บทที่ 57 เรื่องทั้งหมดก็คือเธอเพิ่งสูญเสียไต

“เจน ดันน์ เธอไม่สมควรได้รับความเมตตาจากใครในโลกใบนี้ ใครก็ตามที่ปฏิบัติต่อเธอด้วยความเมตตากรุณาถือว่าคน ๆ นั้นได้ทำผิดพลาดอย่างมหาศาล! เธอไม่คู่ควรกับความเมตตาของใคร! ”เขาพูดโดยไม่คิด ในดวงตาของเขาที่เรียบเฉย และเยือกเย็นอยู่เสมอมีลูกบอลแห่งความโกรธเผยให้เห็น – อีกทั้งยังมีความเศร้าโศกและความไม่พอใจแฝงอยู่!

คำพูดของ ฌอน สจ๊วต ทิ่มแทง เจน ดันน์ ทะลุจุดที่อ่อนไหวที่สุดในส่วนลึกสุดของหัวใจเธอ!

เธอเงยหน้าขึ้นทันที!

มีแสงประกายเผยในดวงตาของเธอ มันเป็นแสงแห่งความโกรธเคือง เธอไม่มีทางจะสูญเสียการควบคุมตัวเอง และกรีดร้องด้วยเสียงที่หยาบและแหบของเธออีกต่อไปแล้ว นับตั้งแต่วันที่ลูก้าเสียชีวิตในคุก เธอจ้องมองเขาอย่างดุร้ายและเธอพูดออกมาดัง ๆ

"คุณจะไปรู้อะไร! คุณไม่รู้เลยสักนิด! คุณเคยสัมผัสอะไรมาบ้าง! คุณไม่รู้อะไรเลย! ใครให้สิทธิ์คุณมาวิจารณ์ฉัน!” ‘คุณเคยผ่านสิ่งที่ฉันเจอมาหรือเปล่า! คุณเคยสัมผัสกับความเจ็บปวดแบบเดียวกับที่ฉันเคยเจอหรือเปล่า!

“ฉันรู้จักคุณดีเหมือนกัน คุณชายสจ๊วต จอมมหาอำนาจ ถ้าคุณพา ซูซี่ ทอมสัน ไปวันนี้คุณก็แค่ลงโทษเธอเล็กน้อย และฉันจะไม่ยืนอยู่ตรงนี้ต่อหน้าคุณ ในห้องของคุณในตอนนี้” เสียงที่แหบพร่าของ เจน ดันน์ ฟังดูเศร้าและน่าเบื่อเล็กน้อยเมื่อเธอพูด

“ฉันไม่สนใจว่าคุณจะทำอะไรกับเธอ ฉันไม่ได้กังวลเกี่ยวกับวิธีที่คุณต้องการลงโทษเธอ ฉันมาที่นี่ในวันนี้เพื่อขอให้คุณได้โปรดไว้ชีวิตเธอ” เธอเงยหน้าขึ้น และจ้องไปที่ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของผู้ชายที่ก้มลงมาหาเธอ เธอรู้จักผู้ชายคนนี้เป็นอย่างดี ตอนที่เธอยังเป็นคุณหนูดันน์ ทายาทที่ร่ำรวยของครอบครัวดันน์ ชายคนนี้ไม่มีศีลธรรมเขาจะขังเธอไว้ในคุก เธอรู้ดีว่าเขาจะลงโทษ ซูซี่ ทอมสัน อย่างไร!

ฌอน สจ๊วต ไม่ได้โต้กลับ เขาเห็นด้วยกับคำพูดของ เจน ดันน์ โดยปริยาย

อันที่จริง เจน ดันน์ ไม่สามารถคาดเดาได้อย่างแม่นยำอีกต่อไป

“ฉันไม่ต้องการรับผิดชอบชีวิตของคนอื่นอีกต่อไป ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมฉันไม่อยากทำอีกต่อไป” เจน ดันน์ กล่าวอย่างจริงจัง

เธอกำลังอ้อนวอนขอชีวิตของ ซูซี่ ทอมสัน อยู่หรือเปล่า?

ไม่!

เธอไม่สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับ ซูซี่ ทอมสัน ในตอนท้าย สิ่งเดียวที่เธอไม่ต้องการคือการรับผิดชอบชีวิตของคนอื่น!

ชีวิตของลูก้าคือหนี้ที่เธอไม่มีวันชดใช้ได้ตลอดชีวิต! ชีวิตในวัยเยาว์ — ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ!

นั่นคือหนี้ของเธอ! บาปของเธอ! ความเจ็บปวดของเธอ!

เธอไม่รู้สึกอะไรเลยสำหรับ ซูซี่ ทอมสัน เจนไม่ได้ไม่ชอบเธอหรือเกลียดเธอ ซูซี่ ทอมสัน อาจจะหยิ่งยโสบ้าง เธออาจจะแย่เกินไปในหลาย ๆ ด้าน สิ่งที่เธอทำอาจจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัว หยาบคาย และไม่มีเหตุผล ถึงแม้ว่าเจนจะไม่เต็มใจที่จะเป็นคนที่ที่มาที่นี่ เพื่อขอร้องให้ ซูซี่ ทอมสัน ก็ตาม

เธอไม่ต้องการรับผิดชอบชีวิตของคนอื่นอีกต่อไป ไม่ว่าคนนี้จะเป็นคนดีหรือเลว ไม่ว่าความตายนี้เกี่ยวข้องโดยตรงหรือโดยอ้อมกับเธอ เธอก็ไม่ต้องการเป็นหนี้ชีวิตมนุษย์คนไหน ๆ อีกต่อไป

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงยอมทิ้ง “ความไม่เต็มใจ” อย่างมหาศาลของเธอเพื่อมาหาเขา

เธอไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองว่าเธอเป็นอย่างไร พวกเขาสามารถพูดได้ว่าเธอนั้นร้ายมากกว่าดี ว่าเธอนั้นพยายามทำตัวเป็นนางฟ้า... ไม่ว่าจะในกรณีใด ๆ เธอเคยถูกเรียกว่าฆาตกร อดีตนักโทษ คนต่ำต้อย คนที่ไร้ยางอาย ... อะไรจะเลวร้ายไปกว่าสิ่งเหล่านี้?

อย่างไรก็ตามคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจของ เจน ดันน์ “ฉันไม่ต้องการรับผิดชอบชีวิตของคนอื่นอีกต่อไป ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมฉันไม่อยากทำอีกต่อไป” ฌอน สจ๊วต กลับเข้าใจความหมายที่แตกต่างออกไป

เจน ดันน์ หมายถึง ลูก้า ฌอน สจ๊วต คิดว่าเธอหมายถึง โรซาลีน ซัมเมอร์

ทันใดนั้น ฌอน สจ๊วต ก็ก้มหน้าด้วยอารมณ์ดุเดือด และจูบผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าของเขา เขากัดปากอย่างหนักราวกับว่าต้องจะแทะริมฝีปากที่แห้งและหยาบกร้านนั้นออกเป็นชิ้น ๆ …นับตั้งแต่วันที่ โรซาลีน ซัมเมอร์ จากไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินริมฝีปากนี้เอ่ยโดยยอมรับว่า “รับผิดชอบต่อชีวิตคน”!

จนถึงทุกวันนี้ แม้ว่าเขาจะเชื่ออย่างสนิทใจว่าเธอมีความผิดในข้อหาฆาตกรรม แต่จากที่เขาจำได้ทั้งหมด ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยสารภาพเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แม้ว่าเธอจะถูกจับเข้าคุก แต่เธอก็ยังปฏิเสธที่จะยอมรับมัน อย่างไรก็ตามวันนี้ในที่สุด เธอก็สารภาพด้วยตัวเอง — เธอต้องรับผิดชอบชีวิตของคน ๆ หนึ่ง!

ฌอน สจ๊วต ไม่สามารถบรรยายถึงอารมณ์แปลก ๆ ที่เขารู้สึกอยู่ในใจได้ แม้จะมีความเชื่ออย่างมั่นคง แต่ ฌอน สจ๊วต ก็ไม่เคยคิดเลยว่า ... เขาจะรู้สึกอึดอัดแค่ไหน ในวันที่เขาได้ยินเธอยอมรับด้วยตัวเอง

“ในที่สุด เธอก็เต็มใจที่จะยอมรับมัน เจน ดันน์” เสียงที่เยือกชา และเยือกเย็นพูดขึ้นมา

"อะไร?" เจนไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร เธอกำลังสูญเสีย ทันทีที่คำพูดออกจากริมฝีปากของเธอ ส่วนล่างของร่างกายของเธอก็เย็นลงโดยไม่มีสัญญาณเตือน!

เสียงเย็นชา และเยือกเย็นดังขึ้นพร้อมกับพูดว่า “ฉันจะยอมรับคำขอของเธอ เจน ดันน์ ตอนนี้เป็นตาของฉันที่จะเก็บดอกเบี้ย"

ดวงตาของ เจน ดันน์ เบิกกว้างทันที เธอจ้องมองไปที่เพดานด้วยความเจ็บปวด เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างมากที่พุ่งผ่านเธอราวกับว่าเธอถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ …กลับกลายเป็นว่าความเจ็บปวดเป็นสิ่งเดียวที่ ฌอน สจ๊วต จะมอบให้เธอ

ท่ามกลางความปวดร้าว เธอได้รับความกระจ่างมากขึ้นแทน…เขากล่าวว่า “เจน ดันน์ ในที่สุดเธอก็เต็มใจที่จะยอมรับมัน”

ยอมรับ? เธอยอมรับอะไร? ... ยอมรับเกี่ยวกับชีวิตนั้น?

โอ้…เขาเข้าใจเธอผิดอีกแล้ว

ฌอน สจ๊วต สวมใบหน้าที่เรียบเฉย และเย็นชา ทันใดนั้นเขาสังเกตเห็นว่าผู้หญิงคนนี้กำลังหัวเราะ ราวกับว่าเธอเป็นบ้าไปแล้ว “ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”

"เธอหัวเราะอะไร? หยุดหัวเราะ!"

เขาโกรธ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”

“ฉันบอกว่าหยุดหัวเราะ!”

ด้วยเหตุผลบางประการ เขาไม่ชอบเสียงหัวเราะนี้ ด้วยเหตุผลบางประการ เสียงหัวเราะนี้ทำให้เขารู้สึกสับสนวุ่นวาย

เขาสร้างความเจ็บปวดให้กับเธอ แต่เธอก็ยังหัวเราะในความเจ็บปวด