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเข็ม และหนามแหลมคม

สายตาของชายคนนั้น ไม่ละจากเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว แสงไฟมันช่างสลัวเกินไป เธอไม่สามารถเห็นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในดวงตาของเขาได้ เธอจะเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งคราวเพื่อมองเขาอย่างระมัดระวัง แต่สิ่งที่เธอเห็นคือดวงตาที่เศร้าหมองในความมืด

อีกไม่กี่นาทีต่อมา ตอนนี้เธอพบว่ามันยากที่จะนั่งนิ่ง ๆ เธอเงยหน้าขึ้น เธอแทบจะไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว และพูดว่า “ฉันมาที่นี่เพื่อขอการให้อภัยจากคุณในนามของผู้อื่นค่ะ คุณชายสจ๊วต ... ”

เธอเตือนสติ และพยายามดึงให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอมุ่งไปที่ประเด็นหลักทันที

ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาตอบว่า "อืม" และพูดด้วยท่าทางที่เอื่อย ๆ "ฉันรู้ ฉันกำลังรอให้เธอพูดอยู่นี่ไง ไม่ใช่หรอ?”

เจน ดันน์ ตกตะลึง เธอไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ หลังจากนั้นสามถึงสี่วินาทีต่อมา เธอก็กลับมามีสติสัมปชัญญะ…ท่านประธานนั่งอยู่ตรงหน้าเธอตลอดเวลา เพียงแค่รอให้เธอเริ่มพูดสำหรับ ซูซี่ ทอมสัน

ความเข้าใจผิดนี้…ค่อนข้างอึดอัด