ตอนที่ 71
บทที่ 71 เจนโกรธมาก
October 22, 2026
“ไหนเธอบอกว่าเธอจะอ้อนวอนเพื่อให้เขาผ่อนปรนให้ฉัน แต่เธอได้ทำหรือไม่? เธอแค่ต้องการแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นคนใจดีอย่างนั้นหรือ? เจน ดันน์ รู้ไหมคนที่ไร้ความปรานีที่สุด คือเธอ!”
เมื่อซูซี่เดินเข้าประตูมา เธอก็เริ่มระบายความโกรธในใจ
“เธอมีความสัมพันธ์กับท่านประธานใช่ไหม? เธอมีความสัมพันธ์กับเขาอยู่แล้ว ทำไมเธอยังคงยั่วยวนผู้ชายไปทั่ว? เธอกำลังยั่วยวน คุณชายไฮด์ และชายต่างชาติคนนั้นอีกด้วย
“ฟังเสียงของฉันนะ ฟัง ถ้าเธออ้อนวอนให้เขาผ่อนปรนให้ฉันจริง ๆ ฉันคงจะไม่มีอาการเลือดคั่งในกล่องเสียงหลังจากสำลักน้ำแบบนี้หรอก”
“หมอบอกว่าฉันต้องพักผ่อนให้มากขึ้น พักจนกว่าอาการของฉันมันจะดีขึ้น ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่ก็จะไม่มีทางที่เสียงของฉันจะกลับไปเป็นปกติเหมือนเดิมได้อีกต่อไป!
“เธอไม่ได้บอกว่าเธอจะช่วยอ้อนวอนเขาให้ฉันหรอกหรือ?
“ฉันเคยขอร้องเธอด้วยความจริงใจ และยอมรับว่าฉันผิด แต่เธอกลับไม่ได้ทำอะไรเลย หลังจากที่เธอบอกฉันว่าเธอจะทำมัน!
“เจน ดันน์ ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกแบบเธอมาก่อน! เธอช่างน่าขยะแขยง และเสแสร้งอะไรเช่นนี้!”
เจนไม่ได้ห้ามซูซี่ ไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเจน อุณหภูมิของเธอยังคงลุกเป็นไฟ เธอยกมือขึ้นแตะขมับของเธอ ทันใดนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองซูซี่ที่กำลังโกรธเกรี้ยวอยู่ เธอพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดและเหยียดหยามว่า “เธออยากตายไหมละ?”
“นี่เธอหมายถึงอะไร” ซูซี่ตกใจมาก เธอเบิกตากว้าง และจ้องไปที่เจนด้วยความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยิน "เจน! เธอต้องการให้ฉันตายอย่างนั้นหรือ?”
เจนได้ยินเสียงกรีดร้องที่ข้างหูของเธอ และเธอก็หัวเราะเบา ๆ
“ซูซี่ เธอคิดว่าฉันจะเป็นคนที่ทำแบบนั้นกับเธอหรือเปล่า?”
“แต่ฉันจะไม่กลายเป็นแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอนะ! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เธอคิดว่าฉันจะถูกไล่ออกจาก อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ หรือไม่? เธอรู้ไหมว่านักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างฉัน มันยากแค่ไหนที่ต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ เพื่อจ่ายค่าครองชีพ และค่าเล่าเรียนของตัวเอง เธอรู้ไหมว่าการมีชีวิตอยู่ในตอนนี้มันยากลำบากแค่ไหน?”
เจนอยากจะหัวเราะแทบแย่
“ใช่ เธอเองก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี ชีวิตมันเป็นเรื่องยาก ซูซี่ถ้าชีวิตมันยากขนาดนั้น ทำไมเธอถึงอยากจะเหยียบย่ำสิ่งที่เธอยังมีอยู่ในตอนนี้ละ?”
“หึ ถ้าเธอไม่ต้องการที่จะช่วยฉัน แต่เธอมาสัญญากับฉันว่าเธอจะทำมัน เจนถ้าเธอไม่ต้องการช่วยฉันตั้งแต่แรก ทำไมเธอถึงสัญญาแบบนั้นต่อหน้าฉัน เธอต้องการเป็นคนดีและแสร้งทำตัวเป็นนางฟ้าใจดี เธอต้องการให้ฉันขอบคุณเธออย่างนั้นหรือ แต่เธอยังล้มเหลวในการรักษาคำพูดของตัวเองอยู่เลย และเธอก็ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วย
“เจน เธอมันน่ากลัวมาก”
เจนหลับตาลง เธอรู้สึกเพลียและเหนื่อยมาก ก่อนหน้านี้ คุณชายคาลเลนสัมผัสบาดแผลที่เธอไม่ต้องการให้ผู้อื่นได้สัมผัสมัน โดยที่เธอไม่ได้ยินยอม จูบนั้นไม่เพียงแค่สัมผัสบนบาดแผลของเธอ
เธอต้องการพื้นที่ส่วนตัว เพื่ออยู่คนเดียว เธอจำเป็นต้องซ่อนตัว และไม่คิดถึงสิ่งใด เธอไม่ต้องการทำอะไร
“ในความเป็นจริง เธอเองเป็นคนที่ทำร้ายฉันก่อนนะ แม้ว่าฉันจะเลือกที่จะไม่สนใจเธอ แต่มันมีเหตุผลที่ฉันทำเช่นนั้น” เจนกล่าวช้า ๆ “ถ้าเธอเคยทำร้ายฉันมาก่อน เพราะความคิดเห็นที่เธอนั้นมีต่อฉัน ฉันก็สงสัยเหมือนกัน ว่าฉันจะทำแบบเดียวกันกับที่เธอทำกับฉันได้หรือไม่?
“นอกจากนั้นนะ ซูซี่ เธอเองไม่สงสัยเลยหรอ ว่าทำไมเธอยังมีหน้ามายืนคุยกับฉันได้ในวันนี้?”
เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อว่า “หรือบางที เธออาจจะลองทำให้ท่านประธานของเราโกรธอีกครั้ง แล้วเราจะได้เห็นว่าเขาจะทำอะไรกับเธอในครั้งต่อไป”
เธอไม่จำเป็นต้องพูดอธิบายอะไรมากมาย
ถ้าซูซี่ยังไม่เข้าใจ เธอก็ไม่มีทางทำอะไรได้ หรือบางทีผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ต้องการที่จะเข้าใจจริง ๆ
“ฉะ-ฉันไม่รู้ว่า เธอกำลังพูดถึงอะไร เจนเธอเป็นคนที่แปลกมาก และเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระอยู่ได้ ถ้าเธอไม่ต้องการจะช่วยฉัน ฉันก็โอเค เธอไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องแปลก ๆ พวกนี้เพื่อคลายความสงสัยของฉันหรอก”
หากคนปกติรู้เพียงคำจำกัดความตามตำราของคำว่า ‘ความสงสัย’ พวกเขาก็จะไม่รู้เกี่ยวกับความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำ ๆ นี้ อย่างไรก็ตามเจนรู้สึกตกใจ และขยะแขยงกับคำว่า ‘สงสัย’ นี้มาก
ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เธอหายใจเข้าลึก ๆ และมองไปที่ซูซี่ แม้แต่เสียงหัวเราะของเธอก็คมชัดขึ้น อย่างไรก็ตามมันฟังดูแปลก ๆ และไม่น่าไว้วางใจเท่าไร
"ความสงสัยอย่างนั้นหรือ? ซูซี่ ... ”เจนเดินเข้าไปหาซูซี่ด้วยความโกรธ “เธอรู้ความหมายของ