บทที่ 70 ชั้นชื่อคาลเลน จำชื่อฉันไว้

“หืม?” ดวงตาของชายคนนั้นฉายแววประหลาดใจ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงข้างถนน

ไฟสลัว ๆ ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ใต้แสงไฟ เงาของเธอก็ดูว่างเปล่า เธอยืนอยู่ที่นั่นด้วยตัวเอง และเขาเกือบจะคิดว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนชราที่ประสบความยากลำบากมาแล้วทุกรูปแบบในชีวิตของเธอ ทุกตารางนิ้วของร่างกายของเธอรวมถึงผมของเธอให้ความรู้สึกของคนที่เดินผ่านโรงสี

ความอยากรู้อยากเห็นของเขาที่มีต่อเธอรุนแรงยิ่งขึ้น ผู้หญิงแบบไหนที่ดูเหมือนว่าเธอต้องอยู่อย่างดิ้นรนในขณะที่ใกล้ตายแม้ว่าจะอยู่ในช่วงปีที่ดีที่สุดของเธอก็ตาม?

“ในหอพักของฉัน…ฉันมีแค่บะหมี่กับต้นหอม ฉันยังมีไข่ ฉันไม่สามารถทำอาหารที่ดีกว่านี้เพื่อเสิร์ฟคุณได้”

ในตอนกลางคืน เสียงที่หยาบกร้านของเธอกระจัดกระจายไปตามสายลม หัวใจของผู้ชายเต้นรัว ผู้หญิงคนนี้ใช้คิดอย่างนานภายใต้แสงแสงสว่างของไฟถนน ว่าเธอจะให้อะไรกับเขาได้บ้างและเธอจะรับใช้เขาเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับเงินของเขาได้อย่างไร

เธอครุ่นคิดอยู่นาน จากนั้นเธอก็บอกว่าเธอมีเพียงสิ่งเหล่านี้เท่านั้น เธอไม่สามารถสร้างสิ่งที่ดีกว่าเพื่อรับใช้และขอบคุณเขาได้

ทันใดนั้นชายคนนั้นก็รู้สึกว่าเงินสดในมือกำลังเผาไหม้เขา เขามองไปที่กองเงินสดด้วยหางตา เงินไม่มีความหมายอะไรสำหรับเขา อย่างไรก็ตามผู้หญิงคนนี้กำลังคิดถึงสิ่งที่ดีที่สุดที่เธอสามารถให้เขาได้เพื่อแลกกับเงินที่ไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา

แม้ว่าจะเป็นบะหมี่ต้นหอมสักชามก็ตาม บะหมี่ต้นหอมหนึ่งชามไม่มีต้นทุนอะไรมากนัก

ผู้ชายในรถจ้องมองผู้หญิงที่อยู่ใต้ไฟถนนเป็นเวลานานก่อนที่จะพูดช้าๆว่า “โอเค”

เป็นเรื่องยากที่เขาจะลงจากรถด้วยตัวเองแล้วเปิดประตูที่นั่งผู้โดยสารให้ผู้หญิงคนหนึ่ง

“หอพักของคุณอยู่ที่ไหน?”

“ขับตรงไปแล้วฉันจะบอกคุณว่าที่ไหน กรุณาขับช้าๆหน่อยนะคะ ท่าน”

รถคันดังกล่าวขับไปข้างหน้าและเลี้ยวซ้ายที่สี่แยก หลังจากนั้นไม่นานมันก็หยุดที่ย่านที่อยู่อาศัยที่ดูเก่าแก่

ทั้งสองคนลงจากรถและชายคนนั้นก็ขมวดคิ้ว "คุณอาศัยอยู่ที่นี่เหรอ?"

"ใช่ มันก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่” เธอมีความสุขที่ได้ที่พักพิง หลังจากเธอออกจากคุกคำถามที่ทำให้เธอกังวลมากที่สุดไม่ใช่สิ่งที่เธอควรทำในอนาคตหรือสิ่งที่เธอจะทำได้ในอนาคต ตอนที่เธอเดินออกจากคุกเธอกำลังคิดว่า ‘คืนนี้ฉันกลับห้องขังไม่ได้ ฉันจะไปอยู่ที่ไหน?’

พวกเขาขึ้นไปชั้นบนแล้วเธอก็หยิบกุญแจออกมา กุญแจใหม่เอี่ยม โลจิสติกส์ของบริษัท เปลี่ยนล็อคหอพักเมื่อสองสามวันก่อนและพวกเขาได้ให้อันใหม่กับเธอ

หลังเสียงคลิก ประตูก็เปิดออก หลังจากผลักประตูให้เปิด ประตูเก่าก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเล็กน้อย “กรุณาเข้ามาค่ะ ท่าน”

เจนไม่ชอบพูดเพราะคิดว่าเสียงของเธอไม่น่าฟัง

"กรุณานั่งลง" เธอวางของในมือลงแล้วเดินเข้าไปในครัว เธอใส่ผ้ากันเปื้อนสีเรียบ ๆ แน่นอนว่ามันไม่ใช่ผ้ากันเปื้อนสีสีชมพูสไตล์บ้านไร่สีเขียวที่คนรุ่นใหม่ใช้กันในปัจจุบัน ผ้ากันเปื้อนดูเหมือนของที่ใช้เมื่อนานมาแล้ว ในความเป็นจริงมันดูน่าเกลียดเล็กน้อย

ชายคนนั้นพบสถานที่ในห้องนั่งเล่นซึ่งเขาสามารถมองเข้าไปในห้องครัวและนั่งลง

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ว่องไวเลย อย่างไรก็ตามเธอกำลังต้มน้ำ ปรุงบะหมี่ หั่นต้นหอม สะเด็ดน้ำมัน ราดน้ำมัน และใส่ต้นหอมเพื่อทำน้ำมันต้นหอม ในขณะที่เฝ้าดูเธอ ผู้ชายคนนั้นมีความอยากที่จะเข้าไปข้างหลังเธอและกอดเธอ

มีต้นหอมสีเขียวโรยอยู่ด้านบนของบะหมี่ต้นหอมนึ่งร้อนๆ แถมยังมีไข่ที่ทอดจนเหลืองกรอบ

“นี่ค่ะ เชิญชิมได้เลยค่ะ ท่าน”

“คุณไม่กินเหรอ?”

เจนยิ้มและส่ายหัว เธอเช็ดมือของเธอ “เมื่อกี้ฉันกินในออฟฟิศ” ถ้าเธอกินอีกครั้ง เธอจะทำให้สิ้นเปลืองอาหาร

ชายคนนั้นกินทุกอย่างในชามและวางตะเกียบลง “อร่อยจัง” เขาเงยหน้าและพูดหลังจากมองเธอ “คุณใส่ใจลงไปในการทำสิ่งนี้ให้ผม”

“เมื่อนานมาแล้วคนที่ฉันรู้จักเคยชอบกินบะหมี่ต้นหอม มันทำให้ฉันคิดว่าถ้าฉันเรียนรู้วิธีทำฉันจะทำให้มันเพื่อเขา”

“แล้วเกิดอะไรขึ้น”

“ดังนั้น…คุณเป็นคนแรกที่ได้ชิมบะหมี่ต้นหอมของฉันค่ะ ท่าน”

"แล้วคุณล่ะ? ฉันควรเป็นคนที่สองไม่ใช่หรือป่าว?”